[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”4px|||||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_row _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_text _builder_version=”4.27.5″ _module_preset=”default” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content” sticky_enabled=”0″]<\/p>\n
Trzysta trzydzie\u015bci trzy metry wroc\u0142awskiej Odry mi\u0119dzy mostami Genera\u0142a W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego i Pomorskimi sta\u0142y si\u0119 materi\u0105 sztuki za spraw\u0105 projektu artystycznego Dariusza Wojdygi przeprowadzonego wiosn\u0105 2025 roku. Odcinek rzeki przy Nadodrzu, a w\u0142a\u015bciwie jego nadbrze\u017ce, sta\u0142o si\u0119 odbiorc\u0105 i tworzywem bardzo intersuj\u0105cego dzia\u0142ania w polu sztuki, kt\u00f3re autor najpierw wymy\u015bli\u0142 i zrealizowa\u0142 w Oslo, a nast\u0119pnie zaimplementowa\u0142 w stolicy Dolnego \u015al\u0105ska. Mieszkaj\u0105cy w Norwegii tw\u00f3rca nietypowo spl\u00f3t\u0142 swoj\u0105 tw\u00f3rczo\u015b\u0107 z tamtejsz\u0105 Narodow\u0105 Akademi\u0105 Sztuk Pi\u0119knych. Przez kilkana\u015bcie miesi\u0119cy do pracowni metalu i bi\u017cuterii artystycznej, gdzie studiowa\u0142, przynosi\u0142 przedmioty w\u0142asnor\u0119cznie wy\u0142owione lub zebrane z przep\u0142ywaj\u0105cego obok uczelni (tak\u017ce mierz\u0105cego trzysta trzydzie\u015bci trzy metry) odcinka Akerselvy \u2013 g\u0142\u00f3wnej rzeki stolicy, kt\u00f3ra wyp\u0142ywaj\u0105c z jeziora Maridalsvannet, zmierza do Fiordu Oslo. Zafascynowany r\u00f3\u017cnorodno\u015bci\u0105 pozyskanych przedmiot\u00f3w, traktowa\u0142 je jak surowiec powstaj\u0105cej kolekcji bi\u017cuterii autorskiej, a jednocze\u015bnie inspiracj\u0119 do dalszej pracy tw\u00f3rczej. Systematyzowa\u0142 je niczym Albertus Seba, osiemnastowieczny holenderski farmaceuta i zoolog, \u017cyj\u0105cy w latach 1665\u20131736, kt\u00f3ry gromadzone latami okazy kolekcjonowa\u0142 w niezwyk\u0142ym Gabinecie Osobliwo\u015bci Naturalnych. Albertus Seba by\u0142 tak\u017ce autorem zatytu\u0142owanego identycznie Cabinet of Natural Curiosities<\/em> (1734\u20131765) \u2013 czterotomowego opracowania stanowi\u0105cego oryginalny i kompletny zbi\u00f3r, wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cy si\u0119 tablicami z rycinami i drukami, kt\u00f3rych niezwyk\u0142o\u015b\u0107 nie przemin\u0119\u0142a do dzi\u015b.<\/p>\n Dariusz Wojdyga poszed\u0142 tropem badacza-pioniera, opieraj\u0105c si\u0119 na trzecim tomie, po\u015bwi\u0119conym gatunkom podwodnej fauny i flory (kt\u00f3ry notabene ukaza\u0142 si\u0119 dopiero w 1758 roku, ponad dwie dekady po \u015bmierci Albertusa Seby, i w tym samym roku co dziesi\u0105te wydanie Systema Naturae<\/em> Karola Linneusza). Dzia\u0142aj\u0105c w dw\u00f3ch porz\u0105dkach, tak\u017ce zgromadzi\u0142 kurioza wed\u0142ug w\u0142asnego zamys\u0142u oraz modu\u0142u tr\u00f3jek lub ich wielokrotno\u015bci, a ponadto u\u017cywa\u0142 ich do dalszych eksperyment\u00f3w, traktuj\u0105c jako materia\u0142ow\u0105 baz\u0119, substancj\u0119 wyj\u015bciow\u0105 do kolejnych pr\u00f3b \u2013 nie