29 listopada w BWA Ostrowiec Świętokrzyski odbył się wernisaż wystawy pokonkursowej LOOSTRO, prezentującej prace 75 osób artystycznych wyłonionych spośród ponad 600 zgłoszeń. Twórcy i twórczynie pracują w bardzo różnych mediach i dziedzinach sztuki – to właśnie interdyscyplinarność i różnorodność czynią ostrowiecki konkurs tak wyjątkowym!
Jury w składzie: Sebastian Kustra (przewodniczący), Bownik, Natalia Bradbury, Jagna Domżalska i Sławomir Toman przyznało nagrody LOOSTRO 2025:
1. Grand Prix MONIKA KARCZMARCZYK
Instalacja składającą się z 2-kanałowego wideo w 4K o długości 11’15’ Choreography of Care/Choreografia Troski oraz obiektu So relax, ghostly, dreamy bodies, and dream, stal nierdzewna, imitacja skóry, miedź.
Uzasadnienie jury:
Dojrzała i świadoma wypowiedź artystyczna w podejściu do tematu troski z solidnym warsztatem performerskim, filmowym i rzeźbiarskim, która zwraca uwagę na rudymenty ludzkiej egzystencji. Spójna estetycznie instalacja w której dwie kobiety wykonują sekwencję ruchów inspirowanych gestami i działaniami pracowników medycznych wokół chorego ciała ujmuje wizualną poetyką, oszczędnością formy i lekkością, opowiadając o lęku przed śmiercią w sposób przejmujący, czuły i złożony.
Opis artystki:
Choreography of Care/Choreografia Troski
W Choreografii troski dwie kobiety wykonują sekwencję ruchów inspirowaną gestami i działaniami pracowników medycznych wokół chorego ciała. Czułość, troska i poświęcenie są motywem przewodnim performansu. Scena to jałowy pokój, otwarty jedynie u góry, gdzie światło przenika z zewnątrz – tworząc aluzję do sali operacyjnej oraz metafizycznych zaświatów. W dwukanałowej instalacji fizyczna architektura jest nieobecna, lecz jej obecność przywoływana jest przez gesty i ruchy performerów. Chore ciało, główny bohater, nigdy nie jest pokazywane bezpośrednio. Jego brak staje się jednak silną obecnością, która rezonuje w całej instalacji.
So relax, ghostly, dreamy bodies, and dream
Specjalnie zaprojektowany mebel pełni funkcję obiektu do oglądania wideo Choreography of Care, a jednocześnie stanowi samodzielne dzieło sztuki. Wykonany ze stali i tworzywa przypominającego skórę, ustawiony jest przed projekcją, zachęcając widza do położenia się podczas projekcji. Inspiracją była fotografia znaleziona w starej książce – kobieta spoczywa na granicy łóżka szpitalnego i krzesła, z ciałem swobodnie zawieszonym pomiędzy nimi. Jej pozornie niewygodna, a jednak zrelaksowana pozycja stała się punktem wyjścia do stworzenia minimalistycznej konstrukcji przypominającej sprzęt medyczny. Obiekt składa się z dwóch płaskich powierzchni, pomiędzy którymi rozpięte są szerokie pasy podtrzymujące ciało, pozwalając mu „odpocząć” i obserwować subtelne gesty Choreography of Care. Do ramy przymocowany jest miedziany pas – materiał o właściwościach antybakteryjnych
– przywodzący na myśl zarówno element zbroi, jak i narzędzie ograniczenia.
2. MONIKA JÓŹWICKA
System, fotografia wydruk pigmentowy na papierze, 120 x 180 cm
Uzasadnienie jury:
System to dokamerowy performatywny autoportret w formie wielkoformatowej fotografii, w którym artystka umieszcza siebie w klatce pełnej opresyjnych przedmiotów, badając systemowe, kulturowe i społeczne mechanizmy dyscyplinowania i kontroli. W sztucznym, studyjnym środowisku udaje jej się uchwycić element prawdy, który wyraża niezgodę na obowiązujące normy społeczne.
