[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”4px|||||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_row _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_text _builder_version=”4.27.4″ _module_preset=”default” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content” sticky_enabled=”0″]<\/p>\n
Kasia Kmita \u2013 artystka, w kt\u00f3rej tw\u00f3rczo\u015bci portret odgrywa bardzo istotn\u0105 rol\u0119, podczas swojej rezydencji w Muzeum im. Przypkowskich w J\u0119drzejowie (w pa\u017adzierniku 2023 roku) szczeg\u00f3ln\u0105 uwag\u0119 zwraca\u0142a na zgromadzone w kolekcji liczne wizerunki rodziny Przypkowskich. Ostatecznie skupi\u0142a si\u0119 na w\u0105tku spotka\u0144 Tadeusza Przypkowskiego z Olg\u0105 Bozna\u0144sk\u0105 w 1930 roku \u2013 w Pary\u017cu, gdzie pozowa\u0142 malarce do portretu (co w 1976 roku barwnie opisa\u0142 w li\u015bcie
do \u201ePrzekroju\u201d) oraz w Krakowie, gdzie to on fotografowa\u0142 artystk\u0119.<\/p>\n
\u201eSpotkanie tych dwojga w pracowni, akt tw\u00f3rczy, ca\u0142a magiczna otoczka tego momentu, to co\u015b, co chcia\u0142am przedstawi\u0107 na wystawie.\u201d \u2013 opowiada Kasia Kmita \u2013 \u201eNacisk k\u0142ad\u0119 na proces tworzenia portretu. Za pomoc\u0105 kadr\u00f3w pragn\u0119 przybli\u017cy\u0107 widzowi z\u0142o\u017cono\u015b\u0107 procesu obserwacji, jaki ma miejsce w czasie portretowania. Nast\u0119puje po\u0142\u0105czenie. Ja, jako malarka w pracowni Bozna\u0144skiej, obserwuj\u0119 jej proces tworzenia, sama maluj\u0105c Tadeusza z mojej perspektywy. Ta perspektywa jest nie tylko fizyczna (inne miejsce obserwacji modela), ale tak\u017ce wsp\u00f3\u0142czesna, charakterystyczna dla mojej tw\u00f3rczo\u015bci.\u201d<\/p>\n
W obrazach z cyklu \u201ePortrety Odwrotne\u201d Kasia Kmita pozostaje w pracowni Bozna\u0144skiej, ale tym razem \u201estaje\u201d za plecami pozuj\u0105cych. \u201eMiejsce za modelem. Niedost\u0119pne dla artysty, pozuj\u0105cego i do tej pory \u2013 tak\u017ce ogl\u0105daj\u0105cego. Znamy te obrazy niemal\u017ce na pami\u0119\u0107, ale jak to wygl\u0105da\u0142o z ty\u0142u? Co by\u0142o za modelami Bozna\u0144skiej? Jak to jest widzie\u0107 portret osoby, ale nie m\u00f3c zobaczy\u0107 jej twarzy? Taka perspektywa pokazuje, jak bardzo brakuje nam spojrzenia w oczy drugiej osoby. To niezwyk\u0142e, jak nasz wzrok \u0142\u0105czy si\u0119 ze wzrokiem drugiego cz\u0142owieka i wtedy nast\u0119puje kontakt. Co, je\u015bli tego po\u0142\u0105czenia nie mamy? Buduje si\u0119 wtedy jaka\u015b inna wi\u0119\u017a. To my stajemy si\u0119 obserwatorami, wygodnymi obserwatorami bez odwzajemnionej obserwacji. Budujemy sobie obraz drugiego cz\u0142owieka na podstawie domys\u0142\u00f3w i ruchu cia\u0142a.\u201d<\/p>\n
Integraln\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 wystawy s\u0105 obraz Olgi Bozna\u0144skiej Portret Tadeusza Przypkowskiego z 1930 roku oraz wykonana w tym samym roku technik\u0105 przet\u0142oku bromolejowego fotografia Tadeusza Przypkowskiego Portret Olgi Bozna\u0144skiej, prezentowane z tej okazji w dawnym mieszkaniu Feliksa Przypkowskiego (Salon Szary). Wystawa w ramach cyklicznego projektu \u201ePrzypisy do mikrokosmosu\u201d \u2013 to wieloletni projekt autorstwa Matyldy Prus i Stacha Szab\u0142owskiego. Jego