{"id":4797,"date":"2024-12-17T10:55:22","date_gmt":"2024-12-17T10:55:22","guid":{"rendered":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/?p=4797"},"modified":"2024-12-17T10:57:16","modified_gmt":"2024-12-17T10:57:16","slug":"4797","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/2024\/12\/17\/4797\/","title":{"rendered":"Relacja z Paris Photo 2024"},"content":{"rendered":"<p>[et_pb_section fb_built=&#8221;1&#8243; _builder_version=&#8221;4.16.0&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; custom_padding=&#8221;4px|||||&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221; theme_builder_area=&#8221;post_content&#8221;][et_pb_row _builder_version=&#8221;4.16&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; custom_padding=&#8221;0px||0px|||&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221; theme_builder_area=&#8221;post_content&#8221;][et_pb_column type=&#8221;4_4&#8243; _builder_version=&#8221;4.16&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221; theme_builder_area=&#8221;post_content&#8221;][et_pb_text _builder_version=&#8221;4.27.4&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; custom_padding=&#8221;||2px|||&#8221; hover_enabled=&#8221;0&#8243; global_colors_info=&#8221;{}&#8221; theme_builder_area=&#8221;post_content&#8221; sticky_enabled=&#8221;0&#8243;]<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Targi Paris Photo odbywaj\u0105 si\u0119 corocznie w listopadzie od dwudziestu siedmiu lat. Tej jesieni powr\u00f3ci\u0142y do Grand Palais, po przerwie trwaj\u0105cej od 2019 roku, spowodowanej pandemi\u0105 koronawirusa. Grand Palais (Wielki Pa\u0142ac) to imponuj\u0105ca przeszklona hala wystawowa po\u0142o\u017cona w paryskiej \u00f3smej dzielnicy, kt\u00f3ra zosta\u0142a zbudowana na wystaw\u0119 \u015bwiatow\u0105 w\u00a01900\u00a0roku. Jak deklaruje Florence Bourgeois, dyrektorka Paris Photo, podczas dwudziestej si\u00f3dmej edycji targi zapisuj\u0105 nowy rozdzia\u0142 w swojej historii w tym kultowym miejscu i\u00a0kontynuuj\u0105 misj\u0119: goszczenie najlepszych mi\u0119dzynarodowych i francuskich galerii, przy jednoczesnym docenieniu pocz\u0105tkuj\u0105cych artyst\u00f3w i artystek oraz tworzeniu przestrzeni dla ksi\u0105\u017cek fotograficznych. Nie jest to jednak po prostu odtworzenie tego samego programu, konkurencja mi\u0119dzy targami wymaga ci\u0105g\u0142ego wprowadzania nowo\u015bci. W tegorocznym Paris Photo oznacza\u0142o to trzy jednoczesne dzia\u0142ania: zwi\u0119kszenie udzia\u0142u artystek (w tym roku wyni\u00f3s\u0142 on 38%), utrzymanie sekcji wydawniczej i zwi\u0119kszenie liczby os\u00f3b kuratorskich. To ostatnie znajduje odzwierciedlenie w nowej sekcji \u201eVoices\u201d, przygotowanej przez: Elen\u0119 Navarro (za\u0142o\u017cycielk\u0119 FotoMexico), Azu Nwagbogu (za\u0142o\u017cycielk\u0119 Lagos Photo Festival) i\u00a0Soni\u0119 Voss (niezale\u017cn\u0105 kuratork\u0119).