[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”4px|||||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_row _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_text _builder_version=”4.27.4″ _module_preset=”default” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content” sticky_enabled=”0″]<\/p>\n
Zamiast patrze\u0107 na tych, kt\u00f3rzy biegn\u0105 najszybciej, Helena Minginowicz patrzy na tych, kt\u00f3rzy musieli si\u0119 zatrzyma\u0107. Swoj\u0105 uwag\u0119 kieruje na zm\u0119czenie, niedyspozycj\u0119 i intymno\u015b\u0107, kt\u00f3re nie mieszcz\u0105 si\u0119 w formatach sukcesu. Jej obrazy \u2013 malowane na p\u0142\u00f3tnie i na papierowych r\u0119cznikach \u2013 rejestruj\u0105 to, co logika wydajno\u015bci pr\u00f3buje wymaza\u0107: spowolnienie, rozproszenie, chwilow\u0105 bezbronno\u015b\u0107. S\u0142abo\u015b\u0107 staje si\u0119 tu strategi\u0105 poznawcz\u0105 \u2013 obna\u017ca nasze warunki \u017cycia. A przy okazji punktuje system, w kt\u00f3rym si\u0142a i produktywno\u015b\u0107 sprzedawane s\u0105 jako cnoty kardynalne.<\/p>\n
Minginowicz ch\u0119tnie nawi\u0105zuje do j\u0119zyka malarstwa renesansowego \u2013 epoki, kt\u00f3ra w zachodniej wyobra\u017ani sta\u0142a si\u0119 synonimem harmonii, kanonu i wiary w doskona\u0142y porz\u0105dek \u2013 tylko po to, by ten porz\u0105dek subtelnie, a czasem bezceremonialnie, rozregulowa\u0107. Rajski ogr\u00f3d? Owszem, ale z foliow\u0105 torb\u0105 porwan\u0105 wiatrem. Wenus z Urbino? Jasne, ale taka, kt\u00f3ra jeszcze nie wsta\u0142a z \u0142\u00f3\u017cka, bo poprzednia noc domaga si\u0119 osobnego obrazu. Turban van Eycka? W jej wersji to r\u0119cznik, kt\u00f3ry wie o poranku zdecydowanie za du\u017co. Tu \u201ewysokie\u201d miesza si\u0119 z \u201eniskim\u201d, a margines przejmuje g\u0142\u00f3wn\u0105 scen\u0119.<\/p>\n
W centrum tej praktyki jest przekonanie, \u017ce s\u0142abo\u015b\u0107 mo\u017ce by\u0107 si\u0142\u0105. Judith Butler nazwa\u0142aby j\u0105 precariousness \u2013 wsp\u00f3ln\u0105 wszystkim krucho\u015bci\u0105, kt\u00f3ra zamiast dzieli\u0107, potrafi \u0142\u0105czy\u0107[1]. To przypomnienie, \u017ce podatno\u015b\u0107 na zranienie, potrzeba troski i uwik\u0142anie w relacje to nie balast, lecz fundament wsp\u00f3lnoty.<\/p>\n
Kiedy cia\u0142o wysiada, od razu wida\u0107, kto mo\u017ce zwolni\u0107 tempo bez konsekwencji, kto dostanie wsparcie, a kto \u2013 po g\u0142owie. Mar\u00eda Puig de la Bellacasa pisze, \u017ce troska (care) to nie modny temat rezydencji ani punkt w grantowym wniosku, lecz praca podtrzymywania \u017cycia: lepka, powtarzalna, rzadko widowiskowa, cz\u0119sto niewdzi\u0119czna[2]. Po prostu \u2013 robota, \u017ceby wszystko si\u0119 nie rozpad\u0142o. W obrazach Minginowicz wida\u0107 j\u0105 bez przypis\u00f3w: karmienie, podtrzymywanie, czuwanie, sprz\u0105tanie po ma\u0142ych katastrofach (plama po winie to nie skandal, tylko fakt). U Puig troska jest \u201ewi\u0119cej-ni\u017c-ludzka\u201d; u Minginowicz tak\u017ce \u2013 koty i psy nie s\u0105 rekwizytami, lecz wsp\u00f3\u0142mieszka\u0144cami sceny, raz pieszczone, raz kapry\u015bne, zawsze wpl\u0105tane w relacje.<\/p>\n
Artystka nie dokumentuje tych stan\u00f3w wprost \u2013 tworzy dla nich wizualne \u015brodowiska, w kt\u00f3rych cielesne niedoskona\u0142o\u015bci, nieporz\u0105dek i zm\u0119czenie staj\u0105 si\u0119 no\u015bnikami wiedzy o relacjach, afektach i oporze wobec przymusu \u201edobrego \u017cycia\u201d. Mi\u0119dzy jedn\u0105 a drug\u0105 scen\u0105 wiele si\u0119 dzieje: kontakt i odwr\u00f3t, troska i foch, opieka i z\u0105b pokazany bez ostrze\u017cenia. Koty i psy \u2013 czasem czu\u0142e, czasem w wyra\u017anie z\u0142ym humorze \u2013 kr\u0105\u017c\u0105 wok\u00f3\u0142 nagich cia\u0142 jak putta, stra\u017cnicy lub intruzi. D\u0142onie zmieniaj\u0105 si\u0119 w paj\u0105ki albo psy z teatru cieni, ale w r\u0119kawiczkach szczekaj\u0105 na niby. I jest jeszcze pytanie, kt\u00f3rego nikt nie zada na g\u0142os: kto mo\u017ce m\u00f3wi\u0107 o swoich emocjach, a kto ma siedzie\u0107 cicho, bo tak ustali\u0142y hierarchie i niepisane regu\u0142y.<\/p>\n
