[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”4px|||||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_row _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_text _builder_version=”4.27.6″ _module_preset=”default” custom_padding=”||0px|||” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content” sticky_enabled=”0″]<\/p>\n
Od 14 marca do 23 sierpnia 2026 roku florencka Fondazione Palazzo Strozzi prezentuje jedn\u0105 z wa\u017cniejszych w ostatnich latach wystaw po\u015bwi\u0119conych tw\u00f3rczo\u015bci Marka Rothko (1903\u20131970), artysty, kt\u00f3ry bez w\u0105tpienia przedefiniowa\u0142 j\u0119zyk sztuki XX wieku. Ekspozycja \u2013 kuratorowana przez jego syna, Christophera Rothko, oraz by\u0142\u0105 dyrektor tury\u0144skiego GAM, Elen\u0119 Geun\u0119 \u2013 zosta\u0142a pomy\u015blana jako projekt o charakterze site-specific<\/em>, osadzony w architekturze Palazzo Strozzi, ale rozpi\u0119ty r\u00f3wnie\u017c poza jego murami \u2013 w Museo di San Marco oraz w przedsionku Biblioteca Medicea Laurenziana. Organizatorom uda\u0142o si\u0119 zgromadzi\u0107 ponad siedemdziesi\u0105t prac z kolekcji muzealnych i zbior\u00f3w prywatnych, mi\u0119dzy innymi z Barnes Foundation, MoMA, Metropolitan Museum of Art, Tate czy Centre Pompidou. Nie mamy jednak do czynienia z klasyczn\u0105 retrospektyw\u0105, lecz z pr\u00f3b\u0105 odczytania tw\u00f3rczo\u015bci Marka Rothko przez pryzmat jego relacji z Florencj\u0105 oraz stosunku artysty do europejskiej tradycji architektonicznej rozwijanej od czas\u00f3w renesansu.<\/p>\n Wystawa nie tyle rekonstruuje ewolucj\u0119 stylu artysty, ile pokazuje proces, w ramach kt\u00f3rego malarstwo przestaje by\u0107 obrazem, a zaczyna funkcjonowa\u0107 jako przestrze\u0144. Kluczowe miejsce zajmuj\u0105 tu studia do Seagram Murals, a tak\u017ce prace zwi\u0105zane z cyklem Harvard Murals z lat 1962\u20131963. Zam\u00f3wione w 1958 roku do luksusowej The Four Seasons Restaurant w nowojorskim Seagram Building, zaprojektowanym przez Ludwiga Mies van der Rohego i Philipa Johnsona, murale bardzo szybko przesta\u0142y by\u0107 dla Rothko jedynie dekoracj\u0105. Artysta potraktowa\u0142 to zlecenie jako punkt wyj\u015bcia stworzenia \u015brodowiska totalnego, czyli malarskiej architektury, kt\u00f3ra nie zdobi przestrzeni, lecz j\u0105 funduje. Zarazem jednak postrzega\u0142 t\u0119 prac\u0119 jako osobist\u0105 konfrontacj\u0119, swoisty pojedynek z Manhattanem i jego (powierzchniowym) blaskiem. By\u0142o to napi\u0119cie mi\u0119dzy sztuk\u0105 a \u015bwiatem luksusu, mi\u0119dzy do\u015bwiadczeniem a blichtrem, przepychem, konsumpcj\u0105. Rothko nie chcia\u0142, by jego obrazy jedynie towarzyszy\u0142y eleganckim wyko\u0144czeniem meblom i zastawom sto\u0142owym, ale by je przej\u0119\u0142y, zak\u0142\u00f3ci\u0142y ich rytm i podwa\u017cy\u0142y ich sens. Z przek\u0105sem m\u00f3wi\u0142, \u017ce chcia\u0142by odebra\u0107 apetyt tym, kt\u00f3rzy b\u0119d\u0105 pod nimi jedli. Wczesn\u0105 wiosn\u0105 1959 roku, gdy prace nad Seagram Murals by\u0142y ju\u017c niemal uko\u0144czone, Rothko wraz z \u017con\u0105 i c\u00f3rk\u0105 wyruszy\u0142 transatlantykiem na Stary Kontynent. Podr\u00f3\u017c ta by\u0142a nie tylko odpoczynkiem, lecz r\u00f3wnie\u017c pr\u00f3b\u0105 nabrania dystansu wobec projektu, kt\u00f3ry coraz wyra\u017aniej przybiera\u0142 dla artysty charakter konfrontacji.