ide\u0105 jest stworzenie platformy badania i popularyzacji zbior\u00f3w Muzeum im. Przypkowskich w J\u0119drzejowie poprzez artystyczne komentarze i interpretacje. Artystki i arty\u015bci przyje\u017cd\u017caj\u0105 do J\u0119drzejowa na tygodniowe pobyty badawcze, podczas kt\u00f3rych maj\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 pracy z kolekcj\u0105 i przeprowadzania w niej autorskich kwerend. Na ich bazie tworz\u0105 projekty \u2013 inspirowane zbiorami, artystyczne komentarze do j\u0119drzejowskiego Muzeum. Jako pierwsza z tego cyklu zosta\u0142a zorganizowana wystawa Doroty Kozieradzkiej i Micha\u0142a Szuszkiewicza \u201eCzas jest najprostsz\u0105 rzecz\u0105\u201d (2022).<\/p>\n
\n
Kasia Kmita<\/strong> (ur. 1972) jest malark\u0105 i artystk\u0105 wizualn\u0105 z Wroc\u0142awia. W 1996 roku uko\u0144czy\u0142a malarstwo na Akademii Sztuk Pi\u0119knych we Wroc\u0142awiu. Jej prace by\u0142y pokazywane na wielu wystawach w Polsce, np. w ramach \u201eBielskiej Jesieni\u201d czy na wroc\u0142awskim Przegl\u0105dzie Sztuki \u201eSurvival\u201d oraz za granic\u0105 \u2013 w Wenecji, Berlinie, Bremie i Amsterdamie. Wybrane wystawy indywidualne: \u201eContrafactur\u201d w Muzeum Miejskim Wroc\u0142awia, \u201e\u0106wiczenia z wyobra\u017ani\u201d w Muzeum Architekturywe Wroc\u0142awiu (2021), \u201eFoyer\u201d w warszawskim kinie Muran\u00f3w (2020), \u201eMust have it\u201d w BWA we Wroc\u0142awiu (2011) i BWA w Bielsko-Bia\u0142ej (2012). Otrzyma\u0142a szereg nagr\u00f3d, m.in. nagrod\u0119 Ministra Kultury i Sztuki \u201ePromocje\u201d (1996), nagrod\u0119 w Konkursie im. Eugeniusza Gepperta w 1998 (nagroda rektora Akademii Sztuk Pi\u0119knych we Wroc\u0142awiu) czy nagrod\u0119 na Biennale Sztuki M\u0142odych \u201eRybie Oko\u201d (2006) za seri\u0119 prac \u0142\u0105cz\u0105cych elementy polskiego folkloru i popkultury. Magazyn \u201e\u0141ossskot\u201d wyr\u00f3\u017cni\u0142 j\u0105 tytu\u0142em \u201eNajciekawszej postaci kultury 2007 roku\u201d. Czterokrotna stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2011, 2017, 2022 oraz 2020 \u2013 w ramach programu \u201eKultura w sieci\u201d). Stypendystka Prezydenta Wroc\u0142awia za 2022 rok. Jej prace znajduj\u0105 si\u0119 w zbiorach Dolno\u015bl\u0105skiego Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Sztuk Pi\u0119knych, Kolekcji Sztuki Galerii Bielskiej BWA i Krupa Art Foundation.<\/p>\n W swojej tw\u00f3rczo\u015bci pos\u0142uguje si\u0119 technik\u0105 wycinania z papieru, kt\u00f3r\u0105 nawi\u0105zuje do bogatej tradycji i rodzimego folkloru. Rozwijaj\u0105c t\u0119 technik\u0119 poprzez u\u017cycie farb i zmian\u0119 format\u00f3w, jednocze\u015bnie pragnie ocali\u0107 j\u0105 od zapomnienia. W barwnych kompozycjach zawiera spostrze\u017cenia na temat wsp\u00f3\u0142czesnej kultury, trend\u00f3w, stylu \u017cycia, przemian zachodz\u0105cych w spo\u0142ecze\u0144stwie. Artystk\u0119 pasjonuje psychika cz\u0142owieka i jego indywidualizm \u2013 analizuje pragnienia oraz mechanizmy rz\u0105dz\u0105ce ludzkim zachowaniem, a dzi\u0119ki specyficznej technice, kt\u00f3r\u0105 stosuje, powstaj\u0105 niepowtarzalne portrety. Ostatnio przywr\u00f3ci\u0142a do \u017cycia zapomnian\u0105 technik\u0119 obraz\u00f3w ze s\u0142omy, popularn\u0105 w latach 70.<\/p>\n