[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16.0″ _module_preset=”default” custom_padding=”4px|||||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_row _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” custom_padding=”0px||0px|||” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16″ _module_preset=”default” global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content”][et_pb_text _builder_version=”4.27.9″ _module_preset=”default” custom_padding=”||0px|||” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” theme_builder_area=”post_content” sticky_enabled=”0″]<\/p>\n
Micha\u0142 Pietrzak mapuje terytorium, geometryzuj\u0105c je spojrzeniem. Samo kadrowanie nie jest tak niewinne, jak mog\u0142oby si\u0119 wydawa\u0107. Defragmentuj\u0105c, determinuje ono przestrze\u0144 \u2013 wydzielaj\u0105c terytorium, narzuca jego wizj\u0119. Odt\u0105d widzimy tak, jak artysta, ale nie widzimy tego, co subiektywnym gestem usun\u0105\u0142 poza obr\u0119b naszego widzenia. Oczywi\u015bcie medium wyostrza szczeg\u00f3\u0142y, ale r\u00f3wnocze\u015bnie marginalizuje te na obrze\u017cach, str\u0105caj\u0105c je w niewidzialno\u015b\u0107. Artysta gestem i spojrzeniem powo\u0142uje rzeczy do widzenia, r\u00f3wnocze\u015bnie unicestwiaj\u0105c inne. Dzieli i rz\u0105dzi. Czy da si\u0119 z\u0142agodzi\u0107, zneutralizowa\u0107 t\u0119 przemocow\u0105, upolitycznion\u0105 wizj\u0119 terytorium?<\/p>\n
Gdy terytorium pojawia si\u0119 w orbicie sztuki wsp\u00f3\u0142czesnej, przede wszystkim kojarzy si\u0119 z wielokrotnie adaptowan\u0105 powie\u015bci\u0105 Michela Houellebecqa La carte et le territoire<\/em>. Tytu\u0142owy bohater, artysta Jed Martin, odnosi w niej sukces, wystawiaj\u0105c wierne (sic) fotografie map Michelina. Kolejne oczywiste odniesienie to opowiadanie Jorge Luisa Borgesa O \u015bcis\u0142o\u015bci w nauce<\/em>, w kt\u00f3rym narrator rekonstruuje bajk\u0119 o staro\u017cytnym cesarstwie kartograf\u00f3w, tworz\u0105cych mapy tak wierne rzeczywisto\u015bci, \u017ce ostatecznie czyni\u0105ce odwzorowane krainy niepotrzebnymi. W obu przypadkach powraca pytanie o relacj\u0119 mapy i terytorium. Czy mapa jest zaledwie wt\u00f3rna wobec terytorium \u2013 jako symboliczne, schematyczne czy umowne przedstawienie fizycznej, namacalnej przestrzeni \u2013 czy mo\u017ce uprzednia i bardziej istotna, b\u0119d\u0105c sposobem my\u015blenia o tej przestrzeni, modelem albo wizerunkiem, kt\u00f3ry j\u0105 zak\u0142ada, lecz si\u0119 z ni\u0105 nie pokrywa? W przypowie\u015bciach przyjmuje si\u0119 milcz\u0105co, \u017ce samo terytorium jest zastanym, jakby naturalnym, faktem. Tymczasem stanowi zaledwie umown\u0105 namiastk\u0119 fizycznej przestrzeni, wydzielon\u0105 na mocy czyjej\u015b decyzji; kolejny ludzki konstrukt, kt\u00f3remu na r\u00f3\u017cne sposoby nadajemy pozory obiektywno\u015bci.<\/p>\n Micha\u0142 Pietrzak przechwytuje terytorium, wprowadzaj\u0105c w intencjonalnie wykadrowane fragmenty przestrzeni abstrakcyjne luki, kt\u00f3re do terytorium nie nale\u017c\u0105, kt\u00f3re terytorium rozszczelniaj\u0105. Taki gest, bazuj\u0105c na terytorium, r\u00f3wnocze\u015bnie je kwestionuje. Zwraca te\u017c uwag\u0119 na z\u0142udno\u015b\u0107 postrzegania (jak i samej sztuki) \u2013 m\u00f3wi o tym, \u017ce z daleka i na obrazie czy w przedstawieniu widok jest pi\u0119kny (a wszystko zgadza si\u0119 z terytorium), natomiast z bliska, w fa\u0142dach rzeczywisto\u015bci, wida\u0107 inaczej i co innego.<\/p>\n <\/strong><\/p>\n <\/strong><\/p>\n Micha\u0142 Pietrzak<\/strong>, urodzony w Bystrzycy K\u0142odzkiej. Mieszka i pracuje we Wroc\u0142awiu. Doktor sztuki. Absolwent Wydzia\u0142u Grafiki i Sztuki Medi\u00f3w Akademii Sztuk Pi\u0119knych im. Eugeniusza Gepperta we Wroc\u0142awiu, Wy\u017cszego Studium Fotografii w Jeleniej G\u00f3rze oraz Wydzia\u0142u Architektury Politechniki Wroc\u0142awskiej. Laureat Nagrody im. prof. Witolda Skulicza na Mi\u0119dzynarodowym Triennale Grafiki w Krakowie oraz Stypendium Wojew\u00f3dztwa Dolno\u015bl\u0105skiego. Wyr\u00f3\u017cniony w konkursie Nagroda Roku ZPAP Wroc\u0142aw. Nagrodzony Odznak\u0105 Honorow\u0105 \u201eZas\u0142u\u017cony dla Wojew\u00f3dztwa Dolno\u015bl\u0105skiego\u201d. Artysta, architekt, pedagog. Prezes Okr\u0119gu Dolno\u015bl\u0105skiego Zwi\u0105zku Polskich Artyst\u00f3w Fotografik\u00f3w oraz cz\u0142onek Zwi\u0105zku Polskich Artyst\u00f3w Plastyk\u00f3w. Swoj\u0105 tw\u00f3rczo\u015b\u0107 prezentowa\u0142 wielokrotnie w kraju i za granic\u0105 na wystawach indywidualnych i zbiorowych oraz w licznych publikacjach. Jego prace znajduj\u0105 si\u0119 w zbiorach Muzeum Narodowego we Wroc\u0142awiu, Stowarzyszenia Mi\u0119dzynarodowego Triennale Grafiki w Krakowie, Fundacji Sztuki Wsp\u00f3\u0142czesnej In Situ, Miasta Wroc\u0142awia oraz kolekcjach prywatnych. W swoich dzia\u0142aniach poszukuje swoistego rodzaju kompromisu pomi\u0119dzy czysto konceptualnymi a formalnymi \u015brodkami wyrazu, mi\u0119dzy kt\u00f3rymi stawia znak r\u00f3wno\u015bci. Wychodzi daleko poza granice klasycznie pojmowanej fotografii. Traktuje j\u0105 instrumentalnie. \u0141\u0105czy z innymi mediami, nadaj\u0105c obrazowi wysublimowan\u0105 wielowymiarowo\u015b\u0107 w przestrzeni i czasie.<\/p>\nAgnieszka Bandura \/ Terytoria. Pr\u00f3ba przej\u0119cia. O pracach Micha\u0142a Pietrzaka [fragment]<\/em><\/h6>\n