[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”4px|||||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_row _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_text _builder_version=”4.23″ _module_preset=”default” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content” sticky_enabled=”0″]<\/p>\n
Kiedy ukaza\u0142a si\u0119 ksi\u0105\u017cka Tomka Tyndyka Rzeczy osobiste 1. Ojciec<\/em>, wiedzia\u0142am, \u017ce koniecznie b\u0119d\u0119 chcia\u0142a z nim porozmawia\u0107. Jednocze\u015bnie czu\u0142am, \u017ce to nie b\u0119dzie \u0142atwe ani dla mnie, ani te\u017c \u2013 jak podejrzewa\u0142em \u2013 dla niego. \u015amier\u0107 nie jest \u0142atwym tematem. Zw\u0142aszcza kiedy jest to \u015bmier\u0107 ojca.<\/strong><\/p>\n Kiedy Tomek si\u0119 po\u0142\u0105czy\u0142 online, by\u0142 na spacerze z psem. Rozmawiali\u015bmy dok\u0142adnie podczas przesilenia jesiennego, kt\u00f3re w tym roku ci\u0105gle pozwala\u0142o nam si\u0119 cieszy\u0107 zielonymi li\u015b\u0107mi. Mocne s\u0142o\u0144ce przebija\u0142o si\u0119 przez obraz na telefonie. To by\u0142 jaki\u015b wizualny klucz-wytrych, kt\u00f3ry u\u0142atwi\u0142 nam rozmow\u0119.<\/strong><\/p>\n Beata Bartecka: Pracujesz zawodowo jako aktor. Sk\u0105d u ciebie potrzeba fotografowania?<\/strong> Kiedy pracujesz nad wystaw\u0105 czy ksi\u0105\u017ck\u0105, inne osoby mog\u0105 ci pokaza\u0107, \u017ce niekoniecznie widz\u0105 i odczuwaj\u0105 dok\u0142adnie to, co ty. Odbijasz si\u0119 od innych wra\u017ce\u0144 i czasami wydobywasz to, czego si\u0119 nie spodziewa\u0142e\u015b. Powiedzia\u0142e\u015b wcze\u015bniej, \u017ce fotografia jest pewn\u0105 form\u0105 terapii. Wyobra\u017cam sobie, \u017ce nie chodzi tylko o sam moment robienia zdj\u0119\u0107, ale tak\u017ce o prac\u0119 nad tymi obrazami z innymi, kt\u00f3rzy mog\u0105 pom\u00f3c zrozumie\u0107, co tam si\u0119 dzieje.<\/strong> Przy ksi\u0105\u017cce i wystawie Rzeczy osobiste<\/em> [2021 rok, galeria Miejsce przy Miejscu 14 we Wroc\u0142awiu, kurator: \u0141ukasz Rusznica] trudno mi powiedzie\u0107, \u017ce twoje prace opowiadaj\u0105 histori\u0119. Nie u\u017cy\u0142abym s\u0142\u00f3w, jak \u201enarracja\u201d, \u201eopowie\u015b\u0107\u201d. Dla mnie to projekt o emocjach. Nadajesz pewne tropy i kierunki, ale nie prowadzisz nas klasyczn\u0105 opowie\u015bci\u0105, \u017ce tu si\u0119 zacz\u0119\u0142o, a potem by\u0142y takie wydarzenia, a koniec jest taki. Dla mnie nie jest to dokument.<\/strong> Czy da si\u0119 \u0142atwo m\u00f3wi\u0107 o trudnych rzeczach?<\/strong> Ile czasu min\u0119\u0142o od \u015bmierci twojego taty?