<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Na Paris Photo w tym roku wybra\u0142am si\u0119 po raz pierwszy, jeszcze w podr\u00f3\u017cy czyta\u0142am informacje o programie. Mojego zapa\u0142u nie wzbudzi\u0142y zawarte w nim deklaracja o\u00a0zwi\u0119kszeniu obecno\u015bci kobiet na targach, uwa\u017cam bowiem, \u017ce nie powinno to wynika\u0107 z\u00a0odg\u00f3rnych za\u0142o\u017ce\u0144 ani mie\u0107 charakteru innowacji, ale od dawna stanowi\u0107 oczywist\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 tej imprezy. Kiedy wesz\u0142am do ogromnej, zat\u0142oczonej hali Grand Palais i zacz\u0119\u0142am spacer alejkami, gdzie w niewielkich przestrzeniach prezentuj\u0105 si\u0119 galerie z ca\u0142ego \u015bwiata, szybko si\u0119 zorientowa\u0142am, \u017ce otoczy\u0142a mnie w wi\u0119kszo\u015bci zaskakuj\u0105co tradycyjna fotografia o\u00a0dekoracyjnym charakterze. Zrozumia\u0142am, dlaczego przy takiej selekcji konieczne by\u0142o podkre\u015blanie widoczno\u015bci fotografek. Obserwacje t\u0142umu i jego dynamiki u\u015bwiadomi\u0142y mi, \u017ce najwi\u0119ksz\u0105 uwag\u0119 skupiaj\u0105 na sobie wielkie nazwiska: August Sander, Edward Weston, Patrick Demarchelier, Arthur Elgort, William Klein, Horst P. Horst, Guy Bourdin, David LaChapelle, Hiroshi Sugimoto, Erwin Olaf. Mog\u0142abym jeszcze d\u0142ugo rozwija\u0107 t\u0119 list\u0119, bo w\u00a0jedno listopadowe popo\u0142udnie w towarzystwie setek innych os\u00f3b mia\u0142am mo\u017cliwo\u015b\u0107 zobaczy\u0107 \u201ena \u017cywo\u201d prace w\u0142a\u015bciwie wszystkich klasyk\u00f3w fotografii, kt\u00f3rych do tej pory zna\u0142am jedynie z ksi\u0105\u017ckowych reprodukcji. Ale, co ciekawsze, przygl\u0105da\u0107 si\u0119 te\u017c, jakie wra\u017cenie wywo\u0142uj\u0105 \u2013 od westchnie\u0144 zachwyt\u00f3w przez obowi\u0105zkowe zdj\u0119cie zdj\u0119cia po decyzj\u0119 o kupnie. Christy Turlington z mysz\u0105 na ramieniu, uchwycona przez Patricka Demarcheliera w formacie 84 \u00b4 99 cm, w edycji 3\/8 kosztowa\u0142a 83,5 tysi\u0105ca euro i wzbudza\u0142a spore zainteresowanie. Dla mnie te kilka godzin sp\u0119dzonych w Grand Palais by\u0142o okazj\u0105 do skonfrontowania si\u0119 z masowym gustem i spe\u0142nianiem jego oczekiwa\u0144 przez rynek sztuki, ale i\u00a0z\u00a0w\u0142asnymi fascynacjami, tl\u0105cymi si\u0119 z r\u00f3\u017cn\u0105 intensywno\u015bci\u0105 przez lata. Ogl\u0105dany kiedy\u015b z\u00a0wypiekami na twarzy na stronach czasopisma \u201eFoto Pozytyw\u201d Erwil Olaf dzi\u015b wydaje mi si\u0119 zawstydzaj\u0105co kiczowaty i nie marz\u0119 ju\u017c o odbitce Hiroshiego Sugimoto, ale prace Lee Friedlander wywo\u0142uj\u0105 m\u00f3j nies\u0142abn\u0105cy zachwyt. Poza tym urzek\u0142a mnie selekcja dw\u00f3ch niewielkich galerii z Budapesztu: Longtermhandstand, pokazuj\u0105cej prace Dorottya V\u00e9kony, nienachalnie odnosz\u0105cej si\u0119 do problematyki kobiecej p\u0142odno\u015bci, oraz TOBE, prezentuj\u0105cej mi\u0119dzy innymi Kincs\u0151 Bede, kt\u00f3rej prace zabieraj\u0105 w podr\u00f3\u017c do Transylwanii i dzieci\u0144stwa artystki tam sp\u0119dzonego.