<\/p>\n Wyb\u00f3r W\u0142och i Florencji nie by\u0142 przypadkowy. Rothko odwiedzi\u0142 miasto nad Arno ju\u017c w 1950 roku podczas podr\u00f3\u017cy po Europie, kt\u00f3ra istotnie wp\u0142yn\u0119\u0142a na jego my\u015blenie o malarstwie i sztuce w og\u00f3le. Wyj\u0105tkowe znaczenie mia\u0142y wizyty w Biblioteca Medicea Laurenziana Michelangela oraz w klasztorze San Marco, gdzie godzinami studiowa\u0142 freski Fra Angelica. W tej pierwszej \u201enapi\u0119te\u201d, niemal osaczaj\u0105ce kszta\u0142ty odbieraj\u0105 architekturze \u201eneutralno\u015b\u0107\u201d, sprawiaj\u0105c, \u017ce przestaje by\u0107 systemem funkcjonalnym czy estetycznym, a staje si\u0119 form\u0105 \u201enacisku\u201d, bezpo\u015brednio oddzia\u0142uj\u0105c na cia\u0142o, strukturyzuj\u0105c\u0105 jego doznania i odczucia. W San Marco za\u015b ascetyczna i nieco klaustrofobiczna aura cel wyznacza odmienny porz\u0105dek: zamkni\u0119cia, wyciszenia, kontemplacji. W obu wypadkach odwiedzaj\u0105cy nie tyle prowadzi obserwacje, ile poddaje si\u0119 wewn\u0119trznej logice tych przestrzeni. Napi\u0119cie mi\u0119dzy presj\u0105 czy naporem a skupieniem Rothko wydaje si\u0119 przenosi\u0107 do swoich obraz\u00f3w, my\u015bl\u0105c o nich jak o kompozycjach, kt\u00f3re nie oferuj\u0105 mo\u017cliwo\u015bci ucieczki, niejako zmuszaj\u0105c odbiorc\u0119 do trwania w ich obr\u0119bie. Jego dojrza\u0142e p\u0142\u00f3tna, pokazywane w latach pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych na Manhattanie, zosta\u0142y uznane za radykalnie nowy j\u0119zyk malarstwa, pozbawiony narracji, a zarazem g\u0142\u0119boko nasycony emocjami. Wielkie poziome pola koloru, uk\u0142adane warstwowo, zdaj\u0105 si\u0119 nie tyle cokolwiek przedstawia\u0107, ile emanowa\u0107 \u015bwiat\u0142em, napi\u0119ciem i trudn\u0105 do uchwycenia obecno\u015bci\u0105. Rothko nie operuje kolorem jako \u015brodkiem, ale buduje do\u015bwiadczenie. Obrazy, kt\u00f3re na pierwszy rzut oka wydaj\u0105 si\u0119 nieruchome, po chwili zaczynaj\u0105 pulsowa\u0107, oddycha\u0107 i rozszerza\u0107 si\u0119 w percepcji widza, wci\u0105gaj\u0105c go w swoj\u0105 wewn\u0119trzn\u0105 przestrze\u0144. Sprawiaj\u0105, \u017ce trudno jest si\u0119 od nich uwolni\u0107.<\/p>\n Wszystko to pozwala spojrze\u0107 szerzej na zlecenie dla The Four Seasons Restaurant. Jak zauwa\u017ca Simon Schama, by\u0142o ono czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c projektem dekoracyjnym i szybko sta\u0142o si\u0119 dla artysty rodzajem \u201eostatecznej pr\u00f3by\u201d. W eleganckim, wyciszonym wn\u0119trzu, pomy\u015blanym jako modernistyczna wersja miejskiej willi \u2013 z wodnymi taflami, ro\u015blinno\u015bci\u0105, marmurami \u2013 Rothko zamierza\u0142 stworzy\u0107 \u015brodowisko totalne, w kt\u00f3rym obrazy nie towarzysz\u0105 do\u015bwiadczeniu, lecz je definiuj\u0105. G\u0119sto rozmieszczone ciemne p\u0142\u00f3tna mia\u0142y przyt\u0142acza\u0107, zag\u0119szcza\u0107 przestrze\u0144 i zak\u0142\u00f3ca\u0107 komfort konsumpcji. W tej wizji sztuka nie jest dodatkiem do \u017cycia, lecz si\u0142\u0105, kt\u00f3ra je zatrzymuje i wymusza konfrontacj\u0119 ze \u015bwiatem otaczaj\u0105cym. Paradoks tego projektu \u2013 warto podkre\u015bli\u0107, \u017ce jest r\u00f3wnie\u017c obecny w Palazzo Strozzi \u2013 polega na napi\u0119ciu mi\u0119dzy elitarnym otoczeniem a intencj\u0105 artysty.