<\/strong> Pierwsze wra\u017cenia odbiorcze ksi\u0105\u017cki to przede wszystkim pi\u0119kna ok\u0142adka. Kolor, typografia i specyficzne zabiegi graficzne sprawiaj\u0105, \u017ce od razu czuj\u0119 to p\u0119kni\u0119cie, o kt\u00f3rym opowiadasz. Po pierwszym ogl\u0105daniu by\u0142am zaskoczona, \u017ce chocia\u017c czu\u0142am tak wiele emocji, to spodziewa\u0142am si\u0119, \u017ce ksi\u0105\u017cka b\u0119dzie bardziej przesi\u0105kni\u0119ta smutkiem i \u017ca\u0142ob\u0105. Jest tam jednak du\u017co ciep\u0142a i \u015bwiat\u0142a. Na wystawie mocno wybrzmia\u0142o mi zdj\u0119cie z autobusu: fotele i zas\u0142oni\u0119ta kotara, wszystko przesi\u0105kni\u0119te by\u0142o pustk\u0105. W publikacji jest to zdj\u0119cie, ale nie czuj\u0119 a\u017c takiej pustki. Na pewno to wynika z waszej pracy, ale ja te\u017c jestem w innym momencie. Przy wystawie ci\u0105gle mierzy\u0142am si\u0119 ze \u015bmierci\u0105 m\u0142odszego brata, kt\u00f3ry umar\u0142 trzy lata wcze\u015bniej. Niby troch\u0119 czasu min\u0119\u0142o, ale czu\u0142am wtedy, \u017ce jeszcze tego nie przerobi\u0142am. Mo\u017ce w\u0142a\u015bnie dlatego ekspozycj\u0119 czyta\u0142am przez cierpienie, smutek i pustk\u0119. Bardzo dzia\u0142a\u0142y na mnie zdj\u0119cia przestrzeni. Przy odchodzeniu brata pami\u0119tam dok\u0142adnie niekt\u00f3re \u015bciany w szpitalu czy krzes\u0142o, a niekoniecznie pami\u0119tam, co wtedy robi\u0142am. Zamykam oczy i widz\u0119 okienko, z kt\u00f3rego pobiera\u0142am wyniki sekcji zw\u0142ok. Pokazujesz w\u0142a\u015bnie takie sceny, w kt\u00f3rych odnajduj\u0119 swoje do\u015bwiadczenie i emocje, mimo \u017ce nie jeste\u015bmy jedn\u0105 osob\u0105. Czuj\u0119 ogromny ci\u0119\u017car, ale nie przygniata mnie \u2013 raczej co\u015b buduje.<\/strong> Czy robi\u0105c zdj\u0119cia, od razu my\u015bla\u0142e\u015b o ksi\u0105\u017cce fotograficznej?<\/strong> Razem z \u0141ukaszem i projektantk\u0105 Ann\u0105 Na\u0142\u0119ck\u0105-Milach podj\u0119li\u015bcie genialne decyzje. Przede wszystkim nie ma twardej oprawy \u2013 to sprawia, \u017ce nie ma takiego ci\u0119\u017caru. Format jest dosy\u0107 du\u017cy, ale te\u017c nie ma wielu stron. Tekst jest na jednej kartce i on doskonale otwiera na to, co w zdj\u0119ciach. Opowiadacie o trudnych rzeczach, jak \u015bmier\u0107 ojca, ale opowiadacie o tym jako jednej z wielu rzeczy w \u017cyciu. Nie ma ci\u0119 to przygnie\u015b\u0107 czy przyt\u0142oczy\u0107. Ma by\u0107 mocna, ma by\u0107 z tob\u0105, ale daje oddech i refleksj\u0119 \u201eid\u0119 dalej\u201d.