tylko artystycznych (tw\u00f3rczych), lecz r\u00f3wnie\u017c organicznych i fizycznych (przetw\u00f3rczych). W \u015blad za Holendrem Dariusz Wojdyga eksploruje pole mo\u017cliwo\u015bci, badaj\u0105c produkcyjny potencja\u0142 przedmiot\u00f3w i pozyskanych z nich preparat\u00f3w, by tworzy\u0107 nowe dzie\u0142a i techniki (Albertus Seba r\u00f3wnie\u017c dopuszcza\u0142 si\u0119 eksperyment\u00f3w aptekarskich z udzia\u0142em niepoznanych materii pochodzenia naturalnego, tak\u017ce tych egzogenicznych, kt\u00f3re przybywa\u0142y do Holandii drog\u0105 morsk\u0105). Obok serii bi\u017cuterii nawi\u0105zuj\u0105cej do okaz\u00f3w podwodnych z kolekcji Albertusa Seby Dariusz Wojdyga zacz\u0105\u0142 tworzy\u0107 tak\u017ce malarstwo, grafik\u0119, obiekty, instalacje i wideo. Artysta poszerzy\u0142 swoj\u0105 tw\u00f3rczo\u015b\u0107 o wymiar performatywny, kolektywny i spo\u0142eczny \u2013 do swojej wizji w\u0142\u0105cza\u0142 lokaln\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107, innych tw\u00f3rc\u00f3w, kurator\u00f3w i galerzyst\u00f3w. Nada\u0142 tym dzia\u0142aniom charakter nie tylko interdyscyplinarny, ale tak\u017ce integracyjny, edukacyjny, ekologiczny i animacyjny. Opisane praktyki mia\u0142y kilka spo\u0142ecznych realizacji i przybra\u0142y r\u00f3\u017cne formy \u2013 od kolektywnej praktyki s\u0105siedzkiej po dzia\u0142ania wystawiennicze.<\/p>\n Cia\u0142o rzeki<\/strong><\/p>\n W \u015awiatowym Dniu Wody, 22 marca, na wspomnianym odcinku wroc\u0142awskiej Odry odby\u0142a si\u0119 akcja sprz\u0105tania brzegu, do kt\u00f3rej pomys\u0142odawca zaprosi\u0142 lokaln\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 i przyjaci\u00f3\u0142, aktywist\u00f3w i artyst\u00f3w, mi\u0142o\u015bnik\u00f3w i rzecznik\u00f3w rzeki. Zgodnie z autorskim zamys\u0142em by\u0142o to uciele\u015bnienie idei performowania ekologii, wsp\u00f3lnotowej akcji spo\u0142ecznej i edukacyjnej na rzecz w\u00f3d, a tak\u017ce happeningu, kt\u00f3ry mia\u0142 artystyczn\u0105 kontynuacj\u0119. Cz\u0119\u015b\u0107 zebranych i wyselekcjonowanych przez Dariusza Wojdyg\u0119 przedmiot\u00f3w trafi\u0142a jako artefakty na wystaw\u0119 i ju\u017c po kilku godzinach prezentowana by\u0142a na wernisa\u017cu \u2013 w formie \u201eprzep\u0142ywaj\u0105cego\u201d przez ekspozycj\u0119 zbioru \u2013 w galerii Miserart. Odby\u0142a si\u0119 tam bowiem grupowa wystawa Cia\u0142o rzeki<\/em> (pod kuratorsk\u0105 opiek\u0105 gospodarza tego przybytku \u2013 Wojciecha Skibickiego). Na wystawie swoje prace nawi\u0105zuj\u0105ce do p\u0142ynnej materii prezentowali wroc\u0142awscy tw\u00f3rcy: Joanna Bujak, Sylwia Bukowicka, Julia Ciu\u0142ek, Pawe\u0142 Gorczyca, Ula Goldasz, Agnieszka Gotowa\u0142a, Magdalena Grzybowska, Katarzyna Kapela, Ma\u0142gorzata Lebda, Aneta Lewandowska, Patrycja Mastej, Magdalena M\u0105dra, Monika Polak, Betka Ptak, Aleksandra Puli\u0144ska, Rafa\u0142 Siderski, Ewelina Skowro\u0144ska, Ma\u0142gorzata Walesiewicz, Dariusz Wojdyga. Ten ostatni pokaza\u0142 w galerii zbi\u00f3r kilkuset przedmiot\u00f3w, kt\u00f3re pozbawione swojej funkcji u\u017cytkowej i sprowadzone