{"id":8421,"date":"2026-10-08T10:56:37","date_gmt":"2026-10-08T10:56:37","guid":{"rendered":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/?p=8421"},"modified":"2026-10-08T11:03:37","modified_gmt":"2026-10-08T11:03:37","slug":"8421","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/2026\/10\/08\/8421\/","title":{"rendered":"KA\u017bDY MA SWOJE STRACHY | NATLIA KOPYTKO"},"content":{"rendered":"<p>[et_pb_section fb_built=&#8221;1&#8243; _builder_version=&#8221;4.16.0&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; custom_padding=&#8221;4px|||||&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221;][et_pb_row _builder_version=&#8221;4.16&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; custom_padding=&#8221;0px||0px|||&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221;][et_pb_column type=&#8221;4_4&#8243; _builder_version=&#8221;4.16&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221;][et_pb_text _builder_version=&#8221;4.27.8&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; custom_padding=&#8221;||0px|||&#8221; hover_enabled=&#8221;0&#8243; global_colors_info=&#8221;{}&#8221; sticky_enabled=&#8221;0&#8243;]<\/p>\n<div style=\"text-align: justify;\">\n<p>Las jest miejscem, do kt\u00f3rego wchodzimy z poczuciem, \u017ce co\u015b mo\u017ce si\u0119 wydarzy\u0107. Jest znajomy i obcy jednocze\u015bnie. Z jednej strony daje schronienie, pozwala ukry\u0107 si\u0119 przed \u015bwiatem i odnale\u017a\u0107 cisz\u0119, z drugiej uruchamia wyobra\u017ani\u0119, wydobywa l\u0119ki i konfrontuje nas z tym, czego nie potrafimy nazwa\u0107. W kulturze od zawsze pozostaje przestrzeni\u0105 pr\u00f3by: miejscem spotkania z nieznanym, zagubienia, inicjacji, ale tak\u017ce powrotu do siebie.<\/p>\n<p>Wystawa \u201eKa\u017cdy ma swoje strachy\u201d Natalii Kopytko wyrasta z tej dychotomii. Artystka buduje przestrze\u0144, w kt\u00f3rej natura i psychika staj\u0105 si\u0119 wzajemnymi odbiciami, a l\u0119k przestaje by\u0107 wy\u0142\u0105cznie indywidualnym prze\u017cyciem. To, co wewn\u0119trzne, znajduje swoj\u0105 materialn\u0105 form\u0119; to, co pozornie zewn\u0119trzne \u2013 las, drzewa, korzenie, zaczyna m\u00f3wi\u0107 j\u0119zykiem ludzkich emocji.<br \/>Centralnym punktem wystawy jest instalacja stworzona specjalnie dla przestrzeni BWA Olsztyn. Wn\u0119trze galerii przeobra\u017ca si\u0119 w rodzaj symbolicznego lasu, kt\u00f3rego struktura pozostaje w dialogu z architektur\u0105 miejsca. Wertykalny uk\u0142ad obiekt\u00f3w przywo\u0142uje zar\u00f3wno kolumnad\u0119, jak i rytm le\u015bnego drzewostanu. Pozornie przypadkowy uk\u0142ad drzew ma sw\u00f3j porz\u0105dek: rytm zag\u0119szcze\u0144 i prze\u015bwit\u00f3w, obecno\u015bci i pustki. Instalacja przejmuje t\u0119 zasad\u0119, organizuj\u0105c przestrze\u0144 i wyznaczaj\u0105c pomi\u0119dzy formami miejsca zatrzymania.<\/p>\n<p>Drzewo i kolumna spotykaj\u0105 si\u0119 tutaj jako dwa porz\u0105dki: naturalny i kulturowy. Obie formy maj\u0105 podstaw\u0119, trzon i zwie\u0144czenie, a ich analogia pozwala spojrze\u0107 na las jak na szczeg\u00f3ln\u0105 architektur\u0119, kszta\u0142towan\u0105 nie przez jeden projekt, lecz przez wzrost, wsp\u00f3\u0142zale\u017cno\u015b\u0107 i trwanie. Jest on zarazem przestrzeni\u0105 zawieszon\u0105 pomi\u0119dzy tym, co sakralne i profaniczne: miejscem skupienia i tajemnicy, ale r\u00f3wnie\u017c do\u015bwiadczenia materialnego i cielesnego.<\/p>\n<p>Istotnym elementem instalacji jest zas\u0142oni\u0119cie. Cz\u0119\u015bciowo ukryte formy nie pozwalaj\u0105 na pe\u0142ne rozpoznanie przedstawionego obiektu. To, czego nie wida\u0107, zostaje uzupe\u0142nione przez wyobra\u017ani\u0119. Pod materia\u0142em mo\u017ce znajdowa\u0107 si\u0119 rze\u017aba, \u015blad obecno\u015bci, pustka lub co\u015b, czego nie chcemy zobaczy\u0107. Niepewno\u015b\u0107 staje si\u0119 tym samym jednym z podstawowych tworzyw do\u015bwiadczenia.<\/p>\n<p>W tym kontek\u015bcie powraca napi\u0119cie zawarte w poj\u0119ciach heimlich\/unheimlich: to, co znajome i oswojone, mo\u017ce nagle ujawni\u0107 swoj\u0105 obco\u015b\u0107, a \u017ar\u00f3d\u0142o niepokoju mo\u017ce okaza\u0107 si\u0119 czym\u015b bliskim, ukrytym i wypartym. L\u0119k nie musi wi\u0119c przychodzi\u0107 z zewn\u0105trz, mo\u017ce pozostawa\u0107 pod powierzchni\u0105 codzienno\u015bci.