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Skupienie na krajach Europy Wschodniej by\u0142o mocno zarysowane na tegorocznym Paris Photo. Pomijaj\u0105c stereotypizuj\u0105ce, skr\u00f3towe zagarnianie do, chyba nadal atrakcyjnego z\u00a0punktu widzenia Zachodu, worka \u201eWsch\u00f3d\u201d, interesuj\u0105ca okaza\u0142a si\u0119 nowa sekcja \u201eVoices\u201d i\u00a0przygotowana przez Soni\u0119 Voss wystawa <em>Four Walls<\/em>. Kuratorka wytypowa\u0142a na ni\u0105 galerie: z\u00a0Bukaresztu (Anca Poterasu), Pragi (Fotograf Contemporary), Kowna (Photography Gallery), Warszawy (Monopol) oraz z Francji (Alexandra de Viveiros), specjalizuj\u0105c\u0105 si\u0119 w\u00a0fotografii ukrai\u0144skiej. Odnios\u0142a si\u0119 do historii tych kraj\u00f3w w XX wieku, od ko\u0144ca drugiej wojny \u015bwiatowej do upadku Zwi\u0105zku Radzieckiego przez pryzmat czterech \u015bcian sypialni: \u201eW systemie przymusu sowieckiej okupacji [&#8230;] sypialnia by\u0142a czasem laboratorium, czasem osobistym teatrem, czasem obserwatorium\u201d \u2013 zauwa\u017ca. Intymno\u015b\u0107 i eksperymenty sta\u0142y si\u0119 zatem centrum prezentacji prac kilkunastu artystek i artyst\u00f3w, w tym Zygmunta Rytki, kt\u00f3ry bada\u0142 mo\u017cliwo\u015bci fotografii konceptualnej, i Gabriele St\u00f6tzer, pos\u0142uguj\u0105cej si\u0119 swoim cia\u0142em jako \u015brodkiem wyra\u017cania politycznego sprzeciwu (oboje w kolekcji Galerii Monopol). Sonia Voss przygotowa\u0142a r\u00f3wnie\u017c w ramach sezonu Francja-Litwa wystaw\u0119 <em>The Forms of Things, The Forms of Skulls, Forms of Love<\/em> prezentuj\u0105c\u0105 trzy pokolenia litewskiej fotografii \u2013 od czas\u00f3w sowieckich do dzi\u015b. Voss wybiera\u0142a mi\u0119dzy innymi z kolekcji 1,6 tysi\u0105ca zdj\u0119\u0107 (z\u00a0lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych, siedemdziesi\u0105tych i osiemdziesi\u0105tych XX wieku) przekazanych Francuskiej Bibliotece Narodowej przez Litewskie Towarzystwo Sztuki Fotograficznej pod patronatem fotografa Antanasa Sutkusa, pragn\u0105cego propagowa\u0107 fotografi\u0119 swojego kraju w czasach izolacji. Do tego dosz\u0142y prace kolejnego pokolenia z kolekcji Centre Pompidou, g\u0142\u00f3wnie z lat osiemdziesi\u0105tych i dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105tych. Wyb\u00f3r uzupe\u0142ni\u0142y wsp\u00f3\u0142czesne fotografie z kolekcji Litewskiego Zwi\u0105zku Fotograf\u00f3w w Wilnie i Kownie.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Polsk\u0119, poza wspomnian\u0105 ju\u017c Galeri\u0105 Monopol, na targach reprezentowa\u0142y galerie Raster oraz Jednostka. Raster zaproponowa\u0142 zestawienie dw\u00f3ch artystek \u2013 Anety Grzeszykowskiej i Zofii Rydet. W ich wybranych na t\u0119 okazj\u0119 pracach pojawia si\u0119 kobiece cia\u0142o, a spos\u00f3b jego przedstawiania czerpie z tradycji surrealizmu. Jednostka za\u015b przyjecha\u0142a z pracami Rafa\u0142a Milacha z serii <em>Strajk<\/em> oraz Weroniki G\u0119sickiej z serii <em>Encyklopedia<\/em>, z towarzysz\u0105c\u0105 jej premierowo ksi\u0105\u017ck\u0105. Mocnym