do roli miejskich odpad\u00f3w za\u015bmiecaj\u0105cych nadbrze\u017ce, zosta\u0142y ukazane w innym, nobilituj\u0105cym wydaniu. Ludzkie odpady uzyska\u0142y rang\u0119 dzie\u0142a sztuki, nadaj\u0105c mocny wyd\u017awi\u0119k ca\u0142ej ekspozycji. W\u015br\u00f3d nich zapad\u0142y w pami\u0119\u0107 zu\u017cyte strzykawki czy puste butelki \u2013 \u015blady \u201eciemnej\u201d strony miasta, ale tak\u017ce inne odpady i cz\u0119\u015bci przedmiot\u00f3w, kt\u00f3re niegdy\u015b wiod\u0142y pe\u0142noprawny i pragmatyczny \u017cywot w r\u0119kach i domach ludzi u\u017cytkownik\u00f3w.<\/p>\n Cabinet of Sub-Natural Curiosities<\/strong><\/p>\n Kilkudziesi\u0119ciokilogramowy zbi\u00f3r \u2013 kamieni, cegie\u0142, metali, kruszcu budowlanego, gumy, plastiku i innych tworzyw sztucznych, szk\u0142a i butelek, sznur\u00f3w, tkanin i drewna \u2013 po ekspozycji trafi\u0142 do pracowni, a artysta po\u015bwi\u0119ci\u0142 si\u0119 badaniom i eksperymentom nad jego potencja\u0142em jako tworzywa sztuki. W ten spos\u00f3b powsta\u0142y serie prac, w sensie materialnym i mentalnym zapocz\u0105tkowane w rzece. Szczeg\u00f3lne miejsce i wiele uwagi autor po\u015bwi\u0119ci\u0142 rdzy, kt\u00f3r\u0105 odzyska\u0142 i obrabia\u0142 w r\u00f3\u017cnych formach skupienia (bry\u0142 minera\u0142u, proszku czy drobnego mia\u0142u). Na jej bazie wytworzy\u0142 \u201efarb\u0119\u201d, kt\u00f3r\u0105 malowa\u0142 obrazy o frapuj\u0105cej fakturze (i zapachu), tak zwane magnetoformy (ma\u0142e obiekty obrastaj\u0105ce magnetyczne j\u0105dro, przybieraj\u0105ce za ka\u017cdym razem inny kszta\u0142t), zymografiki powsta\u0142e na skutek oddzia\u0142ywania fermentowanej odrza\u0144skiej wody na zardzewia\u0142e kawa\u0142ki metalu u\u0142o\u017cone na kalce (zymosis<\/em> \u2013 gr. fermentacja) oraz mikroskopi\u0119 fotograficzn\u0105, gdzie drobiny w powi\u0119kszonych kadrach balansuj\u0105 mi\u0119dzy abstrakcj\u0105 a wizj\u0105 \u0142udz\u0105co przypominaj\u0105c\u0105 krajobraz czerwonej planety. Tak r\u00f3\u017cnorodny zbi\u00f3r sta\u0142 si\u0119 kanw\u0105 kolejnej wystawy Cabinet of Sub-Natural Curiosities<\/em>, kt\u00f3ra odby\u0142a si\u0119 w galerii U Kosa\u0142ki wiosn\u0105 2025 roku. Pokaz zawiera\u0142 trzy g\u0142\u00f3wne cz\u0119\u015bci. Pierwsza to zbi\u00f3r starannie wyselekcjonowanych odpad\u00f3w z poprzedniej wystawy, w stanie wst\u0119pnego przetworzenia (oczyszczonych, u\u0142o\u017conych wed\u0142ug klucza materia\u0142owego, pogrupowanych, poci\u0119tych na cz\u0119\u015bci). Druga cz\u0119\u015b\u0107 stanowi\u0142a centralnym punkt ekspozycji. By\u0142 to zaaran\u017cowany minigabinet \u2013 miejsce alchemicznego i tw\u00f3rczego eksperymentu, gdzie z odpad\u00f3w powsta\u0142y proszki, barwniki, bazy odczynnik\u00f3w, rozdrobnione ceg\u0142y, rdza i pozosta\u0142e materia\u0142y, w kt\u00f3rych tw\u00f3rca dostrzeg\u0142 artystyczny i wytw\u00f3rczy potencja\u0142. Widzowie mogli zobaczy\u0107 i dotkn\u0105\u0107 surowc\u00f3w, z kt\u00f3rych powsta\u0142y zaprezentowane w galerii dzie\u0142a, sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 na