[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”4px|||||” global_colors_info=”{}”][et_pb_row _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][et_pb_text _builder_version=”4.27.4″ _module_preset=”default” custom_padding=”||2px|||” global_colors_info=”{}”]<\/p>\n
Lago di Como \u2013 jezioro o nieuchwytnej barwie, od czas\u00f3w rzymskich enklawa ekskluzywnych uciech i miejsce wypoczynku arystokracji. Palmy na tle o\u015bnie\u017conych szczyt\u00f3w, pa\u0142ace i rajskie ogrody przyci\u0105gaj\u0105 rzesze turyst\u00f3w i celebryt\u00f3w[1]<\/span><\/a>. Jezioro le\u017cy dok\u0142adnie mi\u0119dzy Szwajcari\u0105 a\u00a0Mediolanem, na granicy stref klimatycznych, gdzie surowy alpejski klimat \u0142agodzi \u015br\u00f3dziemnomorska przyroda. Na ko\u0144cach dw\u00f3ch po\u0142udniowych odn\u00f3g znajdziemy dwa r\u00f3\u017cnorodne miasta. Do s\u0142ynnego z produkcji jedwabiu Como obiecuj\u0119 zaw\u0119drowa\u0107 w kolejnych odcinkach cyklu, ten wpis po\u015bwi\u0119caj\u0105c Lecco.<\/p>\n W historycznym centrum mi\u0119dzy dwoma okaza\u0142ymi placami stoi Palazzo delle Paure[2]<\/span><\/a>. Budynek wzniesiono na pocz\u0105tku XX wieku, wykorzystuj\u0105c materia\u0142 ze starych mur\u00f3w obronnych. Jego architektura jest nieco eklektyczna. Wie\u017ca, z marmurowym herbem rodziny Visconti, nawi\u0105zuje do pobliskiej Torre Viscontea, b\u0119d\u0105cej pozosta\u0142o\u015bci\u0105 \u015bredniowiecznego zamku. Czterokondygnacyjny pa\u0142ac obejmuje przylegaj\u0105cy portyk z wej\u015bciem g\u0142\u00f3wnym. Ca\u0142o\u015b\u0107 budowli nale\u017cy do miasta i od lat s\u0142u\u017cy kulturze. Zaledwie dekad\u0119 temu obecna w pa\u0142acu galeria sztuki by\u0142a do\u015b\u0107 osobliw\u0105 syntez\u0105 dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych tras wystawienniczych, \u0142\u0105cz\u0105c\u0105 kolekcje obraz\u00f3w, grafik i rycin, jakie trafi\u0142y do gminy w wyniku zapis\u00f3w i darowizn. Obecny projekt muzealny zak\u0142ada wzbogacenie kolekcji oraz przeniesienie niekt\u00f3rych dzie\u0142 z Villa Manzoni[3]<\/span><\/a> w celu stworzenia chronologicznego kontinuum od XVII do XXI wieku. Pierwsze pi\u0119tro mie\u015bci wystawy czasowe, podczas gdy kolejne kondygnacje prezentuj\u0105 kolekcj\u0119 sztuki wsp\u00f3\u0142czesnej z\u00a0pracami najwa\u017cniejszych lokalnych artyst\u00f3w oraz dzie\u0142ami podarowanymi muzeum przez takie s\u0142awy, jak Castellani, Baj, Scanavino, Cavaliere, Rotella czy Pomodoro. Postanawiamy sprawdzi\u0107, jak zmieni\u0142a si\u0119 ekspozycja w ci\u0105gu ostatniego roku. Zach\u0119t\u0105 do odwiedzin jest wystawa przygotowana przez kuratork\u0119 Simon\u0119 Bartolen\u0119. Ciekawo\u015b\u0107 i \u017c\u0105dza wiedzy, kt\u00f3rej mo\u017cna zaczerpn\u0105\u0107 u \u017ar\u00f3de\u0142, s\u0105 siln\u0105 motywacj\u0105. Sp\u0119dzamy ponad cztery godziny w muzeum, zamiast czerpa\u0107 rozkosz z ciep\u0142a promieni jesiennego s\u0142o\u0144ca, w\u0142\u00f3czy\u0107 si\u0119 po \u015bwietnie zaopatrzonych butikach czy pi\u0107 wy\u015bmienit\u0105 kaw\u0119 w ogrodzie na Piazza XX Settembre.