<\/p>\n Seagram okaza\u0142 si\u0119 dla Marka Rothko pocz\u0105tkiem podr\u00f3\u017cy w nieznan\u0105 przestrze\u0144, kt\u00f3ra szybko nabra\u0142a tragicznego wymiaru. W chwili, gdy otrzyma\u0142 zam\u00f3wienie warte dwa i p\u00f3\u0142 miliona dolar\u00f3w, znajdowa\u0142 si\u0119 u szczytu kariery, a jego nazwisko nale\u017ca\u0142o do najg\u0142o\u015bniejszych w Stanach Zjednoczonych. Dla Nowego Jorku by\u0142, m\u00f3wi\u0105c za Simonem Scham\u0105, tym, kim Caravaggio dla Rzymu czy Rembrandt dla Amsterdamu. Jego malarstwo zdawa\u0142o si\u0119 potwierdza\u0107, \u017ce kultura ameryka\u0144ska potrafi osi\u0105gn\u0105\u0107 g\u0142\u0119bi\u0119 por\u00f3wnywaln\u0105 z tradycj\u0105 europejsk\u0105.<\/p>\n Sukces by\u0142 jednak dla Marka Rothko \u017ar\u00f3d\u0142em ambiwalencji. Z jednej strony wpisywa\u0142 si\u0119 w schemat american dream<\/em>, z drugiej ujawnia\u0142 jego powierzchowno\u015b\u0107 i zale\u017cno\u015b\u0107 od \u015bwiata pieni\u0105dza. Projekt Seagram mia\u0142 sta\u0107 si\u0119 odpowiedzi\u0105 na t\u0119 sprzeczno\u015b\u0107 i pr\u00f3b\u0105 stworzenia sztuki, kt\u00f3ra przeciwstawi si\u0119 trywialno\u015bci \u017cycia. Rothko postrzega\u0142 siebie jako artyst\u0119-filozofa. Interesowa\u0142a go materialno\u015b\u0107 obrazu zdolna prowadzi\u0107 ku metafizyce, osi\u0105ganej przez kolor, \u015bwiat\u0142o, struktur\u0119 i formy. Charakterystyczne uk\u0142ady przypominaj\u0105ce kolumny czy wrota nadawa\u0142y jego pracom wymiar transcendentalny, niemal sakralny. W wyk\u0142adzie z 1958 roku m\u00f3wi\u0142 on o ironii, fatum, \u015bmierci, ekstazie, b\u00f3lu i cierpieniu jako podstawowych rejestrach swojego malarstwa. Obrazy mia\u0142y wywo\u0142ywa\u0107 do\u015bwiadczenia skrajne, niemal religijne, prowadz\u0105ce widza do emocjonalnego prze\u0142omu (\u201eszlochu\u201d).<\/p>\n \u0179r\u00f3d\u0142a tej intensywno\u015bci by\u0142y z\u0142o\u017cone. Rothko si\u0119ga\u0142 zar\u00f3wno do literatury, mi\u0119dzy innymi rosyjskiej (Dostojewski), jak i do mit\u00f3w oraz archetyp\u00f3w, zw\u0142aszcza do wyobra\u017ce\u0144 zwi\u0105zanych ze \u015bwiatem umar\u0142ych (Orfeusz i Eurydyka). Jednocze\u015bnie jego prace nios\u0142y w sobie ci\u0119\u017car do\u015bwiadcze\u0144 XX wieku, takich jak antysemityzm, wojna i Zag\u0142ada. Ca\u0142kowicie oddala\u0142o je to od jakiejkolwiek dekoracyjno\u015bci. Jesieni\u0105 1959 roku, po powrocie z Florencji, Rothko wraz z \u017con\u0105 odwiedzi\u0142 The Four Seasons Restaurant. To, co zobaczy\u0142 i czego tam dozna\u0142, zniszczy\u0142o jego projekt. Zrozumia\u0142, \u017ce w perfekcyjnie zaprojektowanym modernistycznym wn\u0119trzu jego obrazy strac\u0105 si\u0142\u0119, nie osi\u0105gn\u0105 oczekiwanego efektu, stan\u0105 si\u0119 cz\u0119\u015bci\u0105 spektaklu konsumpcji, kt\u00f3remu mia\u0142y si\u0119 przeciwstawi\u0107. Rothko uzna\u0142, \u017ce dalsza praca nie ma sensu. Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce w tej konfrontacji Manhattan go pokona\u0142, ale by\u0142a to zarazem decyzja, w ramach kt\u00f3rej sztuka zwyci\u0119\u017cy\u0142a nad zasobami finansowymi.