[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”4px|||||” global_colors_info=”{}”][et_pb_row _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][et_pb_text _builder_version=”4.27.4″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”]<\/p>\n
Podczas podr\u00f3\u017cy w g\u00f3rach czy w lesie zdarza si\u0119 czasem taki moment, gdy przewodnik prowadzi tak, \u017ce ma si\u0119 wra\u017cenie, \u017ce kluczy, robi\u0105c dobr\u0105 min\u0119 do z\u0142ej gry, traci pewno\u015b\u0107 co do odleg\u0142o\u015bci celu, niejako gubi i rozmywa si\u0119 w tej podr\u00f3\u017cy. Przez chwil\u0119 wydaje si\u0119, \u017ce do wyczekiwanego miejsca jest jeszcze niebezpiecznie daleko, \u017ce cel si\u0119 oddala, kiedy on pewnie i spokojnie doprowadza na skraj doliny, lasu czy na szczyt i otwiera przed towarzyszem drogi oczekiwany widok jej kresu. Widok, kt\u00f3ry sprawia, \u017ce jeszcze niedawno mno\u017c\u0105ce si\u0119 w g\u0142owie pytania czy obawy ust\u0119puj\u0105 zadziwieniu, zachwytowi oraz poczuciu, \u017ce od pocz\u0105tku wiedzia\u0142, dok\u0105d pod\u0105\u017ca.<\/p>\n
Podobne odczucie towarzyszy mi podczas rozm\u00f3w z Hubertem Bujakiem o jego obrazach. Prowadzi w nich do prostej, zwykle pozytywnej konkluzji, ale nieoczywist\u0105 drog\u0105. Maj\u0105c pewno\u015b\u0107, \u017ce wie, co robi, staram si\u0119 czasem celowo sprowadzi\u0107 go na manowce, aby wprowadzi\u0107 element zaskoczenia i skomplikowa\u0107 wsp\u00f3lne d\u0105\u017cenie do ostatecznego rozszyfrowania, ustalenia wsp\u00f3\u0142rz\u0119dnych, okre\u015blenia azymutu. Cho\u0107 troch\u0119 przeci\u0105gn\u0105\u0107 na swoj\u0105 stron\u0119, swoj\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119. Nigdy tego nie bagatelizuje, ale zawsze to on prowadzi, jakby przeczuwaj\u0105c cel intuicyjnie. Jakby nie by\u0142a mu obca ani ta pokusa, ani ta trasa. A szczeg\u00f3lnie ta (do)wolno\u015b\u0107. Tw\u00f3rcze nieskr\u0119powanie, podporz\u0105dkowanie tematyki wyrazowi, nie tylko okre\u015blaj\u0105 jego styl estetycznie, ale tak\u017ce stoj\u0105 u podstaw jego poj\u0119cia istoty kreacji. W zamieszczonym na swojej stronie internetowej artist statement<\/em> czytamy: \u201eObraz musi by\u0107 dla mnie zaskoczeniem i jego g\u0142\u0119boki sens musi pochodzi\u0107 ze sfery, kt\u00f3ra nie jest ca\u0142kowicie rozumowa\u201d (hubertbujak.com). Jako wa\u017cn\u0105 wytyczn\u0105 podkre\u015bla r\u00f3wnie\u017c uniwersalno\u015b\u0107, kt\u00f3ra sprawia, \u017ce jego sztuka w p\u0142aszczy\u017anie i tworzenia, i odbioru jest oparta bardziej na odniesieniach, w obr\u0119bie kt\u00f3rych (u)sytuowane jest dzie\u0142o, ni\u017c na konkretnym czasie i miejscu jego powstania. \u201eWykorzystuj\u0119 w swojej tw\u00f3rczo\u015bci motywy, formy i obiekty, kt\u00f3re dobrze znam i kt\u00f3re stanowi\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 mojej w\u0142asnej biografii i na podstawie tych inspiracji buduj\u0119 znaczenia, kt\u00f3re