<\/p>\n WPROWADZENIE<\/strong><\/p>\n Przekroczenie progu muzeum dzia\u0142a jak rytua\u0142 przej\u015bcia. Gra \u015bwiate\u0142, rozk\u0142ad pomieszcze\u0144, cisza i\u00a0pewnego rodzaju od\u015bwi\u0119tno\u015b\u0107 wp\u0142ywaj\u0105 na nastr\u00f3j. Wystawa Milano Anni \u201960<\/em> to wydarzenie b\u0119d\u0105ce cz\u0119\u015bci\u0105 cyklu Percorsi nel Novecento<\/em> (\u015acie\u017cki przez XX wiek) \u2013 programu badaj\u0105cego w\u0142osk\u0105 scen\u0119 kulturaln\u0105. Ekspozycja jest uporz\u0105dkowana, sp\u00f3jna i ciekawie opisana. Koncepcja zestawienia prac wp\u0142ywa na proces ich rozumienia i odkrywania. Przenosimy si\u0119 do lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych XX stulecia, czasu boomu ekonomicznego i kryzys\u00f3w egzystencjalnych, komunistycznych idei i duchowych poszukiwa\u0144, ha\u0142asu i medytacji. W tym okresie w Turynie rodzi si\u0119 a<\/em>rte povera<\/em>, w Rzymie rozkwita pop art, Mediolan za\u015b staje si\u0119 scen\u0105 my\u015bli niezale\u017cnej. Stawia na sztuk\u0119, kt\u00f3ra zamiast przedstawia\u0107 rzeczywisto\u015b\u0107, odpowiada na ni\u0105, interweniuje, staje si\u0119 jej przed\u0142u\u017ceniem lub \u2013 jak lubi\u0142 powtarza\u0107 Tadeusz Kantor \u2013 \u201ejest przestrzeni\u0105 niebezkarnego uczestnictwa\u201d[4]<\/span><\/a>.<\/p>\n Za po\u015brednictwem prac g\u0142\u00f3wnych bohater\u00f3w wystawy kuratorka snuje opowie\u015b\u0107 o trendach i rewolucyjnych badaniach, ukazuj\u0105c jednocze\u015bnie ich z\u0142o\u017cono\u015b\u0107. Widzimy metropoli\u0119, w kt\u00f3rej innowacje techniczne i post\u0119p s\u0105 na porz\u0105dku dziennym, a technologia staje si\u0119 sprzymierze\u0144cem przemys\u0142u. J\u0119zyki ekspresjonistyczne odchodz\u0105 do lamusa, a ich miejsce zajmuj\u0105 nowe \u2013 awangardowe \u2013 tendencje aspiruj\u0105ce do miana mentalnego wymiaru sztuki.<\/p>\n PRZESTRZE\u0143 JAKO OBSZAR DZIA\u0141ANIA ARTYSTY[5]<\/a><\/strong><\/p>\n Ci\u0119cia Lucia Fontany nie traktuj\u0105 p\u0142\u00f3tna jak powierzchni, ale jak materia\u0142 staj\u0105cy si\u0119 przestrzeni\u0105, membran\u0105, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna otwiera\u0107 i przekracza\u0107. Gest artysty jest wymierzony i\u00a0kontrolowany. Chocia\u017c rola Fontany[6]<\/a> jest fundamentalna dla ewolucji sztuki w tym czasie, nie jest on jedynym interpretatorem poj\u0119\u0107, jakimi s\u0105 \u201eprzestrzenno\u015b\u0107\u201d i \u201eruch\u201d.