[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”4px|||||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_row _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_text _builder_version=”4.27.4″ _module_preset=”default” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content” sticky_enabled=”0″]<\/p>\n
Tytu\u0142 The Beaty and the Beast nawi\u0105zuje do s\u0142ynnej XVIII-wiecznej ba\u015bni Pi\u0119kno i Bestia francuskiej pisarki Gabrielle-Suzanne Barbot de Villeneuve, opowiadaj\u0105cej o dwoisto\u015bci ludzkiej natury i uzdrawiaj\u0105cej mocy mi\u0142o\u015bci. To tak\u017ce przypowie\u015b\u0107 o tym, \u017ce pozory mog\u0105 myli\u0107. Has\u0142o to zaproponowa\u0142am parze wroc\u0142awskich artyst\u00f3w, Annie Bujak i Hubertowi Bujakowi jako punkt wyj\u015bcia do powstania nowej wystawy w galerii Neon. W ich tw\u00f3rczo\u015bci dostrzeg\u0142am bowiem interesuj\u0105c\u0105 dwoisto\u015b\u0107, u ka\u017cdego z nich inaczej uobecnian\u0105 w polu sztuki.<\/p>\n
Anna tworzy obiekty niezwykle atrakcyjne wizualnie, delikatne i drapie\u017cne jednocze\u015bnie, atrakcyjne i odpychaj\u0105ce. Na tej ambiwalencji, rozpostartej mi\u0119dzy estetyczn\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 a wstr\u0119tem i abjectem, zasadza si\u0119 si\u0142a ra\u017cenia jej sztuki. Wymowa prac, oszcz\u0119dnych, zminimalizowanych w formie, jest niezwykle precyzyjna. Wybrzmiewaj\u0105 w niej odniesienia do r\u00f3\u017cnych tekst\u00f3w kultury \u2013 literatury, filmu, filozofii, ruch\u00f3w feministycznych oraz aktualnych wydarze\u0144 politycznych i wyzwa\u0144 cywilizacyjnych doby antropocenu. Widz staje przed pracami zachwycony i jednocze\u015bnie zaniepokojony. Oto buty, dla niekt\u00f3rych stanowi\u0105ce fetysz, zosta\u0142y zaopatrzone w rz\u0119dy z\u0119b\u00f3w zamiast suwaka. Jednocze\u015bnie skojarzenia z perwersyjn\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 i wagin\u0105 dentat\u0105 mog\u0105 budzi\u0107 trwog\u0119. W sporych rozmiar\u00f3w obiekcie wykonanym z r\u00f3\u017canych ga\u0142\u0105zek odlanych w aluminium oko cieszy z kolei wspania\u0142a \u015bwiat\u0142olubno\u015b\u0107 tego materia\u0142u, ale nieostro\u017cne dotkni\u0119cie grozi zranieniem. Wa\u017cnym w\u0105tkiem w tw\u00f3rczo\u015bci tej artystki jest zastosowanie obiekt\u00f3w gotowych, znalezionych, posiadaj\u0105cych w\u0142asn\u0105 histori\u0119. S\u0105 po\u015br\u00f3d nich mi\u0119dzy innymi lustra, pozwalaj\u0105ce na przyjrzenie si\u0119 w\u0142asnemu obliczu i introspekcj\u0119. Wykorzystuj\u0105c ready mades do snucia opowie\u015bci o kondycji cz\u0142owieka dzisiaj, za ka\u017cdym razem pozwala widzowi odnale\u017a\u0107 niejako r\u00f3wnolegle poprowadzony w\u0105tek osobisty \u2013 wypowied\u017a przefiltrowan\u0105 przez w\u0142asne do\u015bwiadczenia. Jest to nie tylko herstoria o byciu artystk\u0105, ale tak\u017ce uniwersalna opowie\u015b\u0107 o dojrza\u0142ej mi\u0142o\u015bci \u2013 wymagaj\u0105cej, pozbawionej nierealistycznych oczekiwa\u0144, pe\u0142nej sprzeczno\u015bci, zabarwionej r\u00f3\u017cnymi odcieniami szcz\u0119\u015bcia i cierpienia.<\/p>\n