<\/strong> Chc\u0119 to mocno wyrazi\u0107: ksi\u0105\u017cka Rzeczy osobiste 1. Ojciec<\/em> jest pi\u0119kna. Du\u017co do\u015bwiadczy\u0142am \u015bmierci bliskich mi os\u00f3b, mi\u0119dzy innymi \u015bmier\u0107 ojca, brata, samob\u00f3jstwo bliskich znajomych, ale te\u017c by\u0142am w ostatnich chwilach dziadka, kt\u00f3ry by\u0142 dla mnie bardzo wa\u017cny. Pami\u0119tam r\u00f3\u017cne chwile i nigdy nie s\u0105 one takie oczywiste i stereotypowe, jak m\u00f3wi\u0105 nam hollywoodzkie filmy. S\u0105 takie jak na twoich zdj\u0119ciach. Zamykam oczy i widz\u0119, jak mama wraca ze szpitala i stoi w obitym boazeri\u0105 przedpokoju. Jest za wcze\u015bnie. I ju\u017c wiem, \u017ce to koniec \u017cycia z moim tat\u0105. Widz\u0119, jak dziadek po raz ostatni nabiera powietrza w p\u0142ucach, a potem siedz\u0119 w pokoju obok i czekam a\u017c przyjad\u0105 z domu pogrzebowego. Dok\u0142adnie pami\u0119tam uk\u0142ad mebli i wzorzysty dywan. Kiedy patrz\u0119 na twoj\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119, to s\u0105 inne obrazy w sensie wizualnym, ale dla mnie s\u0105 podobne emocjonalnie. Czuj\u0119 te emocje, te relacje.<\/strong> Teraz jestem w momencie, kiedy \u017cegnam si\u0119 ze swoj\u0105 kotk\u0105, z kt\u00f3r\u0105 by\u0142am osiem lat. Umiera na raka. Wydaje mi si\u0119, \u017ce \u015bmier\u0107 mam oswojon\u0105, ale to nie do ko\u0144ca sprawia, \u017ce jest \u0142atwo. Bardziej po prostu rozumiem proces, przez kt\u00f3ry przechodz\u0119. <\/strong> Dlatego tak bardzo mnie przekonuje ta ksi\u0105\u017cka. Nie wchodzi ona w stereotypowe narracje, jak chocia\u017cby pi\u0119\u0107 etap\u00f3w \u017ca\u0142oby. Eksplorujesz te emocje, relacje, do\u015bwiadczenia. I co wa\u017cne, to nie tylko o relacjach z osobami, kt\u00f3re odesz\u0142y, ale tak\u017ce z tymi, kt\u00f3re zosta\u0142y i s\u0105 dalej w twoim \u017cyciu. Mam poczucie, \u017ce jak w romantycznym malarstwie m\u00f3wi\u0142o si\u0119 o oddawaniu emocji przez malowanie natury, tak ty fotografujesz \u015bciany szpitali czy fotele w poci\u0105gu. Pokazujesz wielopoziomowo bez ustrukturyzowania i podcinania r\u00f3\u017cnorodno\u015bci. \u015amier\u0107 w naszej kulturze jest mocno schowana, a ty j\u0105 wydobywasz bez epatowania kontrowersj\u0105 i bez uprzedmiotowiania umieraj\u0105cego. Nie jest ekshibicjonistycznym pokazaniem traumy. Zaryzykuj\u0119 stwierdzenie, \u017ce twoja ksi\u0105\u017cka nie tylko jest artystyczna, ale tak\u017ce edukacyjna na poziomie emocji.<\/strong> My\u015bl\u0119, \u017ce bardzo wa\u017cne jest to, \u017ce nie pracujesz na co dzie\u0144 jako fotograf. Da\u0142e\u015b sobie przestrze\u0144, by ta ksi\u0105\u017cka powstawa\u0142a przez d\u0142u\u017cszy czas. Nie \u015bpieszy\u0142e\u015b si\u0119, by zaraz po wystawie wysz\u0142a publikacja. Twoja praca, a potem wsp\u00f3\u0142praca z \u0141ukaszem i Ann\u0105, sta\u0142y si\u0119 wywa\u017conym procesem na przek\u00f3r temu, \u017ce \u015bwiat oczekuje szybkich efekt\u00f3w i natychmiastowego dzielenia si\u0119 tym, co prze\u017cywamy. Czuj\u0119, \u017ce dali\u015bcie sobie czas i namys\u0142. To jest jej ogromny atut.<\/strong> Co dalej?