<\/p>\n Arty\u015bci, jak Enrico Baj, zastanawiaj\u0105 si\u0119 nad energi\u0105 materii, ukazuj\u0105c w swoich pracach \u201ecz\u0142owieka nuklearnego i jego przestrze\u0144\u201d. Ich uwaga jest zwr\u00f3cona ku osi\u0105gni\u0119ciom nauki w\u00a0dziedzinie energii atomowej jako \u017ar\u00f3d\u0142a post\u0119pu i \u015bmierciono\u015bnej broni. Powo\u0142uj\u0105 ruch zwany Arte nucleare[7]<\/a>, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z Fontan\u0105 i polemizuj\u0105c z tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 takich artyst\u00f3w, jak Wols czy Pollock[8]<\/a>. Mimo \u017ce odrzucaj\u0105 wszelkie akademickie dogmaty, nie porzucaj\u0105 figuracji, eksperymentuj\u0105c z form\u0105, kolorem, materi\u0105 oraz poszukuj\u0105c swojej drogi w surrealizmie. Kola\u017ce Enrica Baja, kt\u00f3re ogl\u0105damy na wystawie, prezentuj\u0105 jego rozbrajaj\u0105cy humor, godny prawdziwego dadaistycznego ducha.<\/p>\n Kolejna sala opowiada histori\u0119 magazynu \u201eAzimuth\u201d[9]<\/a>, kt\u00f3ry staje si\u0119 \u201eintelektualnym rendez-vous<\/em>\u201d definiuj\u0105cym nowe sposoby my\u015blenia oraz pr\u00f3by przezwyci\u0119\u017cania malarstwa w jego tradycyjnym uj\u0119ciu. W tworzeniu tej rzeczywisto\u015bci nieocenion\u0105 rol\u0119 odgrywaj\u0105 Piero Manzoni i\u00a0Enrico Castellani. \u201eAzimuth\u201d mo\u017cna opisa\u0107 jako przestrze\u0144 konfrontacji, miejsce debaty i\u00a0prezentacji idei, odkry\u0107 i eksperyment\u00f3w. Z tekstu towarzysz\u0105cego wystawie dowiadujemy si\u0119, \u017ce pierwszy numer magazynu zawiera artyku\u0142 Beyond Painting<\/em> po\u015bwi\u0119cony Fontanie, ale \u201eAzimuth\u201d publikuje r\u00f3wnie\u017c teksty o Neo-Dada <\/em>Roberta Rauschenberga, a jedn\u0105 ze stron (ca\u0142kowicie niebiesk\u0105) przeznacza dla Yves\u2019a Kleina, cenionego za monochromatyzm oraz badania nad tematem pustki i niematerialno\u015bci. \u201eAzimuth\u201d nie propaguje radykalnego porzucenia przesz\u0142o\u015bci, ale proponuje wizj\u0119 rozwoju, zaktualizowan\u0105 do zmieniaj\u0105cych si\u0119 warunk\u00f3w, a jego aktywno\u015b\u0107 nie ogranicza si\u0119 do kontekstu w\u0142oskiego, lecz nawi\u0105zuje produktywny dialog z wieloma artystami Europy, tworz\u0105c rodzaj otwartego laboratorium bez granic i przywracaj\u0105c Mediolanowi jego wag\u0119 na mi\u0119dzynarodowej scenie artystycznej. Piero Manzoni produkuje swoje A-chromy, ca\u0142kowicie bia\u0142e p\u0142\u00f3tna wykonane z tkaniny usztywnionej kaolinem. Nie s\u0105 one monochromatyczne tylko achromatyczne, \u017cyj\u0105 w nieobecno\u015bci koloru, a\u00a0nie w obecno\u015bci jednego odcienia. Ten trend rozprzestrzenia si\u0119 po ca\u0142ej Europie[10]<\/span><\/a>. Enrico Castellani poszukuje powierzchni, kt\u00f3ra nie zawiera znak\u00f3w, ale sama w sobie jest osi\u0105, rytmem, sekwencj\u0105 geometryczn\u0105, percepcyjnym do\u015bwiadczeniem, przestrzeni\u0105 w dialogu ze \u015bwiat\u0142em. Przygl\u0105damy si\u0119 pracy zatytu\u0142owanej Aksjomat. Czas<\/em> Vincenza Agnettiego, kt\u00f3ry