[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][et_pb_row _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][et_pb_text _builder_version=”4.19.2″ _module_preset=”default” custom_padding=”||0px|0px||” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” sticky_enabled=”0″]<\/p>\n
Od pa\u017adziernika 2022 do lutego 2023 roku w Centrum Rze\u017aby Polskiej w Oro\u0144sku mo\u017cna zobaczy\u0107 pierwszy w Polsce pokaz s\u0142ynnego rze\u017abiarza Anisha Kapoora. Wystawa robi wra\u017cenie z kilku powod\u00f3w. Nie tylko dlatego, \u017ce Kapoor jest jednym z najwi\u0119kszych \u015bwiatowych gigant\u00f3w sztuki, prawdziwych gwiazdor\u00f3w brytyjskiej rze\u017aby wsp\u00f3\u0142czesnej, wymienianym w tek\u015bcie kuratorskim jednym tchem obok Henry\u2019ego Moore\u2019a i Tony\u2019ego Cragga. I nie tylko dlatego, \u017ce jest to jego pierwsza w Polsce, i w og\u00f3le w tej cz\u0119\u015bci Europy, wystawa (najbli\u017cej chyba mo\u017cna by\u0142o ogl\u0105da\u0107 jego pokaz w Berlinie w Martin-Gropius-Bau w 2013 roku), ale ze wzgl\u0119du na fakt, \u017ce tym razem jego prace omin\u0119\u0142y nasz\u0105 stolic\u0119 i wielkie miasta. Przy tej okazji warto doda\u0107, \u017ce jest to jednocze\u015bnie drugi, symultanicznie odbywaj\u0105cy si\u0119 pokaz artysty w Europie. Wystawa w Oro\u0144sku odbywa si\u0119 bowiem r\u00f3wnolegle do ekspozycji w Gallerie dell\u2019 Accademia w Wenecji, czyli \u015bcis\u0142ym epicentrum \u015bwiatowego art worldu i to w najgor\u0119tszym jego okresie, bo podczas kolejnej edycji La Biennale di Venezia. Rze\u017aby Kapoora w Polsce zawita\u0142y do Oro\u0144ska, miejsca dla polskiego \u015bwiata sztuki kultowego, ale jednak po\u0142o\u017conego na uboczu, na g\u0142\u0119bokiej podradomskiej prowincji (z rwanym internetem i zanikaj\u0105cym sygna\u0142em sieci kom\u00f3rkowej), o kt\u00f3re nie mo\u017cna tak po prostu \u201ezahaczy\u0107\u201d przy okazji, ale do kt\u00f3rego trzeba si\u0119 specjalnie pofatygowa\u0107. Czy warto sp\u0119dzi\u0107 kilka godzin w samochodzie, by tam dojecha\u0107? Fatyga si\u0119 op\u0142aca, bycie przez par\u0119 godzin off-line r\u00f3wnie\u017c, mimo \u017ce wystawa nie jest obszerna \u2013 bo w sumie pokaz obejmuje jedynie jedena\u015bcie realizacji: dziewi\u0119\u0107 rze\u017ab kamiennych w budynku Muzeum Rze\u017aby Wsp\u00f3\u0142czesnej i trzy prace wykonane z u\u017cyciem r\u00f3\u017cnych tworzyw w pawilonie Oran\u017cerii.<\/p>\n
Prace kamienne o znakomitych walorach estetycznych i w\u0142a\u015bciwo\u015bciach technologicznych, pokazywane w budynku muzeum, wykonane zosta\u0142y ze wspania\u0142ych\u00a0 marmur\u00f3w, wapieni, granit\u00f3w i onyks\u00f3w. Ich gabaryty imponuj\u0105. Tytu\u0142y kt\u00f3re im nadano, takie jak W\u0105troba<\/em> (Liver<\/em>, 2001), J\u0119zyk<\/em> (Tongue<\/em>, 1998-2000), Wdzi\u0119k<\/em> (Grace<\/em> 2004), M\u0105dro\u015b\u0107<\/em> (Sophia<\/em>, 2003), Mi\u0119kki<\/em> (Mollis<\/em>, 2003), Gro\u017aba<\/em> (Imminence<\/em>, 2000),\u00a0 Prostok\u0105t w prostok\u0105cie<\/em> (Rectangle within a rectangle<\/em>, 2003), czy Osiem Osiem<\/em> (Eight Eight<\/em>, 2004), wiod\u0105 nasze skojarzenia w stron\u0119 opozycyjnych warto\u015bci symbolicznych nawi\u0105zuj\u0105cych do cielesno\u015bci i duchowo\u015bci, jak i opartych o antynomie zagadnie\u0144 kompozycyjnych oraz warsztatowych \u2013 dialogu wyg\u0142adzonej do perfekcji powierzchni z surow\u0105 nieopracowan\u0105 materi\u0105, formy\u00a0 zdefiniowanej wr\u0119cz z chirurgiczn\u0105 precyzj\u0105 i tej dopiero wy\u0142aniaj\u0105cej si\u0119 z kamienia. Opozycje te s\u0105 fascynuj\u0105ce i rozgrywaj\u0105 si\u0119 w ka\u017cdym z dzie\u0142 na sw\u00f3j spos\u00f3b. Wystawiaj\u0105 przy tym nasz aparat poznawczy na pr\u00f3b\u0119. Niby nie wolno dotyka\u0107 rze\u017ab, tylko je ogl\u0105da\u0107, ale kto by tam nie pog\u0142adzi\u0142 ich ukradkiem. Tajemnicze za\u0142omy i leje wypracowane w kamiennych blokach przypominaj\u0105 otwory w ciele. Czasem naprawd\u0119 trudno do nich zajrze\u0107, wi\u0119c trzeba si\u0119 wczo\u0142ga\u0107 pod rze\u017ab\u0119, by zobaczy\u0107 dok\u0105d prowadz\u0105. Zabawa jest \u015bwietna.<\/p>\n Z kolei w Oran\u017cerii, do kt\u00f3rej przechodzi si\u0119 kr\u00f3tkim spacerem z muzeum, pokazane zosta\u0142y prace wykonane z rozmaitych tworzyw, g\u0142\u00f3wnie \u017cywicy i wosku \u0142\u0105czonego z farb\u0105. Dla Kapoora istotny jest performatywny charakter aktu kreacji \u2013 st\u0105d prezentowane w Oran\u017cerii rze\u017aby s\u0105 jakby zatrzymane w procesie tworzenia, podczas wewn\u0119trznej transformacji, zastyg\u0142e, na chwil\u0119 odpoczywaj\u0105ce, przy\u0142apane w trakcie procesu stawania si\u0119. W przypadku obiektu o tytule Pchnij-Ci\u0105gnij<\/em> (Push-Pull<\/em>, 2008) fragment dysku zosta\u0142 wykonany przy u\u017cyciu wosku, \u017cywicy epoksydowej i farby, mieszanki bardzo przypominaj\u0105cej szmink\u0119. W tym przypadku g\u0142\u00f3wnym aktorem staje si\u0119 kolor, formowany dopiero na miejscu. Substancja na bazie wosku przyjecha\u0142a do CRP w kontenerach, jako rodzaj \u201ep\u00f3\u0142produktu\u201d, po czym zosta\u0142a przeci\u015bni\u0119ta przez metalow\u0105 form\u0119 zapewne przy pomocy sekwencji ruch\u00f3w podanych w tytule. Materia, zgarni\u0119ta cz\u0119\u015bci\u0105 mechanizmu dziwnej maszyny sugeruj\u0105cej utylitarne, ale tajemnicze przeznaczenie, zyska\u0142a zdefiniowany kszta\u0142t w przestrzeni oran\u017cerii, dopasowuj\u0105c si\u0119 do niej. Jej materialny kszta\u0142t jest jedn\u0105 z mo\u017cliwych emanacji formy, jednym z mo\u017cliwych wariant\u00f3w jej istnienia. W Ogr\u00f3jcu<\/em> (Gethsemane<\/em>, 2013) cielesno\u015b\u0107, cierpienie, ofiara, pierwiastek boski i ludzki spotykaj\u0105 si\u0119 i przenikaj\u0105. Kolor krwi, symbol \u017cycia, m\u0119ki i umierania, jest no\u015bnikiem aktu ofiary i warunkiem spe\u0142nienia boskiego przeznaczenia. W tym przypadku posta\u0107 tworzywa, przypominaj\u0105ca nieco lany wosk, jest zastyg\u0142\u0105 notacj\u0105 jakiego\u015b procesu formowania. Dzie\u0142o le\u017cy zamkni\u0119te w szklanej witrynie Oran\u017cerii niczym przeskalowany biologiczny preparat. Przypomina poddawane wiwisekcji ogromne, nabrzmia\u0142e krwi\u0105 arterie gigantycznego zwierz\u0119cia, ponacinane tak, by mo\u017cna by\u0142o zajrze\u0107 do ich wn\u0119trza. Drugim \u201epreparatem\u201d wyeksponowanym w bli\u017aniaczej witrynie oran\u017cerii jest obiekt A Blackish Fluid Excavation<\/em> z 2018 roku. Przypomina wydobyty z dna morza biologiczny kszta\u0142t, zaatakowany przez paso\u017cytnicze organizmy, kt\u00f3re dos\u0142ownie oblaz\u0142y eksponat, by go pracowicie roz\u0142o\u017cy\u0107. Ale mo\u017cna go r\u00f3wnie dobrze odczyta\u0107 jako model jaskini, wycinek jakiego\u015b g\u00f3rotworu, z kt\u00f3rego wydobywa si\u0119 tajemnicz\u0105, czarnaw\u0105 substancj\u0119 lub te\u017c z kt\u00f3rej szybko wybiega r\u00f3j paj\u0105k\u00f3w.