<\/strong> <\/p>\n Rozmow\u0119 przeprowadzi\u0142a Beata Bartecka<\/p>\n —-<\/p>\n Tomek Tyndyk \u2013 aktor teatralny i filmowy, fotograf. Absolwent \u0142\u00f3dzkiej Film\u00f3wki, student Instytutu Tw\u00f3rczej Fotografii w czeskiej Opawie. Od 2005 roku nale\u017cy do zespo\u0142u TR Warszawa. Wyst\u0105pi\u0142 w wielu g\u0142o\u015bnych spektaklach, mi\u0119dzy innymi Anio\u0142y w Ameryce<\/em> Krzysztofa Warlikowskiego (2007), 2007: Macbeth<\/em> Grzegorza Jarzyny (2005), Miasto snu<\/em> Krystiana Lupy (2012) i Robert Robur<\/em> Krzysztofa Garbaczewskiego (2016). W swoim dorobku ma tak\u017ce role filmowe, mi\u0119dzy innymi w Sekrecie<\/em> Przemys\u0142awa Wojcieszka (2012) i Zjednoczonych stanach mi\u0142o\u015bci<\/em> Tomasza Wasilewskiego (2016). Swoje fotografie publikowa\u0142 w wielu magazynach. Finalista drugiej edycji Konkursu Fotografii Teatralnej, organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie. Jego prace by\u0142y prezentowane na wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych.<\/p>\n Rzeczy osobiste 1. Ojciec<\/em> —-<\/p>\n 16 listopada 9 grudnia
Tomek Tyndyk: Mam du\u017c\u0105 potrzeb\u0119 kreacji, wyra\u017cania si\u0119. Fotografia jest dla mnie przeciwnym biegunem ni\u017c aktorstwo, w kt\u00f3rym g\u0142\u00f3wny nacisk jest po\u0142o\u017cony na prac\u0119 zespo\u0142ow\u0105. Przy zdj\u0119ciach mog\u0119 mie\u0107 kontrol\u0119 i ca\u0142kowit\u0105 wolno\u015b\u0107. Fotografia sta\u0142a si\u0119 tak\u017ce jak\u0105\u015b prac\u0105 nad sob\u0105. Aktorstwo jest ekspresyjne, a tutaj kierunek jest do \u015brodka.
Kiedy tworzysz wystawy czy ksi\u0105\u017ck\u0119 fotograficzn\u0105, pojawia si\u0119 przestrze\u0144 do pracy zespo\u0142owej. Nie ma jednak zaanga\u017cowanego cia\u0142a. W aktorstwie pojawiaj\u0105 si\u0119 emocje i cia\u0142o rusza do przodu. Przy ksi\u0105\u017cce praca g\u0142\u00f3wnie opiera si\u0119 na intelekcie kilku os\u00f3b. My\u015bli s\u0105 jakby czystsze, chocia\u017c oczywi\u015bcie emocje s\u0105 wydobywane. Kiedy robili\u015bmy moj\u0105 publikacj\u0119, odczuwa\u0142em r\u00f3\u017cne emocje i szumy. Stale jednak towarzyszy\u0142a mi my\u015bl, \u017ce to nie ja b\u0119d\u0119 t\u0119 ksi\u0105\u017ck\u0119 ogl\u0105da\u0107. Trzeba sprawdza\u0107, czy i jakie emocje wzbudza to u innych, a nie tylko u mnie.<\/p>\n
Dla mnie sam proces kreowania \u2013 chodzenia z aparatem \u2013 by\u0142 kiedy\u015b najwa\u017cniejszy. Teraz mniej fotografuj\u0119 przypadkowo, prowadzi mnie jaka\u015b my\u015bl. Wa\u017cny sta\u0142 si\u0119 proces zastanawiania si\u0119, co znacz\u0105 te zdj\u0119cia albo co mog\u0105 znaczy\u0107, albo jak mog\u0105 dziesi\u0119\u0107 pi\u0119ter g\u0142\u0119biej co\u015b popchn\u0105\u0107. Porzucam prywatne ego: \u201eAch, to zdj\u0119cie robi\u0142em, jak