dedykuje swoje dzie\u0142a umys\u0142owi widza, nie jego oczom, korzystaj\u0105c z mechanizm\u00f3w percepcji i\u00a0pami\u0119ci, ods\u0142aniaj\u0105c, modyfikuj\u0105c, zakrywaj\u0105c i bawi\u0105c si\u0119 znakiem. Tak dochodzimy do Dadamaino[11]<\/a>, kt\u00f3ra sugeruje refleksje nad przestrzenno-czasowym wymiarem dzie\u0142a sztuki. Nast\u0119pnie wraz z Angelo Dozio obserwujemy zapis lotu Jask\u00f3\u0142ki<\/em>, z siln\u0105 energi\u0105 kinetyczn\u0105 wibruj\u0105c\u0105 dzi\u0119ki kombinacjom koloru i wygi\u0119ciu linii. W niezwyk\u0142ym po\u0142\u0105czeniu dyscyplin od sztuk wizualnych po biologi\u0119 i architektur\u0119 wraz z Jorrit Tornquist badamy subtelne tajemnice koloru i \u015bwiat\u0142a. Dla artysty \u201esztuka to \u015brodowisko, atmosfera, kt\u00f3ra sprawia, \u017ce \u017cyjemy i\u00a0do\u015bwiadczamy\u201d i kt\u00f3ra wywo\u0142uje w nas \u201ezachwyt\u201d. Jeste\u015bmy zgodni, \u017ce sam kolor przekazuje uczucia przez percepcj\u0119 zmys\u0142ow\u0105 oraz dzia\u0142a na nastroje, wp\u0142ywaj\u0105c na stan biologiczny. Ciekawi nas wreszcie obsesyjna fascynacja figur\u0105 geometryczn\u0105, jak\u0105 jest elipsa[12]<\/a> Turiego Simeti, kt\u00f3ry zainspirowany hipotez\u0105 Fontany, prowadzi\u0142 swoje badania nad zwi\u0105zkiem mi\u0119dzy przestrzeni\u0105 a \u015bwiat\u0142em, tworz\u0105c ekstrafleksje \u2013 kompozycje, w kt\u00f3rych elipsy, zmieniaj\u0105c swoje po\u0142o\u017cenie w polu widzenia, generuj\u0105 wci\u0105\u017c nowe i niepowtarzalne wra\u017cenia.<\/p>\n Kolejna dawka wiedzy czeka w sali po\u015bwi\u0119conej innowacjom Grupy T. Tworz\u0105 j\u0105: Gianni Colombo, Giovanni Anceschi, Davide Boriani, Gabriele Devecchi i Grazia Varisco. Arty\u015bci prowadz\u0105 badania nad relacj\u0105 mi\u0119dzy czasem a przestrzeni\u0105 oraz ide\u0105 ruchu w dziele sztuki. Ojcem projektu jest Bruno Munari[13]<\/a>, kt\u00f3ry swoimi Useless Machines<\/em> i Negative-Positive<\/em> wprowadza do historii sztuki refleksje na temat dynamiki i percepcji. Munari jest tak\u017ce autorem nazwy wystawy (kt\u00f3ra objedzie ca\u0142y \u015bwiat) oraz nazwy ca\u0142ego projektu: Arte programmata. Zadanie teoretyzowania o nowej sztuce powierza my\u015bli i pi\u00f3ru Umberta Eco. Dzie\u0142a Gruppy\u00a0T nie s\u0105 ani malarstwem, ani rze\u017ab\u0105 \u2013 s\u0105 \u015brodowiskiem, do kt\u00f3rego mo\u017cna wej\u015b\u0107. Wykonane z\u00a0innowacyjnych materia\u0142\u00f3w, nigdy nie s\u0105 takie same, wymagaj\u0105 interakcji, zamiast wi\u0119c widzem, stajemy si\u0119 u\u017cytkownikiem. Cytuj\u0105c Umberta Eco: \u201e[\u2026] prace Grupy T ustanawiaj\u0105 wyj\u0105tkow\u0105 dialektyk\u0119 mi\u0119dzy przypadkiem a matematyk\u0105, mi\u0119dzy zaplanowan\u0105 koncepcj\u0105 a\u00a0akceptacj\u0105 tego, co si\u0119 wydarzy, niezale\u017cnie od tego, jak si\u0119 wydarzy, bior\u0105c pod uwag\u0119, \u017ce ostatecznie i tak wydarzy si\u0119 zgodnie z precyzyjnie okre\u015blonymi liniami formacyjnymi, kt\u00f3re nie zaprzeczaj\u0105 spontaniczno\u015bci, ale wyznaczaj\u0105 jej granice i mo\u017cliwe kierunki\u201d.