<\/p>\n<p>Podobn\u0105 ambiwalencj\u0119 rozwijaj\u0105 pozosta\u0142e prace. Ceramiczna p\u0142askorze\u017aba przywo\u0142uje nieznane terytorium, \u0142\u0105cz\u0105c skojarzenia mapy, krajobrazu i proces\u00f3w zachodz\u0105cych wewn\u0105trz ziemi. \u201eMa\u0142pigaj\u201d zestawia natomiast dzik\u0105, spl\u0105tan\u0105 natur\u0119 z mi\u0119kko\u015bci\u0105 tkaniny i domow\u0105 intymno\u015bci\u0105. Przyci\u0105ga, ale jednocze\u015bnie budzi ostro\u017cno\u015b\u0107.<\/p>\n<p>Natura w pracach Kopytko nie jest ani jednoznacznie bezpieczna, ani gro\u017ana. Las staje si\u0119 obrazem ludzkiego wn\u0119trza, ale tak\u017ce wsp\u00f3lnoty organizm\u00f3w pozostaj\u0105cych w sieci zale\u017cno\u015bci. Pojedyncze drzewo mo\u017ce symbolizowa\u0107 jednostk\u0119, podczas gdy las staje si\u0119 figur\u0105 wsp\u00f3\u0142istnienia.<\/p>\n<p>Ten wymiar otwiera r\u00f3wnie\u017c perspektyw\u0119 ekologiczn\u0105. Las jest nie tylko kulturowym symbolem, lecz realnym ekosystemem, kt\u00f3rego r\u00f3wnowaga zale\u017cy od z\u0142o\u017conych relacji mi\u0119dzy organizmami i \u015brodowiskiem. L\u0119k zwi\u0105zany z w\u0142asnym wn\u0119trzem spotyka si\u0119 wi\u0119c z niepewno\u015bci\u0105 dotycz\u0105c\u0105 przysz\u0142o\u015bci \u015bwiata, kt\u00f3ry sami przekszta\u0142camy.<\/p>\n<p>\u201eKa\u017cdy ma swoje strachy\u201d to opowie\u015b\u0107 o tym, co ukryte: pod powierzchni\u0105 materia\u0142u, warstwami \u015bwiadomo\u015bci i pozornie oswojonym obrazem \u015bwiata. Las staje si\u0119 tu jednocze\u015bnie wn\u0119trzem, cia\u0142em, wsp\u00f3lnot\u0105 i ekosystemem, przestrzeni\u0105, w kt\u00f3rej pi\u0119kno nie wyklucza niepokoju, a l\u0119k nie musi prowadzi\u0107 do ucieczki.<\/p>\n<p>Tekst i zdj\u0119cia: materia\u0142y organizatora<\/p>\n<p><strong><\/strong><\/p>\n<p><strong>KA\u017bDY MA SWOJE STRACHY <\/strong><br \/><strong>NATLIA KOPYTKO <\/strong><br \/><strong>kuratorka: Monika Sadowska <\/strong><br \/><strong>1 pa\u017adziernika \u2013 22 listopada 2026 <\/strong><br \/><strong>Biura Wystaw Artystycznych w Olsztynie <\/strong><br \/><strong>TYMCZASOWA LOKALIZACJA HALA URANIA \u2013 Al. Marsz. J. Pi\u0142sudskiego 44<\/strong><\/p>\n<p><strong>\u00a0<\/strong><\/p>\n<pre class=\"v1moz-signature\" cols=\"72\"><\/pre>\n<\/div>\n<p>[\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section][et_pb_section fb_built=&#8221;1&#8243; _builder_version=&#8221;4.16.0&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; custom_padding=&#8221;0px||0px|||&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221;][et_pb_row use_custom_gutter=&#8221;on&#8221; gutter_width=&#8221;2&#8243; _builder_version=&#8221;4.16.0&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; custom_padding=&#8221;0px|||||&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221;][et_pb_column type=&#8221;4_4&#8243; _builder_version=&#8221;4.16.0&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221;][et_pb_gallery gallery_ids=&#8221;8414,8415,8416,8417&#8243; posts_number=&#8221;40&#8243; show_title_and_caption=&#8221;off&#8221; show_pagination=&#8221;off&#8221; _builder_version=&#8221;4.27.8&#8243; _module_preset=&#8221;default&#8221; custom_margin=&#8221;||20px|||&#8221; global_colors_info=&#8221;{}&#8221;][\/et_pb_gallery][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Las jest miejscem, do kt\u00f3rego wchodzimy z poczuciem, \u017ce co\u015b mo\u017ce si\u0119 wydarzy\u0107. Jest znajomy i obcy jednocze\u015bnie. Z jednej strony daje schronienie, pozwala ukry\u0107 si\u0119 przed \u015bwiatem i odnale\u017a\u0107 cisz\u0119, z drugiej uruchamia wyobra\u017ani\u0119, wydobywa l\u0119ki i konfrontuje nas z tym, czego nie potrafimy nazwa\u0107. W kulturze od zawsze pozostaje przestrzeni\u0105 pr\u00f3by: miejscem spotkania [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":8414,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[9],"tags":[],"class_list":["post-8421","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-polecane"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8421","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8421"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8421\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8428,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8421\/revisions\/8428"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/8414"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8421"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8421"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/format.asp.wroc.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8421"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}