trzeci\u0105, w\u0142a\u015bciw\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 za\u0142o\u017cenia. Rdzawy tryptyk o organicznej estetyce, kilkadziesi\u0105t zymografik, nasuwaj\u0105cych skojarzenia z motywami industrialnymi lub biologicznymi, cykl instalacji \u2013 pr\u00f3bek, amforek, s\u0142oiczk\u00f3w skrywaj\u0105cych naoczne \u015blady (a raczej odpady) ingerencji cz\u0142owieka w natur\u0119, pog\u0142\u0119bia\u0142y nie tylko pole eksperymentu, ale i \u015bwiadomo\u015bci naszych zaniedba\u0144 jako mieszka\u0144c\u00f3w miasta, buduj\u0105c rozpaczliwy obraz zdegradowanego nadbrze\u017ca. Niechlubne dowody nadprodukcji i za\u015bmiecania sta\u0142y si\u0119 tu skrz\u0119tnie zachowywanymi, estetyzowanymi okazami, kt\u00f3rym woda Odry niczym formalina dodawa\u0142a optycznej i symbolicznej niezwyk\u0142o\u015bci. Ekspozycj\u0119 uzupe\u0142nia\u0142y okazy bi\u017cuterii artystycznej, b\u0119d\u0105cej g\u0142\u00f3wn\u0105 domen\u0105 Dariusza Wojdygi, stworzon\u0105 z wydobytych w Oslo kawa\u0142k\u00f3w metalu, tkanin czy plastiku. Niczym milcz\u0105ce martwe trofea konfrontowa\u0142y \u201e\u015bmieciow\u0105\u201d rzeczywisto\u015b\u0107 z nurtu i nadbrze\u017ca rzek Oslo i Wroc\u0142awia. Ostateczny akcent, swoist\u0105 \u201epie\u015b\u0144 wyj\u015bcia\u201d, formowa\u0142y prace wideo, bazuj\u0105ce na cyfrowych i filmowych transformacjach obrazu wody, brzegu, fauny i flory Nadodrza.<\/p>\n Od rzeki. Do rzeczy<\/strong><\/p>\n Kilka miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej temat niechcianych w mie\u015bcie surowc\u00f3w, kt\u00f3re sta\u0142y si\u0119 materi\u0105 sztuki, powr\u00f3ci\u0142 w kolejnej ods\u0142onie, finalnej wystawie, pomy\u015blanej jako zwie\u0144czenie pracy z tworzywem, kt\u00f3re da\u0142a rzeka. Projekt Od rzeki. Do rzeczy<\/em>, by\u0142 kolejnym polem, na kt\u00f3rym kreatywno\u015b\u0107 artysty wysz\u0142a naprzeciw potencja\u0142owi surowca, i to nie tylko w dos\u0142ownym, ale tak\u017ce metaforycznym znaczeniu. Dariusz Wojdyga postanowi\u0142 wzmocni\u0107 wyj\u015bciowy przekaz o mo\u017cliwo\u015bciach artystycznego wykorzystania pozyskanych materia\u0142\u00f3w uznanych potocznie za niepotrzebne, nieprzetwarzalne czy wstydliwe \u015blady ludzkiej nikczemno\u015bci wobec miejsca, w kt\u00f3rym \u017cyj\u0105. W ostatniej ods\u0142onie, kt\u00f3ra odby\u0142a si\u0119 w przestrzeni go\u015bcinnych dla sztuki wroc\u0142awskich Bulvar\u00f3w, jesieni\u0105 2025 roku zaprezentowa\u0142 wystaw\u0119 \u2013 rezultat wsp\u00f3\u0142pracy z dwiema miejscowymi artystkami. Zaproszenie do wsp\u00f3lnej \u201emateria\u0142owej, technologicznej i artystycznej refleksji nad mo\u017cliwo\u015bciami surowc\u00f3w\u201d przyj\u0119\u0142y Lenka Kubica i Ma\u0142gorzata Walesiewicz. Pierwsza z nich wprowadzi\u0142a i wzmocni\u0142a motyw rze\u017aby, druga nada\u0142a temu, co znalezione i zu\u017cyte, wymiar bardzo praktyczny (upcyklingu modowego). Wystawie tr\u00f3jga tw\u00f3rc\u00f3w przy\u015bwieca\u0142 ten sam cel \u2013 pokaza\u0107, \u017ce sztuka mo\u017ce by\u0107 sposobem opowiadania o problemach miasta i ekologii, narz\u0119dziem