[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”4px|||||” global_colors_info=”{}”][et_pb_row _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][et_pb_text _builder_version=”4.27.4″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”]<\/p>\n
Tytu\u0142 wystawy nawi\u0105zuje do kultowej piosenki \u201eTransmission\u201d Joy Division (1979), b\u0119d\u0105cej manifestem generacyjnego napi\u0119cia, presji i samotno\u015bci epoki postindustrialnej. Gdy Ian Curtis powtarza \u201eDance, dance, dance to the radio\u201d, robi to raczej z desperacji ni\u017c z rado\u015bci \u2013 taniec staje si\u0119 tu aktem bezradno\u015bci wobec systemu nadawania, \u201ckt\u00f3ry nie przestaje m\u00f3wi\u0107, karmi l\u0119kiem, dominuje cia\u0142o\u201d.<\/p>\n
W naszej wersji, wystawa \u201eRelax. Przerwa w transmisji\u201d to odwr\u00f3cenie tej logiki. To akt wy\u0142\u0105czenia si\u0119 z nieko\u0144cz\u0105cego si\u0119 strumienia sygna\u0142\u00f3w \u2013 informacji, bod\u017ac\u00f3w, obowi\u0105zk\u00f3w, oczekiwa\u0144. To nie eskapizm, ale \u015bwiadome \u201ezawieszenie\u201d \u2013 stworzenie przestrzeni, w kt\u00f3rej mo\u017cemy przesta\u0107 ta\u0144czy\u0107 \u201edo radia\u201d i zacz\u0105\u0107 s\u0142ucha\u0107 siebie.<\/p>\n
W \u015bwiecie nadmiaru informacji, nieustannego po\u015bpiechu i ekonomii wiecznej dost\u0119pno\u015bci, relaks staje si\u0119 nie luksusem, ale aktem oporu. Wystawa \u201eRelax. Przerwa w transmisji\u201d bada, czym jest odpoczynek we wsp\u00f3\u0142czesnym \u015bwiecie \u2013 i jak go reprezentuje sztuka wsp\u00f3\u0142czesna. Czy relaks to ucieczka, medytacja, bunt wobec produktywno\u015bci, a mo\u017ce co\u015b intymnego, cielesnego i politycznego? Czy mo\u017cliwy jest relaks w przestrzeni przemocy systemowej, kryzysu klimatycznego i niepewno\u015bci jutra?<\/p>\n
\u201eRelax. Przerwa w transmisji\u201d to pr\u00f3ba przyjrzenia si\u0119 r\u00f3\u017cnym formom odpoczynku: od eskapizmu i marze\u0144 sennych, przez rytua\u0142y cia\u0142a i natury, po technologiczn\u0105 alienacj\u0119 lub regeneracj\u0119. Wystawa stawia pytania o indywidualne i zbiorowe strategie \u201ewy\u0142\u0105czenia si\u0119\u201d \u2013 a mo\u017ce przeciwnie, g\u0142\u0119bszego \u201epo\u0142\u0105czenia\u201d z sob\u0105 i otoczeniem.<\/p>\n
<\/p>\n
W \u015bwiecie przeci\u0105\u017conym informacjami, wymaganiami i katastrofami, relaks nie jest ju\u017c luksusem \u2013 staje si\u0119 konieczno\u015bci\u0105. Wystawa \u201eRelax. Przerwa w transmisji\u201d, realizowana jesieni\u0105 w Gda\u0144sku w ramach festiwalu Inside Seaside, zaprasza do refleksji nad odpoczynkiem jako praktyk\u0105 odzyskiwania sprawczo\u015bci, troski i cia\u0142a \u2013 a tym samym jako now\u0105 form\u0105 ekologii \u2013 ekologii relacyjnej. W listopadzie, najciemniejszym i najbardziej przygn\u0119biaj\u0105cym miesi\u0105cu w roku (badania wskazuj\u0105, \u017ce objawy sezonowej depresji mog\u0105 dotyka\u0107 nawet 10\u201320% populacji w Europie, a najwi\u0119kszy spadek samopoczucia psychicznego notowany jest w listopadzie i styczniu), pragniemy stworzy\u0107 przestrze\u0144 przeciwn\u0105 do codziennego tempa \u2013 co\u015b na kszta\u0142t tymczasowego sanatorium, zainspirowanego dawnymi uzdrowiskami, rzymskimi tepidariami i wsp\u00f3\u0142czesnymi koncepcjami troski (Beatriz Colomina, Bernd Brunner, Byung-Chul Han).<\/p>\n