<\/p>\n Napi\u0119cie mi\u0119dzy obiektem muzealnym, kt\u00f3rego nie wolno dotyka\u0107 i taktylno\u015bci\u0105 tych prac \u2013 ich g\u0142adko\u015bci\u0105, porowato\u015bci\u0105, niby mi\u0119sn\u0105 struktur\u0105, szminkow\u0105 mi\u0119kko\u015bci\u0105 \u2013\u00a0 nieub\u0142aganie prowokuje do jednego z wi\u0119kszych przewinie\u0144 widza, czyli dotykania eksponat\u00f3w. C\u00f3\u017c czyni\u0107, je\u015bli jeste\u015bmy wodzeni na pokuszenie ciekawo\u015bci\u0105 i potrzeb\u0105 sprawdzenia nieomylno\u015bci naszego naturalnego aparatu percepcji, wyposa\u017conego przecie\u017c nie w jeden, a kilka zmys\u0142\u00f3w. Materialna struktura tych prac, ich po\u0142yskliwo\u015b\u0107, faktura, tak bardzo uwodz\u0105 nasze zmys\u0142y, \u017ce po prostu trudno im si\u0119 oprze\u0107 i przyznam si\u0119, \u017ce naprawd\u0119 trudno podda\u0107 si\u0119 zakazowi ich dotykania. I oczywi\u015bcie zakaz ten notorycznie musi by\u0107 \u0142amany, bo od razu na wej\u015bciu poinformowano mnie, \u017ceby nie dotyka\u0107 prac, szczeg\u00f3lnie tej z wosku, bo t\u0142uszcz jest praktycznie niemo\u017cliwy do sprania z ubra\u0144. Co tam ubrania. Gdy po prostu trzeba sprawdzi\u0107 czy to, na co si\u0119 patrzy, jest twarde czy mi\u0119kkie, czy materia \u0142atwo podda si\u0119 naporowi r\u0105k i czy pozwoli si\u0119 kszta\u0142towa\u0107. Tym bardziej, \u017ce znaj\u0105c prace Kapoora z innych wystaw, doskonale wiemy jakich sztuczek iluzyjnych u\u017cywa ten autor, zmuszaj\u0105c ludzi na przyk\u0142ad do zgadywania czy ko\u0142o na pod\u0142odze jest p\u0142aszczyzn\u0105 posypan\u0105 superczarnym pigmentem Black 3.0, czy jednak rzeczywist\u0105, tr\u00f3jwymiarow\u0105 dziur\u0105 w posadzce. Praca o tytule A descent Into Limbo<\/em> na wspomnianej ju\u017c wystawie w Berlinie by\u0142a dyskretnie odgrodzona od zwiedzaj\u0105cych, broni\u0105c bezpo\u015bredniego podej\u015bcia. Na w\u0142asne oczy widzia\u0142am, jak zniecierpliwieni widzowie ukradkiem rzucali monety w stron\u0119 czarnej otch\u0142ani, by si\u0119 wreszcie przekona\u0107, jak jest naprawd\u0119. I troch\u0119 czekaj\u0105c, czy nikt z obs\u0142ugi wystawy ich nie skarci. Zreszt\u0105 nie oby\u0142o si\u0119 bez wypadk\u00f3w \u2013 w 2018 roku podczas wystawy w portugalskim the Funda\u00e7\u00e3o de Serralves, Museum of Contemporary Art w Porto do \u015brodka tej pracy wpad\u0142 ciekawski widz. Zatem jak tu si\u0119 oprze\u0107 pokusie sprawdzenia na w\u0142asnej sk\u00f3rze tych rze\u017ab, nawet kosztem kilku si\u0144c\u00f3w czy czerwonych plam na koszuli?<\/p>\n Wyb\u00f3r prac pokazywanych w Oro\u0144sku jest ograniczony, by nie powiedzie\u0107 skromny, ale na pewno tworzy zgrabn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107, precyzyjnie wpasowan\u0105 w architektur\u0119 CRP. I to w\u0142a\u015bnie precyzja jest dla Kapoora kluczowa \u2013 dba\u0142o\u015b\u0107 o detal, dok\u0142adne roz\u0142o\u017cenie przestrzennych akcent\u00f3w. Kapoor osobi\u015bcie nadzorowa\u0142 plan rozmieszczenia poszczeg\u00f3lnych prac. I uda\u0142o si\u0119 osi\u0105gn\u0105\u0107 ich optymalny