Opis artystki:
Własnoręcznie skonstruowałam mechanizm opresji z codziennych przedmiotów – węży prysznicowych, nożyczek, włosów, lustra – i pozwoliłam, by oplótł moje ciało, tworząc rodzaj klatki. To gest performatywny: wchodzę w strukturę, która bada, dyscyplinuje i ujawnia mechanizmy władzy przenikające codzienność – niewidoczne, a jednocześnie wszechobecne reguły kształtujące nasze zachowania i postrzeganie siebie. Chcę zobrazować doświadczenie bycia wewnątrz systemu, w którym ciało staje się przestrzenią kontroli, a każdy gest podlega normom kulturowym. Elementy codziennej rutyny – od oczekiwań wobec wyglądu po intymne rytuały – pozornie chronią, a w rzeczywistości dyscyplinują i kształtują tożsamość kobiety. Autoportret staje się dla mnie narzędziem krytyki, a proces konstruowania obiektów – laboratorium, w którym testuję granice tożsamości i wolności, napięcie między intymnością a władzą, zniewoleniem a możliwością transformacji.
3. KLAUDIA PRABUCKA
Chciałabym rozpalić ognisko domowe własnymi rękoma, ale patrzę jak one płoną, obiekt ze stali 228 × 200 × 200 cm
Uzasadnienie jury:
Artystka prezentuje przeskalowaną rzeźbę, która w naturalny sposób wpisuje się
w charakterystyczny dla niej język malarski, ale też w sugestywny sposób go przekracza. Przewrotny obiekt to rozpalone metaforyczne ognisko domowe, w którym możemy znaleźć schronienie, ale które może być też pułapką. Artystka ukazuje związki zachodzące między oczekiwaniami i zaniechaniami jednostki a jej podmiotową egzystencją i relacjami z innymi
w sposób osobisty a jednocześnie uniwersalny.
Opis artystki:
Definicja tego, czym jest rodzina, jest bardzo ciasna i trudno się w niej zmieścić. Stoję gdzieś obok, próbując rozpalić metaforyczne ognisko domowe. Prawie się udaje. Ręce, ułożone
w kształt ogniska, niemal się dotykają — ale wciąż nie mogą się spotkać.
Wyróżnienia BWA Ostrowiec Świętokrzyski
Katarzyna Banasiak, Kasieńka, rzeźba sensoryczna (tkaniny, gąbka, technika własna), 2025 r.
Mikołaj Kowalski, Zeszłoroczny śnieg, szkło, żywica epoksydowa, 2025 r.
Klaudia Prabucka, Chciałabym rozpalić ognisko domowe własnymi rękoma, ale patrzę jak one płoną, obiekt ze stali 228 × 200 × 200 cm, 2025 r.
Wyróżnienie Van Rij Gallery: Arman Galstyan, Śniadanie, 140 x 120cm, 2025 r.
Tekst i zdjęcia: materiały organizatora
LOOSTRO 2025 17. Jesienny Salon Sztuki
Katarzyna Banasiak, Kalina Bańka-Kulka, Martyna Baranowicz, Barbara Bazger, Katarzyna Bogusz, Mike Bona, Wioleta Bowsza-Jankowska, Emil Bucki, Radosław Chorab, Magdalena Ciemierkiewicz, Mateusz Cieplechowicz, Anna Czarnota, Ewa Dąbkowska, Alicja Desperak, Hubert Dolinkiewicz, Arman Galstyan, Wiktor Gałka, Natalia Gil, Dominika Głowala, Sonia Góral, Kamila Gruszecka, Konrad Gubała, Mateusz Janik, Monika Jóźwicka, Blanka Kamińska, Monika Karczmarczyk, Maria Karnkowska, Ilona Karp, Natalia Kleszczewska, Aleksandra Kołwzan-Garczyńska, Mikołaj Kowalski, Maja Kozłowska, Julia Królikowska, Damian Kula, Andrzej Kulig, Nadia Kullmann, Wiktor Kurpiewski, Justyna Leszkowicz, Piotr Lewandowski, Klaudia Lewkowicz, Dina Leonova, Tomasz Lingo, Nicole Lipiński, Jaroslaw Lisicki, Karolina Lizurej, Julia Maksymiuk, Zuzanna Mazurek, Piotr Mlącki, Jeremi Mroziński, Adam Nehring, Wiktoria Nędza, Aleksandra Nowicka, Aleksandra Olszar, Edyta Olszewska, Ryszard Paradowski, Małgorzata Pawlak, Kacper Pielaszek, Patrycja Piętka, Sara Piotrowska i Maciej Szczęśniak, Agata Popik, Klaudia Prabucka, Michał Rejner, Agnieszka Rowińska, Pola Rutkowska, Stefania Skłodowska, Paweł Sobczak, Mikołaj Sobotka, Katarzyna Sporn, Natalia Szerszeń, Julia Szymczykowska, Kacper Tomaszewski, Sylwia Walczowska, Paulina Zboina, Zuza Zenko, Anna Maria Zuzela
Kuratorka: Justyna Łada