RELAX JAKO NOWA EKOLOGIA <\/strong><\/p>\n Wsp\u00f3\u0142czesna ekologia to nie tylko ochrona przyrody \u2013 to tak\u017ce dba\u0142o\u015b\u0107 o relacje: z cia\u0142em, z czasem, z innymi. To odzyskiwanie wra\u017cliwo\u015bci zmys\u0142owej i uwa\u017cno\u015bci wobec potrzeb, kt\u00f3re przez dekady wypierali\u015bmy w imi\u0119 wydajno\u015bci i wzrostu. W tym uj\u0119ciu, relaks staje si\u0119 aktem ekologicznym: regeneruje nie tylko nasze organizmy, ale te\u017c relacje spo\u0142eczne i krajobrazy, kt\u00f3re s\u0105 ofiarami tej samej logiki przeci\u0105\u017cenia.<\/p>\n Ekologia dobrostanu to nauka \u017cycia w r\u00f3wnowadze \u2013 z natur\u0105, rytmami dnia i sezonami. To r\u00f3wnie\u017c uczciwe pytanie o dost\u0119pno\u015b\u0107 odpoczynku: kto ma prawo do regeneracji? Kto mo\u017ce si\u0119 zatrzyma\u0107, a kto musi dzia\u0142a\u0107 dalej mimo wszystko?<\/p>\n Wystawa podejmuje te pytania poprzez sztuk\u0119, kt\u00f3ra zamiast epatowa\u0107,\u00a0wycisza, zawiesza, dotyka. Zamiast bod\u017acowa\u0107,\u00a0wspiera introspekcj\u0119, lenistwo, nud\u0119, marzenia. Zamiast nak\u0142ania\u0107 do dzia\u0142ania, pozwala by\u0107.<\/p>\n SANATORIUM PRZYSZ\u0141O\u015aCI \u2013 TROSKA, NIE UTOPIA <\/strong><\/p>\n Projekt przestrzenny inspirowany b\u0119dzie figur\u0105\u00a0sanatorium\u00a0\u2013 jako symbolu transformacji i troski. To miejsce, kt\u00f3re dawniej leczy\u0142o choroby cywilizacyjne, dzi\u015b mo\u017ce leczy\u0107\u00a0zm\u0119czenie systemowe. Wystawa-poczekalnia. Miejsce \u201c(po)wolnego\u201d czasu, snu i zawieszenia. Odpoczynek to nie ucieczka, lecz gest regeneracji. Sanatorium przysz\u0142o\u015bci nie leczy ju\u017c tylko cia\u0142a, lecz uzdrawia spos\u00f3b, w jaki \u017cyjemy na Ziemi.<\/p>\n Wystawa nie oferuje rozwi\u0105zania \u2013 nie \u201euzdrawia\u201d, nie proponuje fa\u0142szywego resetu. Jej celem jest raczej stworzenie chwilowej przestrzeni troski: dla odwiedzaj\u0105cych, ale te\u017c dla artyst\u00f3w i artystek, dla samego Festiwalu i jego publiczno\u015bci. Troska jako fundament ekologii relacyjnej. Uwa\u017cno\u015b\u0107 jako polityka przetrwania.<\/p>\n W obliczu kryzys\u00f3w \u2013 zdrowia psychicznego, klimatu, relacji spo\u0142ecznych \u2013 relaks mo\u017ce by\u0107 narz\u0119dziem oporu i czu\u0142o\u015bci. Jak pisze Byung-Chul Han, \u201eprzem\u0119czenie jest chorob\u0105 naszych czas\u00f3w \u2013 zm\u0119czenie to informacja o systemie\u201d. \u201eRelax. Przerwa w transmisji\u201d odpowiada na ten sygna\u0142 \u2013 gestem zatrzymania.<\/p>\n Wystawa przyjmuje form\u0119 wsp\u00f3\u0142czesnego sanatorium \u2013 miejsca regeneracji, cielesno\u015bci i czu\u0142o\u015bci wobec \u015bwiata. Sanatorium to przestrze\u0144 przej\u015bciowa: ani dom, ani szpital. To miejsce zawieszenia i mo\u017cliwo\u015bci. Dawniej leczy\u0142o cia\u0142a, dzi\u015b mo\u017ce wspiera\u0107 psychik\u0119, relacje, \u015brodowisko. \u201eRelax. Przerwa w transmisji\u201d to gest kuratorskiej odpowiedzi na stan przem\u0119czenia, nadmiaru bod\u017ac\u00f3w i potrzeby regeneracji \u2013 osobistej, spo\u0142ecznej i planetarnej.<\/p>\n <\/p>\n W centrum wystawy znajduje si\u0119\u00a0figura relaksu jako nowej ekologii \u2013 ekologii relacyjnej, zakorzenionej w codzienno\u015bci. Dbanie o siebie, kontakt z cia\u0142em, zmys\u0142owe bycie w \u015bwiecie \u2013 to nie s\u0105 egoistyczne gesty. To praktyki przetrwania. Je\u015bli chcemy dba\u0107 o planet\u0119, musimy najpierw umie\u0107 zadba\u0107 o siebie nawzajem. Odpoczynek mo\u017ce by\u0107 form\u0105 ekologicznego oporu \u2013 przeciwko logice produktywno\u015bci, wy\u015bcigu i nieustannej obecno\u015bci.