uk\u0142ad, mimo, \u017ce infrastruktura Oro\u0144ska ledwie to znios\u0142a. Napi\u0119cie mi\u0119dzy muzealnymi ograniczeniami, a ci\u0119\u017carem i formatem tych prac jest widoczna na pierwszy rzut oka. Trudno oprze\u0107 si\u0119 wra\u017ceniu, \u017ce budynek Muzeum ledwo znosi nap\u00f3r kamiennych kolos\u00f3w. Drewniana pod\u0142oga zdaje si\u0119 ugina\u0107 pod ich ci\u0119\u017carem. Jakby ten pokaz wystawi\u0142 na pr\u00f3b\u0119 wytrzyma\u0142o\u015b\u0107 muzealnej infrastruktury. Imponuj\u0105ce wra\u017cenie robi sama logistyka przedsi\u0119wzi\u0119cia \u2013 najwi\u0119kszego w historii tej instytucji wyzwania technicznego. Prace kamienne by\u0142y wprowadzane do budynku muzeum przy u\u017cyciu d\u017awig\u00f3w przez \u015bwietliki w dachu. Ka\u017cda z rze\u017ab wa\u017cy po kilka ton, a margines b\u0142\u0119du liczony by\u0142 ledwie w centymetrach. Z kolei pawilon Oran\u017cerii cz\u0119\u015bciowo zosta\u0142 rozebrany z element\u00f3w przeszkle\u0144, po to by wprowadzi\u0107 do \u015brodka du\u017cych rozmiar\u00f3w elementy rze\u017ab, witryny w\u0142a\u015bciwie zosta\u0142y przy tej okazji przebudowane w taki spos\u00f3b, by w przysz\u0142o\u015bci mog\u0142y by\u0107 \u0142atwo demontowalne.<\/p>\n Na pewno rze\u017aby zamkni\u0119te w budynkach staj\u0105 si\u0119 niczym klasyczna, minimalistyczna, \u015bwietnie wywa\u017cona ekspozycja. Dlaczego wi\u0119c poczu\u0142am niedosyt? Jedyne co mi chyba naprawd\u0119 przeszkadza w tej wystawie, to pomini\u0119cie kontekstu w kt\u00f3rym mie\u015bci si\u0119 kompleks CRP, czyli sporego parku, stanowi\u0105cego naturaln\u0105 przestrze\u0144 do prezentacji rze\u017ab w plenerze. Organizatorzy, mimo otwarcia witryn oran\u017cerii na zielone otoczenie,\u00a0 nie zdecydowali si\u0119 na zupe\u0142ne uwolnienie rze\u017ab i ich wyprowadzenie w naturalny krajobraz,\u00a0 kt\u00f3ry jest przecie\u017c g\u0142\u00f3wnym atutem tego o\u015brodka, samonarzucaj\u0105cym si\u0119 aran\u017cacyjnym \u201egotowcem\u201d. To, \u017ce z owej mo\u017cliwo\u015bci nie skorzystano, mo\u017ce zaskakiwa\u0107 tym bardziej, \u017ce przecie\u017c lwia cz\u0119\u015b\u0107 z prezentowanych tu realizacji, z mozo\u0142em i przy u\u017cyciu cyrkowej gimnastyki niemal si\u0142\u0105 upchni\u0119tych pod dachem i za szk\u0142em, wcze\u015bniej by\u0142a z powodzeniem pokazywana w otwartej, wolnej przestrzeni. Za przyk\u0142ad niech pos\u0142u\u017cy cho\u0107by wystawa zrealizowana dwa lata wcze\u015bniej w posiad\u0142o\u015bci Houghton Hall w angielskim Norfolk. Kapoor pokaza\u0142 w\u00f3wczas swoje prace, w bardzo zreszt\u0105 podobnym zestawie do tego z Oro\u0144ska, w przylegaj\u0105cych do palladia\u0144skiego pa\u0142acu ogrodach. Tam jednak dysponowa\u0142 bardzo presti\u017cow\u0105 lokalizacj\u0105, a realizacje stanowi\u0142y dominant\u0119 ca\u0142ego za\u0142o\u017cenia parkowego, wpisuj\u0105c si\u0119 mi\u0119dzy innymi w jego g\u0142\u00f3wn\u0105 o\u015b widokow\u0105, wyznaczon\u0105 zreszt\u0105 precyzyjne wystrzy\u017conym trawnikiem, przypominaj\u0105cym bardziej pole golfowe czy pas startowy dla samolotu, ni\u017c p\u00f3\u0142dziki oro\u0144ski park. Natura poddana cz\u0142owiekowi, formowana i okie\u0142znana przez niego, by\u0142a wi\u0119c akceptowalnym t\u0142em dla graj\u0105cego w tym otoczeniu pierwsze skrzypce tw\u00f3rcy rze\u017abiarskich dzie\u0142. Rozumiem, \u017ce zabluszczone aleje, pe\u0142ne dzie\u0142 innych tw\u00f3rc\u00f3w to nie to samo, ale czy da\u0142oby si\u0119 zrobi\u0107 pokaz Kapoora w CRP pod go\u0142ym niebem ciekawie? Intuicja podpowiada mi, \u017ce na pewno i \u017ce potencja\u0142 tego miejsca nie do ko\u0144ca jednak zosta\u0142 wyczerpany. Bo podobn\u0105 wystaw\u0119 do tej z budynku Muzeum CRP mo\u017cna by zrobi\u0107 w\u0142a\u015bciwie niemal wsz\u0119dzie indziej.