<\/p>\n Wszystkie sale ekspozycyjne pa\u0142acu s\u0105 wyposa\u017cone w wygodne \u0142awy, na kt\u00f3rych mo\u017cna usi\u0105\u015b\u0107 i\u00a0da\u0107 odpocz\u0105\u0107 nogom. Z pozycji siedz\u0105cej podziwiamy bardzo pomys\u0142owo z\u0142o\u017cony rz\u0105d prac kolejnej mediola\u0144skiej grupy \u2013 Gruppo del Cenobio. Kuratorka nazwa\u0142a t\u0119 ekspozycj\u0119 \u201ePoezj\u0105 znaku\u201d. Agostino Ferrari, Ugo La Pietra, Ettore Sordini, Angelo Verga i Arturo Vermi wyra\u017caj\u0105 pragnienie wyj\u015bcia poza klasyczny akt malowania, proponuj\u0105c nam inn\u0105 refleksj\u0119. Ocala ona malarstwo, nadaj\u0105c mu warto\u015b\u0107 ekspresyjno-pisarsk\u0105. Sztuka znaku jest tu g\u0142\u0119boko sugestywnym, niemal prywatnym pismem. Ka\u017cda z prac ma sw\u00f3j styl i staje si\u0119 no\u015bnikiem poetyckiej, wr\u0119cz emocjonalnej narracji, w kt\u00f3rej cz\u0142owiek nadal odgrywa wa\u017cn\u0105 rol\u0119. Znak (w\u00a0zale\u017cno\u015bci od osobistych interpretacji artyst\u00f3w) mo\u017ce stanowi\u0107 wizualn\u0105 reprezentacj\u0119 spo\u0142ecze\u0144stwa, mo\u017ce by\u0107 \u015bladem, kt\u00f3ry buduje pami\u0119\u0107, albo manifestacj\u0105 up\u0142ywu czasu, pismem, poezj\u0105, komunikacj\u0105 lub wszystkimi tymi rzeczami naraz.<\/p>\n Przygod\u0119 z awangard\u0105 w\u0142osk\u0105 ko\u0144czymy w sali, gdzie znajdujemy zabarwiony intelektualizmem i g\u0142\u0119boko krytyczny wobec konsumpcjonizmu mediola\u0144ski pop art. Jest tak\u017ce uk\u0142on dla artyst\u00f3w niezwi\u0105zanych tak silnie z dzielnic\u0105 Brera, lecz skupionych wok\u00f3\u0142 Botteghe di Sesto \u2013 ku\u017ani eksperyment\u00f3w, kt\u00f3ra by\u0142a domem dla tutor\u00f3w, takich jak Enrico Castellani, Arturo Vermi, Turi Simeti, Antonio Scaccabarozzi i Agostino Bonalumi, ale i innych tw\u00f3rc\u00f3w, kt\u00f3rzy przyczynili si\u0119 do ewolucji mediola\u0144skiej sceny artystycznej tamtych czas\u00f3w.<\/p>\n PODSUMOWANIE<\/strong><\/p>\n Nad jeziorem Como, w miejscu obleganym przez turyst\u00f3w, dzieje si\u0119 tak wiele, \u017ce mo\u017cna przeoczy\u0107 to, co warte uwagi. Nowa Galeria Sztuki Nowoczesnej i Wsp\u00f3\u0142czesnej w Lecco jest miejscem oferuj\u0105cym odwiedzaj\u0105cym pot\u0119\u017cn\u0105 dawk\u0119 wra\u017ce\u0144 i wiedzy. Od najwy\u017cszego pi\u0119tra, gdzie rozgrywa si\u0119 opowie\u015b\u0107 o kola\u017cu[14]<\/span><\/a> przez ekspozycje sta\u0142\u0105 a\u017c do intelektualnej gratki, jaka spotka\u0142a nas na wystawie czasowej, prowadzono nas przez meandry sztuki. Sztuki nowatorskiej, b\u0119d\u0105cej no\u015bnikiem my\u015bli wielu odwa\u017cnych tw\u00f3rc\u00f3w.