polskim akcentem by\u0142a r\u00f3wnie\u017c wystawa <em>Villa Polonez<\/em> w\u00a0Instytucie Polskim w Pary\u017cu, kt\u00f3ra odby\u0142a si\u0119 w ramach festiwalu Photo Days, r\u00f3wnolegle do Paris Photo. Jej kurator, Pawe\u0142 B\u0105kowski, zaprosi\u0142 na ni\u0105: Jacka Fot\u0119, Weronik\u0119 G\u0119sick\u0105, Huberta Humk\u0119, kinoMANUAL (Aga Jarz\u0105b i Maciek B\u0105czyk), Juli\u0119 Klewaniec, Micha\u0142a \u0141uczaka, Ann\u0119 Or\u0142owsk\u0105, Monik\u0119 Orpik, Witka Orskiego, Micha\u0142a Sit\u0119 i Ad\u0119 Zieli\u0144sk\u0105. W\u00a0eleganckich i troch\u0119 spatynowanych wn\u0119trzach tymczasowej siedziby Instytutu Polskiego pojawi\u0142y si\u0119 prace odnosz\u0105ce si\u0119 do w\u0105tk\u00f3w transformacji, narodowej to\u017csamo\u015bci i historii. Bez patosu i nostalgii, za to z odwo\u0142aniami do architektury, umiej\u0119tnie rozgrywaj\u0105c dialog mi\u0119dzy przesz\u0142o\u015bci\u0105 a tera\u017aniejszo\u015bci\u0105.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Po zako\u0144czeniu Paris Photo zosta\u0142am jeszcze kilka dni w Pary\u017cu, \u017ceby ju\u017c bez t\u0142um\u00f3w poogl\u0105da\u0107 spokojnie wystawy Photo Days i Photo Saint Germain (kolejnego festiwalu trwaj\u0105cego r\u00f3wnolegle do targ\u00f3w, odbywaj\u0105cego si\u0119 w dzielnicy Saint-Germain-des-Pr\u00e9s). Bez zaskoczenia odkry\u0142am, \u017ce to, co najciekawsze, dzia\u0142o si\u0119 poza monumentaln\u0105 hal\u0105 Grand Palais. Nieopodal niej, w Jeu de Paume, zobaczy\u0142am dwie wspania\u0142e, precyzyjnie zaplanowane wystawy: Tiny Barney <em>Family Ties<\/em> i Chantal Akerman <em>Travelling<\/em>. Na ekspozycj\u0119 Barney z\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119 intymne, cz\u0119sto teatralne portrety rodziny i przyjaci\u00f3\u0142 artystki, uchwycone w ich codziennym otoczeniu. Barney eksploruje tematy zwi\u0105zane z relacjami mi\u0119dzyludzkimi, hierarchi\u0105 spo\u0142eczn\u0105 i emocjonalnym krajobrazem zachodniej klasy wy\u017cszej. Tworzy wizualne narracje pe\u0142ne detali, kt\u00f3re s\u0105 niczym rewersy prac innej ameryka\u0144skiej fotografki, Nan Goldin, skupiaj\u0105cej si\u0119 na surowym, cz\u0119sto brutalnym obrazie \u017cycia os\u00f3b wykluczonych. Z kolei wystawa Akerman to retrospektywa, kt\u00f3ra ukazuje unikalne podej\u015bcie belgijskiej re\u017cyserki do ruchu, przestrzeni i czasu, \u0142\u0105cz\u0105c fragmenty jej film\u00f3w, instalacji wideo i fotografii. Wystawa koncentruje si\u0119 na zagadnieniach migracji, pami\u0119ci i codzienno\u015bci, odzwierciedlaj\u0105c innowacyjne podej\u015bcie do sztuki wizualnej i narracji filmowej.