wykraczaj\u0105 daleko poza moje do\u015bwiadczenie i rozumienie\u201d \u2013 wyja\u015bnia. Ale malarstwo Huberta Bujaka to nie tylko emocje. \u015aledzenie fina\u0142u jego eksploracji na p\u0142\u00f3tnie przynosi r\u00f3wnie\u017c przyjemno\u015b\u0107 intelektualn\u0105. Potrafi pozostawi\u0107 widza z satysfakcj\u0105 adekwatno\u015bci ostatecznego wyboru, a jednocze\u015bnie ujawni\u0107 \u015blad artystycznych poszukiwa\u0144, tego zaskoczenia, oddania pola nieskr\u0119powanej ekspresji w\u0142a\u015bnie. Jakby droga do spe\u0142nienia musia\u0142a by\u0107 kr\u0119ta, wybory \u2013 nie\u0142atwe, a rozterki \u2013 zaznaczone gdzie\u015b mi\u0119dzy liniami, warstwami, kszta\u0142tami, poci\u0105gni\u0119ciami p\u0119dzla. A przecie\u017c artysta tworzy, dop\u00f3ki szuka. I tylko wtedy bywa nieomylny, kiedy wierzy, \u017ce mo\u017ce si\u0119 myli\u0107.<\/p>\n \u201eWiem, \u017ce obraz o czym\u015b m\u00f3wi, ale nie wiem, o czym, ja wiem, \u017ce trzeba go namalowa\u0107\u201d \u2013 stwierdza. Maluje nie tylko ilustracje, lecz r\u00f3wnie\u017c wizje, nie tylko pejza\u017ce, ale i opowie\u015bci, nie tylko postacie, lecz r\u00f3wnie\u017c osobowo\u015bci. Jego malarstwo jest bardzo konfrontacyjne, zobowi\u0105zuj\u0105ce. Trudno \u201eodzobaczy\u0107\u201d obraz, z kt\u00f3rym autor nas zapozna\u0142. Tak jak jego postaci, przedmioty, drzewa twardo osadzaj\u0105 si\u0119 w ramach czy kompozycjach, r\u00f3wnie mocno zapadaj\u0105 w nasz\u0105 wyobra\u017ani\u0119. Przeformu\u0142owuj\u0105 my\u015blenie o dzisiejszym malarstwie, kt\u00f3re cz\u0119sto jest surrealistyczne, mi\u0119kkie, pastelowe, zostawiaj\u0105ce nas na styku nie tylko dw\u00f3ch \u015bwiat\u00f3w, ale tak\u017ce dw\u00f3ch tryb\u00f3w poznawczych \u2013 zaprasza do tego wyimaginowanego, utopijnego, nieistniej\u0105cego, sprawiaj\u0105c, \u017ce balansujemy na kraw\u0119dzi \u015bwiata rzeczywistego. Tak\u017ce estetycznie i emocjonalnie. Inaczej jest w tw\u00f3rczo\u015bci Huberta Bujaka \u2013 cho\u0107 r\u00f3wnie\u017c pozostaj\u0105ca na pograniczu realno\u015bci przedstawie\u0144, nie egzystuje w oderwaniu od rzeczywisto\u015bci, wr\u0119cz przeciwnie, stoi w nim mocno, niemal fizycznie, namacalnie, niczym du\u017ce i masywnie \u201eciosane\u201d bose stopy bohater\u00f3w (zawsze m\u0119skich), nios\u0105ce ich twarde, zbite, geometryzuj\u0105ce sylwetki. Stanowcze kontury i podkre\u015blaj\u0105ce je odwa\u017cne kompozycje \u2013 wertykalne czy horyzontalne \u2013 osadzaj\u0105 nas w \u015bwiecie, jaki znamy, czujemy, przemierzamy. Autor daje nam to, co oswojone i spotykane co dzie\u0144 \u2013 drzewa, drogi, pejza\u017ce miejskie i naturalne, sytuacje z przedmiotami codziennego u\u017cytku, snop siana, naczynie, pojazd\u2026 Cz\u0119\u015bciej zobaczymy u niego wiadro ni\u017c butelk\u0119, cz\u0119\u015bciej p\u0142omie\u0144 ni\u017c kwiat, najcz\u0119\u015bciej \u2013 drzewo. Unikalno\u015b\u0107 i wybitno\u015b\u0107 