m\u00f3j pies odchodzi\u0142\u201d. Przestaj\u0119 si\u0119 czepia\u0107 swoich narracji, patrz\u0119 na te obrazy z niewielkim dystansem \u2013 wiadomo, \u017ce nigdy nie uzyskam zupe\u0142nego. Nie chc\u0119 po prostu pokaza\u0107 swoich zdj\u0119\u0107. Chc\u0119, \u017ceby one co\u015b m\u00f3wi\u0142y albo sprawia\u0142y, \u017ce odbiorca co\u015b poczu\u0142, nawet proste komunikaty, jak l\u0119k, zagro\u017cenie, dyskomfort. Wtedy nast\u0119puje ruch mi\u0119dzy mn\u0105 a drug\u0105 osob\u0105, kt\u00f3ra patrzy na moje prace.<\/p>\n
Ca\u0142kowicie si\u0119 z tob\u0105 zgadzam. Kiedy ludzie mnie pytaj\u0105, jak\u0105 fotografi\u0119 uprawiam, to ja nie wiem. Tak, dokument te\u017c. Mo\u017cna to r\u00f3wnie\u017c podci\u0105gn\u0105\u0107 pod kreacj\u0119. Po prostu jest to moja fotografia. Ksi\u0105\u017cka jest pewn\u0105 dekonstrukcj\u0105 narracji, to s\u0105 bardziej emocjonalne uderzenia. O to nam chodzi\u0142o, kiedy nad ni\u0105 pracowali\u015bmy. Podobnie to wygl\u0105da\u0142o w relacji z ojcem. Kiedy przechodzi\u0142em jego ostatni\u0105 drog\u0119, to tak\u017ce nie by\u0142 narracyjny czas. Bum! Zgin\u0105\u0142. Bum! Szukam. Bum! Umiera. Takie strza\u0142y \u2013 i to jest zgodne z t\u0105 narracj\u0105 ksi\u0105\u017cki. Nie jest to jednak klasyczne i dla wielu ludzi mo\u017ce by\u0107 to trudne w odbiorze. Ale to jest o trudnych rzeczach.<\/p>\n
Nie da si\u0119. Da si\u0119 bezpiecznie, ale \u0142atwo nie jest. W trakcie procesu powstawania ksi\u0105\u017cki by\u0142em w jakiej\u015b \u201emanii\u201d fotografowania, robienia folder\u00f3w z plikami i przebierania. Ten proces dawa\u0142 mi pewien rodzaj ukojenia. Potem to si\u0119 uspokoi\u0142o, zbudowa\u0142 si\u0119 nasz zesp\u00f3\u0142 \u2013 \u0141ukasz Rusznica i Anna Na\u0142\u0119cka-Milach. Proces sta\u0142 si\u0119 mocn\u0105 i szczer\u0105 podr\u00f3\u017c\u0105, ale ju\u017c nie tak bolesn\u0105. By\u0142 r\u00f3wnie\u017c ju\u017c bardziej skoncentrowany.<\/p>\n
Trzy lata. To dalej \u015bwie\u017ca sprawa. Oczywi\u015bcie tego nigdy nie da si\u0119 ocenia\u0107 w kryteriach, jak powinienem si\u0119 czu\u0107 czy jak powinna wygl\u0105da\u0107 moja \u017ca\u0142oba. Ka\u017cdy ma r\u00f3\u017cne relacje i w\u0142a\u015bnie o tym jest ksi\u0105\u017cka \u2013 o relacjach, kt\u00f3re towarzysz\u0105 mi przez ca\u0142e \u017cycie i kt\u00f3re pr\u00f3buj\u0119 rozszyfrowa\u0107.<\/p>\n