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Wi\u0119kszo\u015b\u0107 wystaw z programu Photo Days zosta\u0142a zlokalizowana w galeriach w dzielnicy Le Marais w tr\u00f3jk\u0105cie mi\u0119dzy Centrum Pompidou a placami Bastylii i Republiki. Wybra\u0142am si\u0119 tam na spacer. Na pocz\u0105tku trafi\u0142am do Rabouan Moussion, co nastroi\u0142o mnie sceptycznie, poniewa\u017c galeria postawi\u0142a na gwiazdorsk\u0105 selekcj\u0119 <em>Highlights<\/em>, podbijaj\u0105c w ten spos\u00f3b swoj\u0105 prezentacj\u0119 w Grand Palais. Obejrza\u0142am wi\u0119c ogromne, przeestetyzowane fotografie Vincenta Fourniera, Claudea Gassiana, Quentina Lefranca, Erwina Olafa, Jonathana Potany, Jaya Ramiera, Stephana Vanfleterena, kt\u00f3re mia\u0142y mnie sk\u0142oni\u0107 do refleksji nad przestrzeni\u0105 i\u00a0czasem. Moim <em>highlatem<\/em> tego dnia okaza\u0142a si\u0119 jednak inna wystawa: <em>Bridge Falling Down, Soon Rising Up<\/em> Nhu Xuan Hua w galerii Anne-Laure Buffard, b\u0119d\u0105ca intensywnym dialogiem pami\u0119ci artystki i cyfrowo przekszta\u0142conych fotografii z jej rodzinnych archiw\u00f3w. W\u00a0ciasnej przestrzeni fotografie po\u0142\u0105czono z instalacjami przypominaj\u0105cymi o\u0142tarze, pe\u0142nymi symboli nawi\u0105zuj\u0105cych do wietnamskiej tradycji. Kompozycje stworzy\u0142y napi\u0119cie mi\u0119dzy chaosem a d\u0105\u017ceniem do harmonii, oferuj\u0105c zestaw wra\u017ce\u0144 wykraczaj\u0105cych poza wizualno\u015b\u0107. Wszystko to razem stanowi\u0142o naprawd\u0119 oryginaln\u0105 refleksj\u0119 nad krucho\u015bci\u0105 intymnych przestrzeni, dla kt\u00f3rej punktem wyj\u015bcia by\u0142 tajfun Yagi, nawiedzaj\u0105cy p\u00f3\u0142nocny region Wietnamu w 2024 roku. Solidn\u0105 przeciwwag\u0105 dla tego do\u015bwiadczenia sta\u0142a si\u0119 dla mnie obejrzana na koniec pobytu w Pary\u017cu wstawa <em>Lines and Bodies<\/em> japo\u0144skiego fotografa Yasuhiro Ishimoto w LE BAL, kt\u00f3rej kuratorkami s\u0105 Diane Dufour i Mei Asakura. Z\u0142o\u017cy\u0142o si\u0119 na ni\u0105 sto sze\u015b\u0107dziesi\u0105t dziewi\u0119\u0107 oryginalnych odbitek autorstwa Ishimoto, zaprezentowanych w\u00a0stonowanej, minimalistycznej aran\u017cacji na dw\u00f3ch pi\u0119trach galerii w spos\u00f3b przypominaj\u0105cy labirynt. Wystawa ukazuje unikalne podej\u015bcie artysty do fotografii, w\u00a0kt\u00f3rym architektoniczne formy i sylwetki cz\u0142owieka staj\u0105 si\u0119 r\u00f3wnorz\u0119dnymi elementami wizualnej narracji. Artysta, czerpi\u0105c inspiracj\u0119 z modernizmu, zestawia geometryczne linie, cienie i\u00a0kszta\u0142ty z subtelno\u015bci\u0105 i dynamik\u0105 ruchu ludzkiego cia\u0142a. To pierwsza w Europie wystawa Ishimoto, kt\u00f3ry pozostaje ma\u0142o znany w naszej cz\u0119\u015bci \u015bwiata.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Z Pary\u017ca wyjecha\u0142am, nazbierawszy inspiracje dotycz\u0105ce zar\u00f3wno tego, co w pracy nad wystawami fotograficznymi warto robi\u0107, jak i tego, czego raczej unika\u0107. Z nat\u0142okiem obraz\u00f3w i\u00a0my\u015bli w g\u0142owie, ale mimo to \u2013 ch\u0119ci\u0105 powrotu w przysz\u0142ym roku. Czuj\u0119, \u017ce w tym g\u0105szczu mo\u017cna wydeptywa\u0107 swoje \u015bcie\u017cki, dawa\u0107 si\u0119 na zmian\u0119 przyci\u0105ga\u0107 i odpycha\u0107, trac\u0105c entuzjazm, by znowu za rogiem go w sobie wskrzesi\u0107.