<\/p>\n Wychodzimy z pa\u0142acu i siadamy na \u0142awce przy promenadzie. Patrz\u0105c na spokojn\u0105 tafl\u0119 jeziora, pr\u00f3bujemy podsumowa\u0107 to, czego do\u015bwiadczyli\u015bmy. Pomagaj\u0105 s\u0142owa Ewy Kuryluk: \u201eSztuk\u0119 tworz\u0105 jednostki, nie narody [\u2026]. Sztuka to wyraz indywidualno\u015bci odbijaj\u0105cej w sobie i sob\u0105 \u015bwiat. Im jego odbi\u0107 jest wi\u0119cej, im s\u0105 klarowniejsze i \u015bmielsze, tym lepiej poznajemy realia i\u00a0siebie samych. Na tym polega po\u017cytek z awangardy \u2013 radykalnej marzycielki o wolno\u015bci bez granic\u201d[15]<\/span><\/a>.<\/p>\n Tekst: Zyta Misztal von Blechinger \n \n [\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section][et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.27.0″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][et_pb_row _builder_version=”4.27.0″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.27.0″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][et_pb_gallery gallery_ids=”4790,4791,4792,4793″ posts_number=”50″ show_title_and_caption=”off” show_pagination=”off” _builder_version=”4.27.4″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][\/et_pb_gallery][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Lago di Como \u2013 jezioro o nieuchwytnej barwie, od czas\u00f3w rzymskich enklawa ekskluzywnych uciech i miejsce wypoczynku arystokracji. Palmy na tle o\u015bnie\u017conych szczyt\u00f3w, pa\u0142ace i rajskie ogrody przyci\u0105gaj\u0105 rzesze turyst\u00f3w i celebryt\u00f3w[1]. Jezioro le\u017cy dok\u0142adnie mi\u0119dzy Szwajcari\u0105 a\u00a0Mediolanem, na granicy stref klimatycznych, gdzie surowy alpejski klimat \u0142agodzi \u015br\u00f3dziemnomorska przyroda. Na ko\u0144cach dw\u00f3ch po\u0142udniowych odn\u00f3g znajdziemy […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":4790,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[10],"tags":[],"class_list":["post-4787","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-teksty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4787","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4787"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4787\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4796,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4787\/revisions\/4796"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4790"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4787"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4787"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4787"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}Tekst powsta\u0142 dzi\u0119ki wsp\u00f3\u0142pracy z Galleria d\u2019Arte Moderna e Contemporanea, wykorzystano materia\u0142y prasowe oraz opracowania kuratorskie autorstwa Simony Bartoleny z wystawy Milano Anni \u201960. Da Lucio Fontana a Piero Manzoni, da Enrico Baj a Bruno Munari.