jego malarstwa polega nie na niezwyk\u0142o\u015bci przedmiot\u00f3w, ale na zaskakuj\u0105cym ich doborze. Zestawienie dobrze znanych rzeczy, miejsc, sytuacji wpisuje w nowe, zaskakuj\u0105ce okoliczno\u015bci. Daje w ten spos\u00f3b nowe \u017cycie nie tylko obiektom czy postaciom, ale tak\u017ce niepozornym historiom, kt\u00f3re mog\u0105 dzi\u0119ki temu by\u0107 opowiedziane, wys\u0142owione na nowo, inaczej, raz jeszcze. Cz\u0142owiek wypijaj\u0105cy rzek\u0119 z butelki, wykraczaj\u0105cy poza horyzont, \u015bpi\u0105cy w \u0142\u00f3\u017cku pod s\u0142upami napi\u0119cia \u2013 wszystko to mo\u017ce by\u0107 tak pozytywne, sielankowe, jak i z\u0142owieszcze niczym buty niepokoj\u0105co pozostawione na kraw\u0119dzi mostu. Katastrofa samolotu, katastrofa ekologiczna albo dramat ludzki zdaj\u0105 si\u0119 wydarza\u0107 po to, by pokaza\u0107 ponur\u0105 perspektyw\u0119 \u2026lasu, drzew skazanych na zniszczenie. Drzewa, jako ulubione motywy tw\u00f3rcy, staj\u0105 czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c przedmiotami, podlegaj\u0105 antropomorfizacji, a nawet paraboli. Hubert Bujak opowiada o tym, co dzieje si\u0119 ze \u015bwiatem, za pomoc\u0105 tego, co dzieje si\u0119 z drzewami, drzewom. Nie zabrak\u0142o ich na \u017cadnej z malarskich ods\u0142on w ostatnim czasie.<\/p>\n W poprzednim roku kalendarzowym, pracowitym i owocnym, autor zaprezentowa\u0142 si\u0119 na czterech pokazach. Rozpocz\u0105\u0142 go wystaw\u0105 Patrz prosto w oczy (stycze\u0144 2024 roku), zrealizowan\u0105 w duecie z Ank\u0105 Bujak w Galerii Sztuki w Legnicy. Zobaczyli\u015bmy tam mi\u0119dzy innymi instalacj\u0119 Scrolling<\/em>, powsta\u0142\u0105 z ponad czterdziestu ma\u0142ych obrazk\u00f3w z \u201eprzypadkowymi\u201d tre\u015bciami, niczym wpadaj\u0105ce w mediach spo\u0142eczno\u015bciowych tak zwane rolki. Strumie\u0144 my\u015bli z charakterystycznymi dla autora motywami: codzienne przedmioty w niecodziennych okoliczno\u015bciach (rynna, beczka, piorun, czo\u0142g), nie\u017cyciowe scenariusze na \u017cyciowe sytuacje (kowad\u0142o spadaj\u0105ce na dom, nogi wyzieraj\u0105ce z chmur, cz\u0142owiek po\u017ceraj\u0105cy drog\u0119) i niebanalne sztafa\u017ce banalnego (m\u0119\u017cczyzna pie\u0144, g\u0142owa r\u0119ka). Te ma\u0142e kadry codzienno\u015bci, kt\u00f3ra sprawia, \u017ce widz czuje si\u0119 zdezorientowany i wrzucony w \u015bwiat bez regu\u0142 (cho\u0107by prawide\u0142 fizycznych), pozwalaj\u0105 z kolei po raz kolejny sytuowa\u0107 tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Huberta Bujaka mi\u0119dzy osobist\u0105 ekspresj\u0105 a ekspresjonistyczn\u0105 manier\u0105 \u201eszko\u0142y wroc\u0142awskiej\u201d. Jak bowiem wspomina artysta, niezmiennie, ju\u017c zreszt\u0105 od nastoletnich lat, inspiruje si\u0119 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 tutejszych przedstawicieli nurtu z prze\u0142omu wiek\u00f3w \u2013 Zdzis\u0142awa Nitki i Krzysztofa Skarbka. W tle, jako inspiracja, pojawia si\u0119 r\u00f3wnie\u017c trzecia posta\u0107 \u2013 jest to Waldemar Cwenarski, kt\u00f3rego malarstwo mimo niejednokrotnie ci\u0119\u017ckiej tematyki wyr\u00f3\u017cnia\u0142y \u015bwie\u017co\u015b\u0107, pomys\u0142owo\u015b\u0107, a nawet pewna lekko\u015b\u0107.