Relacja z moim ojcem by\u0142a zbyt skomplikowana. Znalaz\u0142em si\u0119 potem w r\u00f3\u017cnych przestrzeniach, kt\u00f3re mo\u017cna nazwa\u0107 malowniczymi czy genialnymi pod k\u0105tem zdj\u0119ciowym. Mia\u0142em momenty, takie ol\u015bnienia, jakby si\u0119 uwalnia\u0142, jakbym przechodzi\u0142 w\u0142asn\u0105 \u015bmier\u0107. Umiera\u0142em \u201eja tamten\u201d, kt\u00f3ry by\u0142 definiowany przez to, co prze\u017cy\u0142em z ojcem. Wm\u00f3wiono mi, \u017ce to, kim by\u0142 m\u00f3j ojciec, to mnie bardzo ukszta\u0142towa\u0142o. Wm\u00f3wiono mi, \u017ce to, co prze\u017cy\u0142em, jest mn\u0105. W tych zdj\u0119ciach jest co\u015b takiego, \u017ce nawet jak czujesz jaki\u015b moment siebie, to i tak si\u0119 to wydarza w jakiej\u015b przera\u017caj\u0105cej pustce. Odchodzenia. To jest ostateczno\u015b\u0107 \u2013 to jest nie do odwr\u00f3cenia. Nie da si\u0119 ju\u017c nic z tym zrobi\u0107. Ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce to tak czytasz, bo chcia\u0142em, by to w\u0142a\u015bnie by\u0142o. Mo\u017ce na wystawie by\u0142o mocniejsze ni\u017c teraz w ksi\u0105\u017cce, kt\u00f3ra jest kontynuacj\u0105 projektu, ale i mojej drogi.<\/p>\n
Nie, dopiero praca z \u0141ukaszem Rusznic\u0105 mi to u\u015bwiadomi\u0142a. Mia\u0142em spory zbi\u00f3r zdj\u0119\u0107, ale czu\u0142em, \u017ce jest w tym jaki\u015b chaos. \u0141ukasz u\u015bwiadomi\u0142 mi, \u017ce to s\u0105 trzy tematy: ojciec, matka i co\u015b jeszcze. Pomy\u015bla\u0142em wtedy o skromnej ksi\u0105\u017cce. Potrzebowa\u0142em \u0141ukasza, zewn\u0119trznego kuratora, kt\u00f3ry potrafi brutalnie co\u015b nazwa\u0107, kiedy ja si\u0119 ok\u0142amywa\u0142em. Na pocz\u0105tku jest to trudne, ale potem g\u0142owa si\u0119 otwiera i zaczynasz wi\u0119cej widzie\u0107.<\/p>\n
Kiedy robi\u0142em zdj\u0119cia, to wiadomo, \u017ce by\u0142o bardzo ci\u0119\u017cko. By\u0142y pi\u0119kne momenty i momenty okrutne. By\u0142o piek\u0142o. Praca nad ksi\u0105\u017ck\u0105 pozwoli\u0142a mi zobaczy\u0107, \u017ce to by\u0142o o mojej przemianie. O procesie \u017cycia. To jest \u017cycie i ka\u017cdy z nas do\u015bwiadcza tego na sw\u00f3j spos\u00f3b. To nie mo\u017ce mnie zniszczy\u0107. To musi mnie tak naprawd\u0119 wzbogaci\u0107. To jest droga w g\u0142\u0105b siebie.<\/p>\n
Mamy ze sob\u0105 jakie\u015b po\u0142\u0105czenie, mo\u017ce dlatego, \u017ce du\u017co by\u0142o \u015bmierci w naszym \u017cyciu. Ludzie rodzic\u00f3w \u017cegnaj\u0105, jak s\u0105 doro\u015bli, a moja mama zmar\u0142a, jak mia\u0142em pi\u0119tna\u015bcie lat. \u015amier\u0107 towarzyszy mi od zawsze. Nie jest to tylko p\u0142akanie czy zamykanie si\u0119 w samotno\u015bci, to te\u017c otwiera ogromny wewn\u0119trzny \u015bwiat.<\/p>\n
Mamy \u015bwiadomo\u015b\u0107 procesu. Prze\u017cywasz \u015bmier\u0107 r\u00f3wnie mocno, tylko m\u00f3zg jako\u015b to ogarnia. Jest w stanie to zobaczy\u0107, \u017ce to jest proces, \u017ce jest to nieuchronne. Pierwszy kontakt ze \u015bmierci\u0105 jest niewyobra\u017calny \u2013 jakby nie rozumiesz, co si\u0119 sta\u0142o. To jest szok. Potem troch\u0119 to oswajasz, obejmujesz wyobra\u017ani\u0105.<\/p>\n