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Tekst: Agata Ciasto\u0144<br \/>Zdj\u0119cia: dzi\u0119ki uprzejmo\u015bci Paris Photo, Agata Ciasto\u0144<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">\n<p style=\"text-align: justify;\">\n<p style=\"text-align: justify;\">\n<h6 style=\"text-align: justify;\">Wizyta na Paris Photo by\u0142a mo\u017cliwa dzi\u0119ki stypendium realizowanemu w ramach \u201eProgramu wspierania dzia\u0142alno\u015bci podmiot\u00f3w sektora kultury i przemys\u0142\u00f3w kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju\u201d, kt\u00f3ry jest cz\u0119\u015bci\u0105 Krajowego Planu Odbudowy i Zwi\u0119kszania Odporno\u015bci.<\/h6>\n<p>[\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section][et_pb_section fb_built=&#8221;1&#8243; _builder_version=&#8221;4.27.0&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221; theme_builder_area=&#8221;post_content&#8221;][et_pb_row _builder_version=&#8221;4.27.0&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221; theme_builder_area=&#8221;post_content&#8221;][et_pb_column type=&#8221;4_4&#8243; _builder_version=&#8221;4.27.0&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221; theme_builder_area=&#8221;post_content&#8221;][et_pb_gallery gallery_ids=&#8221;4799,4800,4801,4804,4805,4806,4807,4810,4811,4812,4813,4814,4815,4816,4818,4819,4820,4821&#8243; posts_number=&#8221;50&#8243; show_title_and_caption=&#8221;off&#8221; show_pagination=&#8221;off&#8221; _builder_version=&#8221;4.27.4&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; hover_enabled=&#8221;0&#8243; global_colors_info=&#8221;{}&#8221; theme_builder_area=&#8221;post_content&#8221; sticky_enabled=&#8221;0&#8243;][\/et_pb_gallery][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Targi Paris Photo odbywaj\u0105 si\u0119 corocznie w listopadzie od dwudziestu siedmiu lat. Tej jesieni powr\u00f3ci\u0142y do Grand Palais, po przerwie trwaj\u0105cej od 2019 roku, spowodowanej pandemi\u0105 koronawirusa. Grand Palais (Wielki Pa\u0142ac) to imponuj\u0105ca przeszklona hala wystawowa po\u0142o\u017cona w paryskiej \u00f3smej dzielnicy, kt\u00f3ra zosta\u0142a zbudowana na wystaw\u0119 \u015bwiatow\u0105 w\u00a01900\u00a0roku. Jak deklaruje Florence Bourgeois, dyrektorka Paris Photo, [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":4818,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[10],"tags":[],"class_list":["post-4797","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-teksty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4797","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4797"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4797\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4826,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4797\/revisions\/4826"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4818"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4797"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4797"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4797"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}