<\/p>\n Bez wzgl\u0119du na brzemienne w skutkach decyzje aran\u017cacyjne, wystawa Kapoora w Oro\u0144sku jest bez w\u0105tpienia znacz\u0105cym wydarzeniem. Wielkie uznanie nale\u017cy si\u0119 kuratorce wystawy, Dorocie Monkiewicz, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cemu z ni\u0105 Stanis\u0142awowi Ma\u0142eckiemu z CRP i ca\u0142emu zespo\u0142owi Centrum. Kto tej wystawy jeszcze nie widzia\u0142, niech nie zwleka. Tym bardziej, \u017ce zim\u0105 oro\u0144ski park ma sw\u00f3j urok.<\/p>\n <\/p>\n Tekst: Patrycja Sikora<\/span><\/p>\n Zdj\u0119cia: dzi\u0119ki uprzejmo\u015bci Centrum Rze\u017aby Polskiej w Oro\u0144sku<\/span><\/p>\n [\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section][et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.17.3″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}”][et_pb_row _builder_version=”4.17.3″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px|||||” global_colors_info=”{}”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.17.3″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][et_pb_gallery gallery_ids=”1197,1198,1203,1199,1201,1200,1202,1204″ posts_number=”30″ show_title_and_caption=”off” show_pagination=”off” _builder_version=”4.19.2″ _module_preset=”default” min_height=”1024px” custom_margin=”||-538px|||” custom_padding=”||0px|||” hover_enabled=”0″ locked=”off” global_colors_info=”{}” sticky_enabled=”0″][\/et_pb_gallery][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Napi\u0119cie mi\u0119dzy obiektem muzealnym, kt\u00f3rego nie wolno dotyka\u0107 i taktylno\u015bci\u0105 tych prac \u2013 ich g\u0142adko\u015bci\u0105, porowato\u015bci\u0105, niby mi\u0119sn\u0105 struktur\u0105, szminkow\u0105 mi\u0119kko\u015bci\u0105 \u2013 nieub\u0142aganie prowokuje do jednego z wi\u0119kszych przewinie\u0144 widza, czyli dotykania eksponat\u00f3w. C\u00f3\u017c czyni\u0107, je\u015bli jeste\u015bmy wodzeni na pokuszenie ciekawo\u015bci\u0105 i potrzeb\u0105 sprawdzenia nieomylno\u015bci naszego naturalnego aparatu percepcji, wyposa\u017conego przecie\u017c nie w jeden, a kilka zmys\u0142\u00f3w. <\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1204,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[10],"tags":[],"class_list":["post-1195","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-teksty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1195","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1195"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1195\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1210,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1195\/revisions\/1210"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1204"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1195"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1195"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1195"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}