Nigdy tak odwa\u017cnie bym o tym nie pomy\u015bla\u0142. Pewnie, \u017ce chcia\u0142bym, \u017ceby tak by\u0142o. Chc\u0119 pokaza\u0107 ludziom, \u017ce da si\u0119 \u017cy\u0107. Da si\u0119 te\u017c artystycznie to prze\u017cy\u0107, robi\u0105c co\u015b, co jest otwarte, emocjonalnie dojrza\u0142e. Chcia\u0142em by\u0107 szczery. To by\u0142o intuicyjne i \u015bwiadome jednocze\u015bnie. Nie chcia\u0142em epatowa\u0107 tym, jak by\u0142o ci\u0119\u017cko, kiedy kto\u015b odchodzi. Jest strasznie, ale te\u017c czego\u015b uczy. U\u015bwiadamia. Prowokuje do my\u015blenia, jakim jeste\u015b cz\u0142owiekiem i jak\u0105 jeste\u015b konstrukcj\u0105. I mog\u0119 to przetworzy\u0107 na co\u015b warto\u015bciowego.<\/p>\n
Zawodowo wol\u0119 realizowa\u0107 si\u0119 w aktorstwie. Chocia\u017c mia\u0142em pr\u00f3by, by pracowa\u0107 jako fotograf, to zrozumia\u0142em, \u017ce zdj\u0119cia s\u0105 moim intymnym \u015bwiatem. To moja droga i mam ten przywilej, \u017ce nie musz\u0119 codziennie czego\u015b czy kogo\u015b fotografowa\u0107. Dla mnie aparat nie kojarzy si\u0119 z prac\u0105. By\u0142y takie momenty przy powstawaniu ksi\u0105\u017cki, kiedy by\u0142em niecierpliwy. Szybko potem mi odpuszcza\u0142o, bo przypomnia\u0142em sobie, \u017ce nigdzie mi si\u0119 nie \u015bpieszy. Skoro chc\u0119 m\u00f3wi\u0107 o relacji z ojcem i jak to wi\u0105\u017ce si\u0119 z innymi relacjami w \u017cyciu, to nie mog\u0119 robi\u0107 tego po \u0142ebkach.<\/p>\n
Robi\u0119 drug\u0105 i trzeci\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Rzeczy osobistych<\/em>. Jedna b\u0119dzie o relacji z matk\u0105 i o jej \u015bmierci, kt\u00f3ra wydarzy\u0142a si\u0119 ponad trzydzie\u015bci lat temu. O trzeciej jeszcze nie chc\u0119 m\u00f3wi\u0107, daj\u0119 sobie wi\u0119cej przestrzeni, by j\u0105 lepiej zrozumie\u0107.<\/p>\n
fotografie: Tomek Tyndyk
sekwencja: \u0141ukasz Rusznica, Tomek Tyndyk
tekst: Hanna Klepacka, Tomek Tyndyk
praca kuratorska: \u0141ukasz Rusznica
projekt ksi\u0105\u017cki: Ania Na\u0142\u0119cka-Milach
t\u0142umaczenie na j\u0119zyk angielski: Krzysztof Kowalczyk
wydawca: O\u015brodek Postaw Tw\u00f3rczych Zamek
partner: BWA Wroc\u0142aw Galerie Sztuki Wsp\u00f3\u0142czesnej
2023<\/p>\n
Spotkanie wok\u00f3\u0142 ksi\u0105\u017cki “Rzeczy osobiste 1. Ojciec”, w kt\u00f3rym wezm\u0105 udzia\u0142: Ania Na\u0142\u0119cka-Milach, Tomek Tyndyk i \u0141ukasz Rusznica
siedziba Fundacji Sztuki Polskiej ING, Plac Unii, ul. Pu\u0142awska 2, Warszawa<\/p>\n
Spotkanie wok\u00f3\u0142 ksi\u0105\u017cki “Rzeczy osobiste 1. Ojciec”, w kt\u00f3rym wezm\u0105 udzia\u0142 Tomek Tyndyk i \u0141ukasz Rusznica,
w ramach targ\u00f3w ksi\u0105\u017cek fotograficznych “Gara\u017c\u00f3wa”
Galeria FOTO-GEN, pl. bpa Nankiera 8, Wroc\u0142aw<\/p>\n