<\/p>\n Pozosta\u0142o jednak pragnienie stworzenia w\u0142asnej, autonomicznej przestrzeni, miejsca zdolnego unie\u015b\u0107 ci\u0119\u017car jego malarstwa. Poszukiwania te znalaz\u0142y wyraz w p\u00f3\u017aniejszych realizacjach, zw\u0142aszcza w kaplicy w Houston, cho\u0107 i ona nie spe\u0142ni\u0142a ca\u0142kowicie wizji artysty. W ostatnich latach \u017cycia Rothko pogr\u0105\u017ca\u0142 si\u0119 w melancholii i alkoholizmie, a jego obrazy ciemnia\u0142y, jakby zapada\u0142y si\u0119 w czarn\u0105 to\u0144. Dlatego Seagram, ale i prace zam\u00f3wione do Holyoke Center (Uniwersytet Harvarda) jawi\u0105 si\u0119 nie tylko jako punkt zwrotny w jego karierze, ale tak\u017ce jako pocz\u0105tek drogi prowadz\u0105cej ku granicom do\u015bwiadczenia, kt\u00f3re jego malarstwo konsekwentnie niemal od swoich pocz\u0105tk\u00f3w pr\u00f3bowa\u0142o uchwyci\u0107.<\/p>\n R\u00f3wnie\u017c inne, pochodz\u0105ce z ko\u0144cowego okresu tw\u00f3rczo\u015bci studia uzmys\u0142awiaj\u0105, jak precyzyjnie Rothko budowa\u0142 przestrzenie pozbawione wyj\u015bcia, wiod\u0105ce ku granicy widzialnego, uobecniaj\u0105ce w nieuchwytny spos\u00f3b do\u015bwiadczenie indywidualnego cierpienia i tragedii, kt\u00f3ra sta\u0142a si\u0119 udzia\u0142em dziesi\u0105tek milion\u00f3w ludzi w XX wieku. Ciemne formy, przywodz\u0105ce na my\u015bl portale, okna czy zamurowane przej\u015bcia, tworz\u0105 wra\u017cenie architektury, kt\u00f3ra wci\u0105ga i zarazem zatrzymuje, nie pozwalaj\u0105c si\u0119 z niej wydosta\u0107. Nie s\u0105 to obrazy przeznaczone do ogl\u0105dania w tradycyjnym sensie, lecz do odczuwania jako stan napi\u0119cia, przyt\u0142umienia i zawieszenia. W tym sensie uruchamiaj\u0105 one do\u015bwiadczenie wznios\u0142o\u015bci, czyli moment, w kt\u00f3rym obraz przekracza zdolno\u015b\u0107 percepcji, a to, co niewyra\u017calne, ujawnia si\u0119 w\u0142a\u015bnie przez swoj\u0105 nieobecno\u015b\u0107. Rothko do samob\u00f3jczej \u015bmierci w 1970 roku tworzy\u0142 malarstwo graniczne, d\u0105\u017c\u0105c do sztuki o sile niemal fizycznej, a zarazem g\u0142\u0119boko egzystencjalnej. Florencka wystawa ukazuje, jak jego paleta zag\u0119szcza si\u0119 do g\u0142\u0119bokich czerwieni, brunatnych ton\u00f3w i czerni. To przej\u015bcie od \u015bwietlisto\u015bci do ci\u0119\u017caru, w kt\u00f3rym kolor przestaje promieniowa\u0107, a zaczyna poch\u0142ania\u0107. \u015awiat\u0142o, jak sugeruje narracja kuratorska, nie znika, lecz zostaje uwi\u0119zione w strukturze obrazu, jakby walczy\u0142o o przetrwanie pod warstw\u0105 pigmentu.<\/p>\n Nale\u017cy dopowiedzie\u0107, \u017ce ekspozycja bardzo \u015bwiadomie r\u00f3wnowa\u017cy monumentalne p\u0142\u00f3tna pracami na papierze, kt\u00f3re okazuj\u0105 si\u0119 kluczowe dla zrozumienia p\u00f3\u017anej tw\u00f3rczo\u015bci artysty. Pozbawione spektakularnej skali, operuj\u0105ce subtelnymi przej\u015bciami i rozrzedzon\u0105 palet\u0105, ods\u0142aniaj\u0105 bardziej intymny wymiar jego praktyki. To tutaj architektura ust\u0119puje miejsca koncentracji, a do\u015bwiadczenie przestrzeni przechodzi w do\u015bwiadczenie ciszy. Niemniej wystawa momentami zbyt jednoznacznie wpisuje Marka Rothko w narracj\u0119 duchow\u0105, niemal mistyczn\u0105. Stosowany przez niego j\u0119zyk, pe\u0142en odniesie\u0144 do tragedii, transcendencji czy do\u015bwiadczenia granicznego, sprzyja takiej interpretacji, jednak nale\u017ca\u0142oby mo\u017ce umie\u015bci\u0107 jego tw\u00f3rczo\u015b\u0107 w szerszym uj\u0119ciu ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Przyj\u0119ta