edukacji i \u015brodkiem komunikowania wa\u017cnych tre\u015bci. Przede wszystkim stanowi\u0142a mocny manifest oddaj\u0105cy g\u0142os przedmiotom i Odrze, nieoczywistemu pi\u0119knu odpad\u00f3w i kulturotw\u00f3rczej roli rzeki, tak symbolicznej w spo\u0142eczno-kulturowym \u017cyciu miasta. Jak m\u00f3wili (do rzeczy) tw\u00f3rcy: \u201eTo artystyczny manifest, kt\u00f3ry ma zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na rzek\u0119, kt\u00f3ra nie potrafi m\u00f3wi\u0107 sama za siebie, a tak\u017ce podj\u0105\u0107 pr\u00f3b\u0119 nietypowego przedstawienia potencja\u0142u \u00bbnowych surowc\u00f3w\u00ab \u2013 pozyskiwanych z natury, lecz w bezinwazyjny spos\u00f3b (znajdowanych, zbieranych w akcjach sprz\u0105tania), w przeciwie\u0144stwie do obci\u0105\u017caj\u0105cych natur\u0119 eksploatacyjnych metod czerpania. Jest to wi\u0119c dzia\u0142anie \u00bbku naturze, ku rzece\u00ab, a nie \u00bbwbrew naturze\u00ab, postuluj\u0105ce kolektywizm nie tylko artystek i artyst\u00f3w, ale te\u017c spo\u0142eczno\u015bci s\u0105siedzkiej, jak i mi\u0119dzygatunkowy \u2013 ludzi i rzeki\u201d.<\/p>\n M\u0142oda tw\u00f3rczyni, studentka Wydzia\u0142u Szk\u0142a i Ceramiki wroc\u0142awskiej Akademii Sztuk Pi\u0119knych, Ma\u0142gorzata Walesiewicz, zaprezentowa\u0142a na wystawie kolekcj\u0119 sukienek i tunik inspirowanych rzek\u0105 \u2013 plecionych z \u017cy\u0142ki i ze sznurk\u00f3w metod\u0105 nawi\u0105zuj\u0105c\u0105 do wyplotu sieci, a zdobionych szklanymi elementami. Fragmenty szklanej st\u0142uczki znalezionej na brzegu, poddane obr\u00f3bce szlifierskiej, zamieni\u0142y si\u0119 w pi\u0119kne, delikatne, kolorowe i d\u017awi\u0119czne klejnoty, nadaj\u0105ce charakter strojom. Torebki, kolczyki i broszki w r\u00f3wnie poruszaj\u0105cy wyobra\u017ani\u0119 spos\u00f3b ukazywa\u0142y mo\u017cliw\u0105 transformacj\u0119 pot\u0142uczonej butelki \u2013 od niechlubnego odpadu po pi\u0119kne, kusz\u0105ce zmys\u0142y i po\u017c\u0105dane akcesorium mody. Z kolei Lenka Kubica, kt\u00f3ra na co dzie\u0144 zajmuje si\u0119 ma\u0142ymi formami rze\u017abiarskimi (i malarstwem sztalugowym), odwo\u0142uj\u0105c si\u0119 do swojego ulubionego medium \u2013 obiekt\u00f3w haptycznych \u2013 stworzy\u0142a okazj\u0119 do \u201epolubienia\u201d tego, co niewygodne i wypierane. Jej niedu\u017ce, abstrakcyjne w formie i bardzo przyjemne w dotyku obiekty przeznaczone do g\u0142adzenia i g\u0142askania m\u00f3wi\u0142y o empatii i czu\u0142o\u015bci wobec temat\u00f3w rzeki, akcentuj\u0105c krzywd\u0119, jak\u0105 czynimy walcz\u0105cej o podmiotowo\u015b\u0107 Odrze. G\u0142adka bezbarwna masa, z kt\u00f3rej Lenka Kubica wykonuje swoje obiekty, zawiera\u0142a domieszk\u0119 skruszonej ceg\u0142y znad brzegu, co nadawa\u0142o rze\u017abom nie tylko barw\u0119, faktur\u0119 i struktur\u0119, ale tak\u017ce wymowne znaczenie. Pomys\u0142odawca, Dariusz Wojdyga, zaprezentowa\u0142 tym razem now\u0105 kolekcj\u0119 bi\u017cuterii \u2013 seri\u0119 brosz i naszyjnik\u00f3w wykonanych na przyk\u0142ad z fragment\u00f3w zniszczonej walizki, obrazu olejnego na p\u0142\u00f3tnie, plastikowych