<\/p>\n W wystawie uczestniczy\u0107 b\u0119d\u0105 arty\u015bci i artystki, kt\u00f3rych prace \u201czawieszaj\u0105\u201d czas, \u201cwyciszaj\u0105\u201d przestrze\u0144 i wspieraj\u0105 zmys\u0142owe do\u015bwiadczanie \u015bwiata. Obrazy, obiekty, rze\u017aby, instalacje d\u017awi\u0119kowe, tekstylne i organiczne \u2013 wszystko tu s\u0142u\u017cy jednemu: odzyskaniu dost\u0119pu do cia\u0142a, rytmu i oddechu. To wystawa, kt\u00f3r\u0105 warto nie zwiedza\u0107, tylko poczu\u0107 i prze\u017cy\u0107. Zosta\u0107 na d\u0142u\u017cej. Po\u0142o\u017cy\u0107 si\u0119. Pos\u0142ucha\u0107. Przypomnie\u0107 sobie, \u017ce jeste\u015bmy cz\u0119\u015bci\u0105 \u015bwiata, a nie tylko jego obserwatorami.<\/p>\n <\/p>\n Artystki i arty\u015bci:<\/strong> Karolina Balcer, Monika Dro\u017cy\u0144ska, El\u017cbieta Jab\u0142o\u0144ska, Martyna Jastrz\u0119bska, Andrzej Karmasz, Ma\u0142gorzata Markiewicz, Krzysztof Maniak, Micha\u0142 Majchrowicz, Piotr Pawlak+Patricia Vernhes, Jadwiga Sawicka, Kacper Tomaszewski, Wiktoria Walendzik, Ma\u0142gorzata Widomska, Anka Wandzel, Alina \u017bemojdzin<\/p>\n <\/p>\n Tekst i zdj\u0119cia: materia\u0142y organizatora<\/p>\n \n \n \n Relax. Przerwa w transmisji<\/p>\n kuratorka: Emilia Orzechowska<\/p>\n 8-9 listopada 2025 || Festiwal Inside Seaside w Gda\u0144sku<\/p>\n [\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section][et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}”][et_pb_row use_custom_gutter=”on” gutter_width=”2″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px|||||” global_colors_info=”{}”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}”][et_pb_gallery gallery_ids=”6726,6727,6728,6729,6730,6731,6732,6733,6734,6735,6736,6737″ posts_number=”40″ show_title_and_caption=”off” show_pagination=”off” _builder_version=”4.27.4″ _module_preset=”default” custom_margin=”||20px|||” global_colors_info=”{}”][\/et_pb_gallery][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Tytu\u0142 wystawy nawi\u0105zuje do kultowej piosenki \u201eTransmission\u201d Joy Division (1979), b\u0119d\u0105cej manifestem generacyjnego napi\u0119cia, presji i samotno\u015bci epoki postindustrialnej. Gdy Ian Curtis powtarza \u201eDance, dance, dance to the radio\u201d, robi to raczej z desperacji ni\u017c z rado\u015bci \u2013 taniec staje si\u0119 tu aktem bezradno\u015bci wobec systemu nadawania, \u201ckt\u00f3ry nie przestaje m\u00f3wi\u0107, karmi l\u0119kiem, dominuje cia\u0142o\u201d. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":6739,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[9],"tags":[],"class_list":["post-6723","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-polecane"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6723","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6723"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6723\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6759,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6723\/revisions\/6759"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6739"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6723"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6723"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6723"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}\u201eArchitektura zdrowia m\u00f3wi o tym, czego si\u0119 boimy \u2013 i czego pragniemy.\u201d<\/h6>\n
Beatriz Colomina, X-Ray Architecture<\/h6>\n
\u201eCzasem najbardziej radykalnym dzia\u0142aniem, jakie mo\u017cemy podj\u0105\u0107, jest po prostu\u2026 nic nie robi\u0107.\u201d<\/h6>\n
Jenny Odell, How to Do Nothing<\/h6>\n