strategia narracyjna wzmacnia aur\u0119 wyj\u0105tkowo\u015bci i podkre\u015bla zwi\u0105zki artysty z Florencj\u0105, ale jednocze\u015bnie nieco izoluje dzia\u0142alno\u015b\u0107 Rothko od \u015brodowiska, z kt\u00f3rego ona wyrasta\u0142a. Rothko in Florence<\/em> jest wystaw\u0105 przemy\u015blan\u0105, konsekwentn\u0105 i przede wszystkim \u201edo\u015bwiadczeniow\u0105\u201d. Nie chodzi tu o rozpoznanie znanych obraz\u00f3w, ale o \u201ewej\u015bcie\u201d w spos\u00f3b patrzenia, kt\u00f3ry Rothko pr\u00f3bowa\u0142 narzuci\u0107 widzowi: powolny, skupiony, niemal medytacyjny. W tym sensie Florencja okazuje si\u0119 dla niego miejscem szczeg\u00f3lnym, nie jako t\u0142o, lecz jako struktura pozwalaj\u0105ca jego malarstwu wybrzmie\u0107 z pe\u0142n\u0105 intensywno\u015bci\u0105. Jednocze\u015bnie ujawnia si\u0119 tu wyra\u017ane p\u0119kni\u0119cie. Przestrze\u0144 Palazzo Strozzi, mimo swojej monumentalno\u015bci i historycznego ci\u0119\u017caru, nie jest jednak w stanie unie\u015b\u0107 ka\u017cdego rodzaju malarstwa. Renesansowe sale, cho\u0107 od dawna goszcz\u0105ce wystawy, momentami nie radz\u0105 sobie ze skal\u0105 i z intensywno\u015bci\u0105 obraz\u00f3w Marka Rothko. Ich architektoniczny porz\u0105dek, oparty na harmonii i proporcji, wydaje stanowi\u0107 nieco sztuczne t\u0142o.<\/p>\n Tekst: Piotr Jakub Fere\u0144ski [\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section][et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_row use_custom_gutter=”on” gutter_width=”2″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px|||||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_gallery gallery_ids=”7808,7809,7811,7812,7813,7814,7815″ posts_number=”40″ show_title_and_caption=”off” show_pagination=”off” _builder_version=”4.27.6″ _module_preset=”default” custom_margin=”||20px|||” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content” sticky_enabled=”0″][\/et_pb_gallery][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Od 14 marca do 23 sierpnia 2026 roku florencka Fondazione Palazzo Strozzi prezentuje jedn\u0105 z wa\u017cniejszych w ostatnich latach wystaw po\u015bwi\u0119conych tw\u00f3rczo\u015bci Marka Rothko (1903\u20131970), artysty, kt\u00f3ry bez w\u0105tpienia przedefiniowa\u0142 j\u0119zyk sztuki XX wieku. Ekspozycja \u2013 kuratorowana przez jego syna, Christophera Rothko, oraz by\u0142\u0105 dyrektor tury\u0144skiego GAM, Elen\u0119 Geun\u0119 \u2013 zosta\u0142a pomy\u015blana jako projekt o […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":7814,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[10],"tags":[],"class_list":["post-7805","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-teksty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7805","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7805"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7805\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7817,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7805\/revisions\/7817"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/7814"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7805"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7805"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7805"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
Zdj\u0119cia: Fondazione Palazzo Strozzi<\/p>\n