<\/p>\n Na kolejnej wystawie, Fragmenty<\/em>, prezentowanej w koni\u0144skiej Wie\u017cy Ci\u015bnie\u0144 (luty 2024 roku) autor posun\u0105\u0142 si\u0119 dalej \u2013 do eksperymentu z formatem prac. Obrazy, kt\u00f3re sk\u0142ada\u0142y si\u0119 na ekspozycj\u0119, wyr\u00f3\u017cnia\u0142y si\u0119 rozbiciem na kilka blejtram\u00f3w, tak by tworzy\u0142y nietypowe kszta\u0142ty, gabaryty, ale i zaskakuj\u0105ce skojarzenia. \u201eNieregularny format obraz\u00f3w powoduje, \u017ce odbieram je jako wycinki z wi\u0119kszej ca\u0142o\u015bci, jak znalezione, przypadkowe kawa\u0142ki \u00bbuk\u0142adanki\u00ab. Chcia\u0142em, \u017ceby obrazy by\u0142y odczytywane jako fragmenty, migawki rzeczywisto\u015bci paralelnej do tej, kt\u00f3r\u0105 znamy\u201d \u2013 komentowa\u0142 w tek\u015bcie towarzysz\u0105cym ekspozycji (ckis.konin.pl\/hubert-bujak-fragmeny). Skrawki codzienno\u015bci \u2013 ponownie zestawione w wielkoformatow\u0105 instalacj\u0119 na \u015bcianach galerii \u2013 sta\u0142y si\u0119 materi\u0105 kolejnej wystawy, tym razem we w\u0142oskim mie\u015bcie Latina, w galerii Spazio COMEL (czerwiec 2024 roku). Przynios\u0142y arty\u015bcie wygran\u0105 w postaci wystawy indywidualnej Fotogrammi. Nel fusso della memoria (Photograms. In the Flow of Memory)<\/em>. Przypominaj\u0105ce malarstwo, rejestracje samochod\u00f3w czy rysunki na podartych fragmentach tektury aluminiowe tablice (reliefy) pokaza\u0142y tym razem w niedu\u017cej skali talent Huberta Bujaka do tworzenia prostych przes\u0142a\u0144, ale o du\u017cym potencjale, zar\u00f3wno plastycznym, jak i profetycznym. Projekt wspar\u0142y Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a tak\u017ce Instytut Adama Mickiewicza.<\/p>\n Wystawa \u015awiat\u0142o zachodu<\/em>, kt\u00f3r\u0105 prezentowa\u0142 na prze\u0142omie 2024 i 2025 roku we wroc\u0142awskich Bulvarach, zawieraj\u0105ca prace stworzone w ramach stypendium artystycznego Prezydenta Miasta Wroc\u0142awia, by\u0142a jego czwart\u0105 prezentacj\u0105 w pracowitym roku. By\u0142 to kolejny ekspresjonistyczny coming out<\/em> malarza, do kt\u00f3rego nawi\u0105zywa\u0142 poniek\u0105d tytu\u0142 ekspozycji \u2013 nawi\u0105zuj\u0105cy do kusz\u0105cego miasta, stolicy zachodniej Polski , kt\u00f3ry jawi\u0142 si\u0119 m\u0142odemu tw\u00f3rcy jako kolebka zachodniej wolno\u015bci tw\u00f3rczej, \u015bwie\u017co\u015bci i kosmopolitycznego fermentu artystycznego. Pod wp\u0142ywem wspomnianych wroc\u0142awskich tw\u00f3rc\u00f3w rozwin\u0105\u0142 w\u0142asny, oparty na ekspresjonistycznych wp\u0142ywach styl, kt\u00f3rego kolejnymi filarami s\u0105 \u201eosobisty\u201d prymitywizm i trybalizm (szczeg\u00f3lnie we wcze\u015bniejszej tw\u00f3rczo\u015bci), a tak\u017ce \u2013 oczywista w jego artystycznej proweniencji \u2013 rze\u017abiarsko\u015b\u0107 przedstawie\u0144 malarskich. Da\u0142 im mocny wyraz podczas wystawy w popularnej i lubi\u0105cej sztuk\u0119 przestrzeni zrewitalizowanego Nadodrza. W pewien spos\u00f3b odni\u00f3s\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c tw\u00f3rczo do tej drogi, pokazuj\u0105c siebie jako niemowl\u0119 czy jako dziecko w wiejskich realiach, w obu wizerunkach zanurzone bardziej w \u015bwiecie natury ni\u017c ludzkim. To zreszt\u0105 dla artysty charakterystyczne, \u017ce cz\u0142owiek, kt\u00f3ry pojawia si\u0119 w jego pracach, funkcjonuje naturalnie jako symbiotyczny element przyrody i bywa motywem kontrastuj\u0105cym \u2013 zaburzaj\u0105cym odwieczne prawid\u0142a \u201ezielonego\u201d uniwersum, wprowadzaj\u0105cym (nie)porz\u0105dek cywilizacji do odwiecznego porz\u0105dku dzikiej natury.<\/p>\n Tekst: Justyna Teodorczyk<\/p>\n [\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section][et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}”][et_pb_row use_custom_gutter=”on” gutter_width=”2″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px|||||” global_colors_info=”{}”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][et_pb_gallery gallery_ids=”5472,5473,5477,5478,5479,5480,5481,5482,5483,5484,5485,5486,5487,5488,5489″ posts_number=”40″ show_title_and_caption=”off” show_pagination=”off” _builder_version=”4.27.4″ _module_preset=”default” custom_margin=”||20px|||” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” sticky_enabled=”0″][\/et_pb_gallery][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Podczas podr\u00f3\u017cy w g\u00f3rach czy w lesie zdarza si\u0119 czasem taki moment, gdy przewodnik prowadzi tak, \u017ce ma si\u0119 wra\u017cenie, \u017ce kluczy, robi\u0105c dobr\u0105 min\u0119 do z\u0142ej gry, traci pewno\u015b\u0107 co do odleg\u0142o\u015bci celu, niejako gubi i rozmywa si\u0119 w tej podr\u00f3\u017cy. Przez chwil\u0119 wydaje si\u0119, \u017ce do wyczekiwanego miejsca jest jeszcze niebezpiecznie daleko, \u017ce […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5473,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[10],"tags":[],"class_list":["post-5468","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-teksty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5468","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5468"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5468\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5491,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5468\/revisions\/5491"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5473"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5468"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5468"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5468"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}