odpad\u00f3w przemys\u0142owych i budowlanych. Symbolicznym zwie\u0144czeniem jego wroc\u0142awskiej i proodrza\u0144skiej dzia\u0142alno\u015bci sta\u0142a si\u0119 kolekcja antyperfum \u201eEau d\u2019Odr\u00e9\u201d, kt\u00f3re by\u0142y notabene zapachami naturalnymi pr\u00f3bek wody, bynajmniej niezach\u0119caj\u0105cymi do u\u017cycia. Flakony, z kt\u00f3rych ka\u017cdy zawiera\u0142 metalowy \u201eozdobnik z serca rzeki\u201d, zawiera\u0142y adekwatne opisy dotycz\u0105ce sk\u0142adu i u\u017cycia: \u201eRdza, woda, metal, wstyd\u201d, \u201eNie stosowa\u0107 na sk\u00f3r\u0119, stosowa\u0107 na sumienie\u201d.<\/p>\n W ten spos\u00f3b wielomiesi\u0119czny i p\u0142ynny niczym nurt wody projekt przybra\u0142 nieoczywiste oblicza. Poderwa\u0142 do dzia\u0142a\u0144 wielu tw\u00f3rc\u00f3w, spo\u0142eczno\u015b\u0107 lokaln\u0105, wni\u00f3s\u0142 po raz kolejny na salony temat rzeki (i brudne artefakty). To, co przynios\u0142a Odra, sta\u0142o si\u0119 zasobem zasilaj\u0105cym meandry sztuki. Niech ta si\u0142a i ten flow nie przemijaj\u0105.<\/p>\n Tekst: Justyna Teodorczyk<\/p>\n Zdj\u0119cia: archiwum autora<\/p>\n [\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section][et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_row use_custom_gutter=”on” gutter_width=”2″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px|||||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_gallery gallery_ids=”7093,7094,7095,7096,7097,7098,7099″ posts_number=”40″ show_title_and_caption=”off” show_pagination=”off” _builder_version=”4.27.5″ _module_preset=”default” custom_margin=”||20px|||” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content” sticky_enabled=”0″][\/et_pb_gallery][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Trzysta trzydzie\u015bci trzy metry wroc\u0142awskiej Odry mi\u0119dzy mostami Genera\u0142a W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego i Pomorskimi sta\u0142y si\u0119 materi\u0105 sztuki za spraw\u0105 projektu artystycznego Dariusza Wojdygi przeprowadzonego wiosn\u0105 2025 roku. Odcinek rzeki przy Nadodrzu, a w\u0142a\u015bciwie jego nadbrze\u017ce, sta\u0142o si\u0119 odbiorc\u0105 i tworzywem bardzo intersuj\u0105cego dzia\u0142ania w polu sztuki, kt\u00f3re autor najpierw wymy\u015bli\u0142 i zrealizowa\u0142 w Oslo, a […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":7094,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[10],"tags":[],"class_list":["post-7090","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-teksty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7090","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7090"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7090\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7101,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7090\/revisions\/7101"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/7094"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7090"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7090"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7090"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}