Palazzo delle Paure
Piazza XX Settembre, 22, Lecco
https:\/\/simulecco.it\/musei\/palazzo-delle-paure\/#galleria-arte-moderna-e-contemporanea<\/a><\/h6>\n
Zdj\u0119cia: Marek Misztal von Blechinger<\/p>\n[1]<\/a> Zapieraj\u0105ce dech w piersiach krajobrazy stanowi\u0105 gotowe kadry dla kasowych film\u00f3w, takich jak Casino Royale<\/em>, Dom<\/em> Gucci <\/em>czy Gwiezdne <\/em>wojny<\/em>. Po kr\u0119tych uliczkach na kraw\u0119dzi klif\u00f3w \u015bcigaj\u0105 si\u0119 kabriolety. Swoje letnie posiad\u0142o\u015bci maj\u0105 mi\u0119dzy innymi: Madonna, Ronaldinho, John Carry, Richard Branson, George Clooney, Sylvester Stallone i Gianni Versace.<\/h6>\n
[2]<\/a> Niefortunna nazwa, odczytywana jako \u201ePa\u0142ac Strachu\u201d, mo\u017ce b\u0142\u0119dnie sugerowa\u0107, \u017ce miejsce oferuje rozrywk\u0119 z\u00a0gatunku popkultury. Tymczasem budowla do 1964 roku s\u0142u\u017cy\u0142a miastu jako siedziba urz\u0119du skarbowego, a\u00a0palazz di pag\u00fcr<\/em> w dialekcie oznacza miejsce, do kt\u00f3rego przychodzi si\u0119, aby p\u0142aci\u0107 podatki.<\/h6>\n
[3]<\/a> Muzeum mieszcz\u0105ce si\u0119 w posiad\u0142o\u015bci nale\u017c\u0105cej od 1615 roku do rodziny Manzonich. Dla pisarza Alessandra Manzoniego willa by\u0142a domem, w kt\u00f3rym sp\u0119dzi\u0142 dzieci\u0144stwo i m\u0142odo\u015b\u0107, zanim uda\u0142 si\u0119 do Pary\u017ca. To krajobraz Lecco sta\u0142 si\u0119 opraw\u0105 dla arcydzie\u0142a w\u0142oskiej powie\u015bci historycznej epoki romantyzmu \u2013\u00a0Narzeczeni<\/em>. Na drugim pi\u0119trze muzeum znajduje si\u0119 Galleria Comunale d\u2019Arte z czterystoma obrazami i dwoma tysi\u0105cami rycin oraz Biblioteka Naukowa, z kt\u00f3rej mog\u0105 korzysta\u0107 badacze.<\/h6>\n
[4]<\/a> Widzenie awangardy. Literatura i sztuka<\/em>, t. 5, Wydawnictwo Pozna\u0144skiego Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Nauk , Pozna\u0144 2018, s. 141.<\/h6>\n
[5]<\/a> Tadeusz Kantor, Lekcje mediola\u0144skie 1986<\/em>, Cricoteka, Krak\u00f3w 1991.<\/h6>\n
[6]<\/a> To Fontanie przypisuje si\u0119 \u201ewyj\u015bcie poza malarstwo\u201d. Opr\u00f3cz bycia nowatorskim my\u015blicielem, artysta jest tak\u017ce wielkim mecenasem, b\u00f3stwem opieku\u0144czym dla m\u0142odych artyst\u00f3w. Chroni ich, doradza im, a nawet ich wspiera, kupuj\u0105c od nich prace lub wymieniaj\u0105c je na w\u0142asne dzie\u0142a.<\/h6>\n
[7]<\/a> Ruch Sztuki Nuklearnej za\u0142o\u017cyli Enrico Baj i Sergio Dangelo, publikuj\u0105c \u201eManifest Techniczny Malarstwa Nuklearnego\u201d. Do grupy do\u0142\u0105czyli Joe Colombo, Leonardo Mariani, Antonino Tullier, Enzo Preda, Ettore Sordini, Angelo Verga, Gianni Dova.<\/h6>\n
[8]<\/a> Zar\u00f3wno Wols, jak i Pollock maj\u0105 swoje wystawy w Mediolanie, gdzie dzia\u0142aj\u0105 awangardowe galerie, takie jak Il Milione.<\/h6>\n