W ekspresyjnych, gwa\u0142townych, malowanych szerokim gestem pracach Huberta czujemy ciep\u0142o, emanuje z nich jaki\u015b rodzaj przyjemnej swojsko\u015bci, cho\u0107 jednocze\u015bnie aktywuje si\u0119 w nas wywodz\u0105cy si\u0119 z g\u0142\u0119bi pod\u015bwiadomo\u015bci obszar podszyty silnym \u0142adunkiem emocjonalnym, czasem budz\u0105cym niepok\u00f3j. Porzucony mi\u015b z dzieci\u0144stwa, wytarty od przytulania jawi si\u0119 jako pierwszy przedmiot ch\u0142opi\u0119cej fascynacji, \u015bwiadek konfrontacji dziecka z jungowskim \u201ecieniem\u201d. Gdzie indziej ch\u0142opak prowadzi dziewczyn\u0119 do lasu, pokazuje jej sw\u00f3j \u015bwiat. W innej pracy ogromne r\u0119ce si\u0119gaj\u0105 po laleczk\u0119. Czy ona mo\u017ce si\u0119 obroni\u0107 przed uczuciem wielkiego King-Konga, kt\u00f3ry j\u0105 uchwyci\u0142 i zamierza uprowadzi\u0107 do pobliskiej jaskini? Czy poddanie si\u0119 uczuciu oznacza\u0107 b\u0119dzie zgod\u0119 na zaw\u0142aszczenie? Inny obraz \u2013 z napisem Love w wykopanym dole \u2013 jawi si\u0119 jako deklaracja mi\u0142o\u015bci a\u017c po gr\u00f3b, takiej, kt\u00f3ra przezwyci\u0119\u017cy \u015bmier\u0107. Na wystawie s\u0105 i prace, kt\u00f3re m\u00f3wi\u0105 o akceptacji dwoisto\u015bci ludzkiej natury \u2013 jak p\u0142\u00f3tno nawi\u0105zuj\u0105ce do mitu o Minotaurze, bestii kryj\u0105cej si\u0119 w nas, schowanej pod mask\u0105, czy te\u017c obraz z zielonym \u015bwiat\u0142em w kszta\u0142cie ksi\u0119\u017cyca \u2013 symbolem lunarnym, matafor\u0105 pogodzenia si\u0119 z \u017ce\u0144sk\u0105 stron\u0105 ludzkiej (w tym m\u0119skiej) istoty. Te najnowsze, du\u017cego formatu p\u0142\u00f3tna, sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 na narracj\u0119 o trzech etapach ludzkiego \u017cycia \u2013 dzieci\u0144stwa, wieku m\u0142odzie\u0144czego i dojrza\u0142o\u015bci. W ka\u017cdym z tych moment\u00f3w prze\u017cywane emocje maj\u0105 inny \u0142adunek i wyraz. Budowanie naszej podmiotowo\u015bci wi\u0105\u017ce si\u0119 z d\u0105\u017ceniem do spe\u0142nienia.<\/p>\n
Anna i Hubert dzia\u0142aj\u0105 niezale\u017cnie od siebie i cho\u0107 na co dzie\u0144 dziel\u0105 jedn\u0105 pracowni\u0119 artystyczn\u0105, to ka\u017cde z nich ma tam swoj\u0105 odr\u0119bn\u0105 przestrze\u0144, a powstaj\u0105ce prace to dwa zupe\u0142nie r\u00f3\u017cne mikrokosmosy. Ich tw\u00f3rczo\u015b\u0107 ma jednak wsp\u00f3lny mianownik \u2013 m\u00f3wi nam, \u017ce w \u015bwiecie pe\u0142nym wyzwa\u0144, takim, w kt\u00f3rym planeta p\u0142onie, kobiety wci\u0105\u017c musz\u0105 walczy\u0107 o sw\u0105 podmiotowo\u015b\u0107 i sprawczo\u015b\u0107, a widmo wojny szczerzy swoje z\u0119biska, tylko mi\u0142o\u015b\u0107 nas uratuje.<\/p>\n
Patrycja Sikora<\/p>\n
\n
***<\/p>\n
Anna Bujak<\/strong> (ur. 1979) \u2013 absolwentka Wydzia\u0142u Humanistycznego Akademii \u015awi\u0119tokrzyskiej im. Jana Kochanowskiego w Kielcach (2007) oraz Wydzia\u0142u Malarstwa i Rze\u017aby Akademii Sztuk Pi\u0119knych im. Eugeniusza Gepperta we Wroc\u0142awiu (2011). W 2017 roku obroni\u0142a doktorat zatytu\u0142owany Metafory cienia.
Rze\u017abiarka, autorka instalacji. W praktyce artystycznej \u0142\u0105czy minimalistyczn\u0105 wizj\u0119 z klasycznymi materia\u0142ami, takimi jak stal, aluminium, br\u0105z oraz nieoczywistymi surowcami jak w\u0142osy ludzkie, plastik czy ready made. Wykorzystuje w\u0105tki osobiste i traumatyczne globalne zdarzenia. Bada sprzeczne si\u0142y, redukuj\u0105c form\u0119 wyzwala intensywno\u015b\u0107 mo\u017cliwych skojarze\u0144. Laureatka stypendi\u00f3w i nagr\u00f3d artystycznych \u2013 m.in. stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2011, 2024); stypendium im. J. Grotowskiego (2014); stypendium Prezydenta Wroc\u0142awia (2023); nominowana do nagrody kulturalnej Gazety Wyborczej wARTo (2015); laureatka Digital Residency II, Galeria OP Enheim, Wroc\u0142aw (2021) oraz Nagrody Emocje Radia Wroc\u0142aw w kategorii sztuki wizualne (2025). Jej prace prezentowane by\u0142y na wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granic\u0105. Mieszka i pracuje we Wroc\u0142awiu.<\/p>\n