Papierowe r\u0119czniki \u2013 ch\u0142onne i jednorazowe \u2013 staj\u0105 si\u0119 u Minginowicz polem gry z biblijnymi i renesansowymi scenami. Zuzanna w k\u0105pieli, Adam i Ewa, matka karmi\u0105ca z Burzy Giorgionego \u2013 w jej wersjach patos znika, ust\u0119puj\u0105c miejsca codziennej pracy opieku\u0144czej, rutynie i izolacji. To po\u0142\u0105czenie osobistego do\u015bwiadczenia macierzy\u0144stwa z krytyk\u0105 porz\u0105dku, kt\u00f3ry spycha t\u0119 prac\u0119 w cie\u0144. Jak przypomina Mar\u00eda Puig de la Bellacasa, troska to praca materialna \u2013 pe\u0142na powt\u00f3rze\u0144, niepewna w rezultatach \u2013 a przez to wymykaj\u0105ca si\u0119 logice efektywno\u015bci[2].<\/p>\n
Wiedza o \u015bwiecie bywa dotykowa, zapachowa, mi\u0119\u015bniowa. Nie mie\u015bci si\u0119 w KPI, ale ka\u017cdy j\u0105 zna: ci\u0119\u017car g\u0142owy owini\u0119tej r\u0119cznikiem, zapach kota w po\u015bcieli, arktyczny ch\u0142\u00f3d kafelk\u00f3w pod stopami o sz\u00f3stej rano. Popro\u015b d\u0142onie, by zna\u0142y to, co nios\u0105 \u2013 to tytu\u0142[3], ale te\u017c instrukcja. D\u0142onie pami\u0119taj\u0105: jak podtrzymywa\u0107, jak puszcza\u0107, jak robi\u0107 miejsce. S\u0142abo\u015b\u0107 bywa j\u0119zykiem, troska \u2013 narz\u0119dziem, a pauza \u2013 gestem sprzeciwu.<\/p>\n
\u017badnych fanfar. Zamiast nich \u2013 uwa\u017cno\u015b\u0107 na mikro-sceny, z kt\u00f3rych sk\u0142ada si\u0119 \u017cycie. Bo to one, a nie raporty o \u201edoskona\u0142ej formie\u201d, pokazuj\u0105, kto naprawd\u0119 stoi na nogach, a kto tylko dobrze udaje.<\/p>\n
\n
[1] Judith Butler, Precarious Life: The Powers of Mourning and Violence<\/em>, Verso, London\u2013New York 2004. <\/p>\n Tekst i zdj\u0119cia: materia\u0142y organizatora<\/p>\n Helena Minginowicz [\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section][et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_row use_custom_gutter=”on” gutter_width=”2″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px|||||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_gallery gallery_ids=”6410,6411,6412,6413,6414,6415″ posts_number=”40″ show_title_and_caption=”off” show_pagination=”off” _builder_version=”4.27.4″ _module_preset=”default” custom_margin=”||20px|||” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content” sticky_enabled=”0″][\/et_pb_gallery][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zamiast patrze\u0107 na tych, kt\u00f3rzy biegn\u0105 najszybciej, Helena Minginowicz patrzy na tych, kt\u00f3rzy musieli si\u0119 zatrzyma\u0107. Swoj\u0105 uwag\u0119 kieruje na zm\u0119czenie, niedyspozycj\u0119 i intymno\u015b\u0107, kt\u00f3re nie mieszcz\u0105 si\u0119 w formatach sukcesu. Jej obrazy \u2013 malowane na p\u0142\u00f3tnie i na papierowych r\u0119cznikach \u2013 rejestruj\u0105 to, co logika wydajno\u015bci pr\u00f3buje wymaza\u0107: spowolnienie, rozproszenie, chwilow\u0105 bezbronno\u015b\u0107. S\u0142abo\u015b\u0107 staje […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6411,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[9],"tags":[],"class_list":["post-6407","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-polecane"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6407","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6407"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6407\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6417,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6407\/revisions\/6417"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6411"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6407"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6407"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6407"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
[2] Mar\u00eda Puig de la Bellacasa, Matters of Care: Speculative Ethics in More Than Human Worlds<\/em>, University of Minnesota Press, Minneapolis 2017.
[3] Tytu\u0142 wystawy pochodzi z fragmentu utworu Kae Tempest Hold Your Own<\/em> (2014).<\/p>\n
Ask Your Hands To Know The Things They Hold
Kuratorka: Ada Piekarska
19.09 – 31.10.2025
Galeria Lotna, Warszawa<\/p>\n