[9]<\/a> Powstanie pisma zawdzi\u0119czamy wsp\u00f3\u0142pracy artyst\u00f3w, kt\u00f3ra rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 od wystawy zbiorowej w Galerii Pater we wrze\u015bniu 1958 roku. Wzi\u0119li w niej udzia\u0142 Piero Manzoni, Enrico Castellani i Agostino Bonalumi, kt\u00f3ry opu\u015bci\u0142 grup\u0119 przed ukazaniem si\u0119 pierwszego numeru (wrzesie\u0144 1959 roku).Wa\u017cn\u0105 rol\u0119 odegra\u0142 r\u00f3wnie\u017c Vincenzo Agnetti.<\/h6>\n
[10]<\/a> W Niemczech rodzi si\u0119 Grupa Zero, utworzona przez Heinza Macka i Otto Pienego (a p\u00f3\u017aniej G\u00fcnthera Ueckera), kt\u00f3ra przez swoje monochromatyczne prace eksploruje temat relacji ze \u015bwiat\u0142em, pod\u0105\u017caj\u0105c w kierunku Absolutu.<\/h6>\n
[11]<\/a> Eduarda Emilia Maino, czo\u0142owa posta\u0107 mediola\u0144skiej awangardy. Aktywna w galerii i magazynie \u201eAzimuth\u201d, wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z w\u0142oskimi Gruppo Punto i Gruppo N, paryskim GRAV, niemieckim Zero, holenderskim Nul oraz mi\u0119dzynarodowym ruchem New Trends. Eksperymentowa\u0142a z abstrakcyjnym formalizmem, nast\u0119pnie pracowa\u0142a z\u00a0przestrzeni\u0105 poza p\u0142\u00f3tnem. Skupia\u0142a si\u0119 na materia\u0142ach i seryjnym u\u017cyciu koloru, prowadzi\u0142a badania nad farbami fluorescencyjnymi i bod\u017acami kinetycznymi. W latach siedemdziesi\u0105tych porzuci\u0142a geometryczn\u0105 i modu\u0142ow\u0105 formu\u0142\u0119, badaj\u0105c warto\u015b\u0107 znaku i komponuj\u0105c \u201eAlfabet umys\u0142u\u201d.<\/h6>\n
[12]<\/a> Eliptyczne s\u0105 orbity grawitacyjne \u2013 forma tej krzywej prowadzi r\u00f3wnie\u017c do bada\u0144 Einsteina nad masami zakrzywiaj\u0105cymi czasoprzestrze\u0144.<\/h6>\n
[13]<\/a> Artysta, projektant, grafik, pedagog, wynalazca. Munari patrzy\u0142 na rzeczywisto\u015b\u0107 z umys\u0142em wolnym od uprzedze\u0144, czerpi\u0105c z wyobra\u017ani oraz nauki. Obdarzony fantazj\u0105, pomys\u0142owo\u015bci\u0105 i inteligencj\u0105, wykorzysta\u0142 swoje talenty we wzornictwie, nowej koncepcji pedagogicznej oraz w sztukach wizualnych, pozwalaj\u0105c na wzajemn\u0105 wymian\u0119 mi\u0119dzy tymi kategoriami, \u0142\u0105cz\u0105c konstruktywn\u0105 postaw\u0119 z fantastyczn\u0105 wizj\u0105.<\/h6>\n
[14]<\/a> Wystawa Przestrze\u0144 na nowo skomponowana<\/em> \u2013 kola\u017c w fotograficznej interpretacji o\u015bmiu autor\u00f3w wpisuje si\u0119 w\u00a0\u015bwiadomo\u015b\u0107 o znaczeniu fotografii jako wyj\u0105tkowego \u015brodka wyrazu, maj\u0105cego w\u0142asny j\u0119zyk, kt\u00f3ry odnajduje absolutn\u0105 niezale\u017cno\u015b\u0107, staj\u0105c si\u0119 na nowo (w formach: wideo, instalacje, rzeczywisto\u015b\u0107 wirtualna, 3D) ekspresyjn\u0105 form\u0105 wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci.<\/h6>\n
[15]<\/a> Ewa Kuryluk, Esej \u201eO po\u017cytku awangardy\u201d<\/em>, [w:] Literatura i sztuka<\/em>\u2026, s. 11.<\/h6>\n